5:บางอย่างที่เริ่มก่อตัว

5:บางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

วันนี้เข้าสู่วันที่สองที่ชีสเค้กและแทนไทได้พักอยู่ชายคาเดียวกัน มันเริ่มเข้าที่เข้าทางถึงแม้จะยังรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อยจากที่ชีสเค้กพยายามลืมและพยายามตัดใจแต่เอาเข้าจริงมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเอาสะเลย

แกร็ก!

บานประตูห้องทั้งสองฝั่งถูกเปิดออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเหมือนทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหวตาจ้องตายืนนิ่งงันอยู่กับที่ ก่อนที่ความเงียบจะเริ่มก่อตัวชีสเค้กจึงเป็นฝ่ายกระแอ้มไอออกมาเพื่อสลายบรรยากาศ

" เอ่อ อรุณสวัสดิ์แทนไทหลับสบายดีไหม " ชีสเค้กฉีกยิ้มกว้างเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกประหม่า

" อืม "ก่อนจะได้คำตอบจากแทนไทสั้นๆ เเล้วเดินเลยเธอลงไปยังบันได

" ฟู่ว์ " เสียงพ่นลมหายใจเบาๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้รู้สึกผ่อนคลาย แทนไทเขาก็ยังเหมือมเดิม เงียบนิ่งสยบทุกอย่างคนที่กระวนกระวายใจคิดไปเองน่าจะเป็นชีสเค้กคนเสียเดียวมากกว่า

" เอ๊ะ จักรยานของใครกัน แล้วมันมาได้ยังไงเมื่อวานยังไม่เห็นมีเลย " ชีสเค้กชี้ไปที่จักรยานคันสีแดงหน้าบ้านเหมือนพึ่งนำเข้ามาใว้เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ชีสเค้กยืนงงพลางเอียงหน้าไปหาแทนไทเพื่อถามความคิดเห็น

" ไม่รู้สิอาจจะเป็นของคนที่ชวนเธอมาอยู่ที่นี้ก็ได้ จะไปไหมถ้าไปก็ขึ้นมา "

" ขี่ได้ใช่ไหม อ๋อ อืม...ไปสิ "

ชีสเค้กกำลังสับสนมึนงงแต่ก็เดินขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายจักรยานอย่างว่าง่ายถึงแม้ทาวเฮ้าส์ที่พักจะอยู่ไม่ไกลสามารถเดินเท้าไปเรียนมาลัยได้แต่ถ้ามีตัวช่วยทุ้นเเรงทุ้นเวลาก็ดีกว่าเดินเท้าไปเรียนอยู่ดี

" อยากกอดดูสักครั้งจัง "

ชีสเค้กเหลือบมองแผ่นหลังกว้างในเสื้อชอ็ปสีแดงมันดูกำยำกว่าแต่ก่อนจนเธออดไม่ได้ที่จะเผลอจ้องมอง

กึก!!!

เมื่อปั่นจักรยานออกมาได้ไม่ไกลมากนักแทนไทก็จอดนิ่งเทียบหน้ารถเข็นขายขนมจีบสาลาเปามีอาม๊ากับอาเป๊ะแก่ๆ สองผัวเมียยืนยิ้มคอยต้อนรับ

" แทนไท นายจอดรถทำไม "

" รื้อจะเอาขนมจีบ หรือ สาลาเปาดี "อาเป๊ะพูดไทยไม่ชัดติดสำเนียงจีนเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

" เอาขนมจีบถุงหนึ่ง สาลาเปาไส้หวานกับเค็มอย่าละสองชิ้นครับ " แทนไทเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมก่อนจะยื่นเงินเพื่อแลกของที่สั่ง

"เดี๋ยวอั๊วะจะแถมขนมจีบให้นังหนูเอาไปกินกับแฟนนะ"

" เด็กๆ สมัยนี้มันน่ารักกันจริงๆ "

เสียงของอาเป๊ะ กับ อาม๊าพูดคุยกันดังลอยมาตามลมในตอนที่แทนไทปั่นรถจักรยานออกมาจากร้านรถเข็น ใบหน้าหวานเห่อแดงทั้งสองข้างแต่อีกคนก็คงไม่ทันได้เห็นสายตาของเขายังคงมุ่งตรงไปยังมหาลัยแต่คนที่นั่งซ้อนท้ายจักรยานกับอ่อนไหวจนแทบไปไม่เป็นอยู่แล้ว

มหาลัย

จักรยานถูกปั่นเข้ามาจอดในโรงรถพร้อมกับสายตาของสาวๆ และหนุ่มๆ ที่หันมามองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกสงสัย ทั้งแทนไท และ ชีสเค้กถึงแม้จะเป็นเฟรชชี่น้องปีหนึ่งแต่จากหน้าตาที่ดูสวยหล่อมันจึงไม่แปลกที่ทุกคนจะให้ความสนใจ

ซุบซิบๆๆๆ

เสียงนินทาของรุ่นพี่ที่อยู่ใกล้ระเเวกนั้นกำลังจับจ้องมาที่เขาและเธอทำให้ชีสเค้กเริ่มรู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามองเธอจึงเริ่มเดินช้าเพื่อไม่ให้เดินชิดเคียงคู่กับแทนไทมากจนเกินไป

" เป็นอะไร ทำไมถึงเดินช้า "

แทนไทหยุดเดินและเอี่ยวหน้าหันมามองก่อนจะเห็นว่าข้างหลังมีกลุ่มสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านกำลังนินทาและจ้องมองมาที่พวกเขา

" ปะ เปล่าแทนไทเดินนำหน้าไปก่อนเลย "

ใบหน้าหวานเริ่มทำตัวไม่ถูกกับการเข้าเรียนวันแรกก็ถูกจับตามองแต่แทนไทเขาไม่ได้คิดแบบนั้นเขาไม่แคร์สายตาผู้คน ก่อนจะจับกระตุกข้อมือชีสเค้กให้เดินตามเขาเข้าไปหากลุ่มผองเพื่อนที่นั่งรออยู่

" หวัดดีปลาวาฬ "

" อ่าว! มาแล้วหรอชีสเค้กนั่งๆ ไม่ได้เดินมากันหรอทำไมเร็วจัง "

"ปั่นจักรยานมานะ ว่าแต่สองหนุ่มยังไม่มากันหรอ" ชีสเค้กชะเง้อมองหาบอมกับกาฟิวส์เพื่อนชายสองคนในกลุ่ม

" สองคนนั้นนะหรอไปหาเหล่สาวแถวไหนไม่รู้บอกว่าจะไปซื้อน้ำกับขนมหายหัวไปเลย แต่ช่างเถอะอยากกินอันนี้มากว่าขนมจีบสาลาเปาของใครอ่ะ "ปลาวฬยิ้มหน้าอรุ่มเจาะกรอกตาไปมาระหว่างชีสเค้กกับแทนไท

" อ๋อ ของแทนไทเขาซื้อนะ " ชีสเค้กเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

" งั้นหรอ ฉันกินอันนี้ได้ไหม "ปลาวาฬชี้มาที่ถุงขนมจีบด้วยสายตาลอกแลคคล้ายกับกำลังเเซวเมื่อเห็นว่าชีสเค้กกำลังจิ้มมันเพื่อเอาเข้าปาก

" กินได้อร่อยนะฉันกับแทนไทชอบกิน "

" อืม! แต่ฉันชอบซาลาเปามากกว่า เอาใว้ให้ชีสเค้กกับแทนไทกินแล้วกัน ฉันไม่อยากแทรกคนกำลังจีบกัน "

แฮ่กๆ

ชีสเค้กที่กำลังกลืนขนมจีบถึงกับสำลักคำแซวของเพื่อนจนหน้าดำหน้าแดงหูแดง

" นี่น้ำ กินดีๆ สิ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก " แทนไทเอ็ดตะโรชีสเค้กยกใหญ่พลันลูบหลังด้วยความเป็นห่วง

" เอ่อ โทษทีนะ " ชีสเค้กรับน้ำมาจากแทนไทด้วยใบหน้าที่เลิ่กลั่กแต่เธอไม่ทันสังเกตรอยยิ้มมุมปากของอีกคนที่กำลังยกยิ้ม

" พูดอะไรของแกยัยปลาวาฬเดี๋ยวแทนไทเขาก็โกรธอเอาหรอก กินไหมเดี๋ยวฉันป้อน "ชีสเค้กจิ้มขนมจีบเพื่อทำทีป้อนให้เพื่อนเพื่อปกปิดความรู้สึกที่โดนเอ่ยแซว

" งั้นหรอ! ที่พักเป็นไงบ้างนอนหลับสบายไหมว่าแต่ เมื่อกี้ปั่นจักรยานมาด้วยกันหรอ อย่าบอกนะว่าพักอยู่ตึกเดียวกัน "ปลาวาฬพูดโพล่งตั้งคำถามพลางจ้องหน้าเพื่อนทั้งสองอย่างคาดคั้น

" เอ่อ คือ...." ชีสเค้กกระอักกระอวนใจไม่รู้จะตอบไปแนวทางไหนดีรู้สึกว่าปลาวาฬจะเริ่มคาดคั้นคิดลึกเลยเถิดไปไกล

" อืม! เราพักอยู่ด้วยกัน " แทนไทเอ่ยตอบเรียบเฉยง่าบๆ จนปลาวาฬถึงกับตาโต

" ห๊ะ แรงมากรวดเร็วยิ่งกว่าเดอะฟาส "

" อย่าเข้าใจผิดนะปลาววาฬเรากับแทนไทแค่หาญค่าบ้านคนละครึ่งกันน่ะ เราเห็นในเว็บบอทแต่ไม่คิดว่าเพื่อนร่วมห้องจะเป็นผู้ชาย "ชีสเค้กรีบอธิบายพัลวันเพราะกลัวปลาวาฬจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่

" อ๋อ หรอ อืมเป็นแบบนี้เองสินะ "ชีสเค้กยังไม่ทันจะได้อธิบายเพิ่มเติมทั้งบอมและกาฟิวส์ก็เดินตรงเข้ามาพร้อมกับถุงขนมมากมาย

ปึก!!

ถุงขนมถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมกับคำเอ็ดตะโรของปาวาฬที่พ่นออกมา " ไปซื้อขนม ที่ไหนกันมาจ๊ะนานขนาดนี้ นึกว่ากลับห้องไปนอนกันแล้วสะอีก"

" โธ่ ช้านิดช้าหน่อยก็ไม่ได้หรือไง อ่ะ เอาไปบ่นอย่างกับเป็นแม่ "

" แม่คุณทูลหัวหรอ? "

" เหอะ! ยกให้ฟรีฉันก็ไม่เอาเธอหรอกยัยปลาเน่า "

"นี้!...ไอ้เเมวเป้า "

" พอๆ สองคนนี้ทะเลาะกันได้ตลอดเวลาแบบนี้แหละที่เขาบอกว่าลูกจะดกท้ายปีหัวปี"

ไอ้บอม/ไอ้บอม

เสียงตวาดดังลั่นของสองหนุ่สาวเพื่อนสนิทที่ไม่ค่อยจะถูกกันสักเท่าไหร่แรกๆ ชีสเค้กก็กลัวว่าทั้งสองจะมีเรื่องกันแต่พอรู้ว่าเป็นเรื่องปกติชีสเค้กก็เริ่มจะชินกับมันในขณะที่ทุกคนกำลังสนใจกาฟิวส์กับปลาวาฬมีอีกสายตาคู่หนึ่งที่ชีสเค้กไม่ทันสังเกตุเห็นสายตาของอีกคนที่แอบเหล่มองและแอบยกยิ้มทุกครั้งที่เธอดูอารมณ์ดี

บรรยากาศในกลุ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้งหลังจากที่เสียงถกเถียงกันของสองหนุ่มสาวเริ่มเงียบลง

"ชีสเค้กเย็นนี้เราไปเที่ยวสยามกันไหมชวนแทนไทไปด้วยนะๆ ไปเป็นเพื่อนเราหน่อย "ปลาวาฬออดอ้อนจนชีสเค้กยอมใจอ่อน

" อืม! ไปก็ได้แต่ไม่รู้ว่าแทนไจะไปด้วยหรือเปล่านะ" ชีสเค้กเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาๆ

" ต้องไปสิ แทนไทต้องไปอยู่แล้วไปพร้อมกันหมดนี้แหละเดี๋ยวนั่งรถไฟฟ้าไป รถจะได้ไม่ติดโอเคนะ " ปลาวาฬพูดตัดบทบังคับจนเพื่อนๆ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ