บทที่ 5

บทที่ 5

         ครามไม่แน่ใจเลยว่าความเห็นแก่ตัวของมนุษย์จะสิ้นสุดลงตรงไหน…จะต้องแลกด้วยความเจ็บของใครอีกกี่คนถึงจะรู้สึกได้บ้างว่ามันมากเกินไปแล้ว คำถามนี้ฝังอยู่ในใจเขาเสมอโดยเฉพาะในวันที่ความทรงจำบางอย่างย้อนกลับมาแทงกลางใจเขาซ้ำไม่รู้จบ

--ย้อนไปเมื่อ 14 ปีก่อน—

         ในวันที่สายฝนกระหน่ำราวกับมรสุมลูกใหญ่พัดผ่าน ท้องฟ้าครึ้มเทาไม่ต่างจากหัวใจของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีที่กำลังแตกสลาย เขานั่งนิ่งมองรูปถ่ายของผู้เป็นแม่ด้วยดวงตาเอ่อคลอ พวงแก้มยังเปื้อนคราบน้ำตาที่ไม่ยอมแห้ง ทั้งที่ความจริงควรจะยอมรับได้แล้วว่า…แม่ได้จากไปแล้ว

         เขาคงไม่รู้สึกเจ็บปวดมากถึงเพียงนี้…ถ้าหากผู้เป็นพ่อไม่พาผู้หญิงอีกคนเข้ามาในบ้าน แล้วยังมีหน้าบอกให้เขาเรียกเธอคนนั้นว่า แม่ มันช่างเป็นตลกร้ายสิ้นดี เมียตายได้ไม่ถึงปีแต่กลับพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาพร้อมกับลูกที่ตัวเองไป “ไข่ทิ้งไว้” อย่างไม่รู้สึกผิด

         ครามอยากรู้เหลือเกินว่าพ่อเคยรู้สึกเสียใจบ้างไหมกับการสูญเสียผู้หญิงที่ตัวเองใช้ชีวิตร่วมทุกร่วมสุขมาด้วยกันเกือบยี่สิบปี

         ทำให้ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา…เด็กหนุ่มที่เคยอ่อนโยนและยิ้มให้กับทุกคนกลับกลายเป็นคนก้าวร้าว เอาแต่ใจ และเริ่มทำทุกอย่างเพื่อเรียกร้องความสนใจ สุดท้ายเขาก็หนีออกจากบ้าน ใช้ชีวิตอย่างเด็กมีปัญหา จนพ่อต้องตัดสินใจส่งเขาไปเรียนต่างประเทศ

         ก็ดีแล้ว อย่างน้อยเขาจะไม่ต้องทนเห็นผู้หญิงคนนั้นอีก ในเมื่อไล่เธอออกไปจากบ้านไม่ได้ ครามจึงเลือกที่จะไปเอง…

         จนเวลาล่วงเลยผ่านไป ความจริงที่ไม่เคยรู้ก็เผยออกมาทีละน้อย ครามถึงได้รู้ว่า การแต่งงานของ คนิน และ พริ้งพราว (พ่อและแม่ของเขา) แท้จริงแล้วเป็นเพียง “ข้อตกลงทางธุรกิจ” ที่ไม่เคยมีความรักเป็นพื้นฐานเลยตั้งแต่ต้น

         แต่กับ ดวงดาว ผู้หญิงอีกคน…เธอคือคนที่พ่อของเขารักสุดหัวใจ

         แม้จะมีภรรยาถูกต้องตามกฎหมายแล้ว คนินก็ยังคงไปมาหาสู่กับดวงดาวอยู่เสมอ ซึ่งเรื่องนี้พริ้งพราวเองก็รู้ดีและไม่เคยเอ่ยปากห้าม เพราะทั้งสองตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกว่า จะ “อยู่ร่วมกันในฐานะเพื่อน” มากกว่า “สามีภรรยา”

         นั่นหมายความว่า พริ้งพราวยอมรับได้ที่คนินจะมีดวงดาวอยู่ในชีวิตเพราะเธอเข้าใจดีว่าการรักใครสักคนแต่ไม่อาจได้อยู่ด้วยกันนั้น เจ็บปวดเพียงใด

         และในวันที่รู้ว่าพริ้งพราวตั้งครรภ์ก็เป็นวันเดียวกันกับที่คนินได้รับข่าวว่า ดวงดาว เองก็กำลังอุ้มท้องเช่นกัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวันนั้นคือวันที่คนินยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต

         คนินไม่เคยแบ่งแยก ไม่เคยรักลูกคนใดมากกว่ากันเพราะสำหรับเขา…เด็กทั้งสองคือ “เลือดเนื้อเชื้อไข” ที่เกิดจากความรัก...

         ครามเติบโตมาในครอบครัวที่พร้อมสรรพทุกอย่าง เขาได้รับความรักและการดูแลจากทุกคนรอบข้าง อยากได้สิ่งใดก็มีคนคอยหยิบยื่นให้เสมอ ชีวิตของเขาเหมือนอยู่ในโลกที่สมบูรณ์แบบ มีทั้งพ่อและแม่คอยอยู่เคียงข้าง จนกระทั่งเขาเชื่อสนิทใจว่าทั้งสองรักกันอย่างกลมเกลียวเหมือนคู่สามีภรรยาทั่วไป

         ตรงกันข้ามกับ คเชนทร์ ผู้ที่เติบโตขึ้นมาโดยมีเพียงแม่คนเดียวเป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน ทุกเช้าเขาตื่นขึ้นมาเห็นใบหน้าของแม่เป็นคนแรกและทุกคืนก็หลับไปพร้อมเสียงกล่อมอ่อนโยนของแม่ แม้จะไม่เคยมี “ครอบครัวพร้อมหน้า” เหมือนใครแต่คเชนทร์ก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดแคลนอะไรเลย นั่นหมายความว่าไม่มีพ่อเขาก็อยู่กับแม่เพียงสองคนได้

         และคเชนทร์รู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าพ่อของตัวเองคือใครและก็รู้ความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของผู้ใหญ่ในทุกอย่าง ถามว่าคเชนทร์นั้นโกรธพ่อตัวเองไหม...ไม่โกรธหรอกแต่ไม่รักมากกว่า รู้สึกเหมือนเป็นแค่ลุงข้างบ้านเท่านั้น

         แม้จะรู้ว่าที่ตัวเองเติบโตมาได้ส่วนหนึ่งก็เพราะคนินคอยส่งเสียเลี้ยงดู แต่ทำอย่างไรได้เขาทำใจรักผู้ชายที่ใจโลเลแบบนั้นไม่ลงเลยจริง ๆ

--กลับมาปัจจุบัน—

@บ้าน

         ณ ห้องบาร์ส่วนตัวบนชั้นสอง แสงสว่างสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะเล็ก ๆ ตกกระทบบนขวดไวน์เรียงรายและแก้วคริสตัลที่สะท้อนแสงระยิบระยับ ร่างสูงนั่งเอนพิงเก้าอี้หนังสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาคมมองแก้วไวน์ในมือ พลางหมุนวนเบา ๆ ให้รสกลิ่นหอมกรุ่นลอยขึ้นแตะจมูก

         ครามกระดกไวน์เข้าปากช้า ๆ ปล่อยให้รสขมหวานซึมเข้าสู่ปลายลิ้นราวกับพยายามกลบเกลื่อนความเศร้าและความเครียดที่อยู่ภายใน

“ดวงดาวคือรักแรกและรักเดียว...พ่อเคยบอกแกแล้วคราม”

“เหอะ!”

         ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมเค้นหัวเราะในลำคอเพียงนึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อเมื่อตอนเย็น กล้าพูดออกมาได้ไงว่าผู้หญิงคนนั้นคือรักเดียว...แล้วแม่เขาละ ไม่รักเลยรึไง สักนิดก็ไม่มีเลยงั้นเหรอ?

         ยิ่งคิดก็เหมือนยิ่งทำร้ายตัวเองแต่ถึงอย่างนั้น…เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารแม่จับใจ แม้จะรู้อยู่เต็มอกแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่ไม่ได้เป็นอย่างที่ใคร ๆ มองว่ารักกันดี แต่ในมุมกลับกันหากทั้งสองไม่เคยมีความรักให้กันตั้งแต่แรก แล้วเขาล่ะ...เขาเป็น “ลูก” ที่เกิดจากความตั้งใจจริง ๆ หรือแค่ความพลั้งเผลอในค่ำคืนหนึ่งกันแน่?

         บางคนอาจจะมองว่าเขานั้นไม่ปล่อยวางและยึดติดกับอดีต แต่ถ้าลองคิดว่าผู้หญิงที่พ่อรักกำลังจะมาแย่งทุกอย่างของเขาไปล่ะ ทั้งเงิน ทั้งบ้านและบริษัทที่แม่รัก...หากเป็นแบบนั้นจริง จะให้ครามนิ่งนอนใจและรักพวกนั้นเหมือนญาติใกล้ชิดรึไง ไม่ใช่คนใจแคบหรอกแต่ครามก็รักพวกนั้นไม่ลงเหมือนกัน แม้กระทั่งพ่อของตัวเองเขายังไม่อยากจะใช้คำว่ารักเลย

“พ่อใครวะแม่งเห็นแก่ตัวชิบหาย!”

         ครามสบถเสียงทุ้ม พร้อมยกเครื่องดื่มกระดกลงคอจนหมดแก้ว ก่อนวางลงบนบราเสียงดัง เคร้ง!

“กำลังด่าใครอยู่คะ?”

         ทว่ากลางความมืด เสียงหวานคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังครามรีบหันไปตามเสียงก็พบร่างบางในชุดนอน

“เจนิส…ยังไม่นอนเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ แตกต่างไปจากน้ำเสียงห้าวที่เพิ่งพูดกับตัวเองเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

“ก็บอกแล้วไงว่าจะรอ” เพราะตอนเย็นเธอบอกเขาว่าจะรอทานข้าวด้วยกันแต่ก็รอไม่ไหวเลยเปลี่ยนมาเป็นรอนอนพร้อมกัน

“อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้กินอะไรเลยน่ะ” ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจปนเป็นห่วงพร้อมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือตัวเองที่บอกว่าตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งแล้ว

         หญิงสาวส่ายหน้าพลันอย่างปฏิเสธพร้อมเดินเข้าไปใกล้ร่างหนา ยกมือเล็กขึ้นกุมมือใหญ่เอาไว้พลางส่งสายตาให้ชายหนุ่มราวกับรู้อยู่ลึก ๆ ว่าเขาไปเจอเรื่องอะไรมา

“กินแล้วค่ะ แต่รอพี่กลับมาไง” ว่าพร้อมระบายยิ้มหวานให้คนเก่งของเธอ

         พอได้ยินแบบนั้นก็โล่งอก นึกว่าเธอจะบ้าบิ่นยอมอดข้าวอดน้ำรอกินพร้อมเขาสะอีก

         ไม่นานร่างบางก็ถูกเขารวบกอดเอาไว้แน่น ใบหน้าหล่อวางบนไหล่บางพร้อมหลับตาพริ้มราวกับเธอคือพลังกายและพลังใจของเขา ครามกล้าพูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า...เจนิสคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา หากไม่มีเธอเขาก็คงยังเป็นคนเสเพลแบดบอยที่ใครหลาย ๆ คนขยาดไม่อยากเข้าใกล้แน่นอน

“พี่ครามของเจเก่งที่สุดแล้ว”