คนตกอับ

'การเงินมีปัญหาใส่ชุดนักศึกษาไปหาใครได้บ้าง'

"เฮ้อ!" ฉันถอนหายใจพลางอ่านข้อความนี้ซ้ำอีกสองครั้ง มันคือแคปชั่นจากโพสต์ของรุ่นพี่ในคณะคนหนึ่ง เธอแชร์รูปตนเองสวมใส่ชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงสั้นพร้อมแคปชั่นนั้นที่น่าจะแค่เรื่องขำๆ

แต่ของฉันดันไม่ขำ...

หนึ่งปีแล้วที่ปันปันคนนี้กลายเป็นคุณหนูตกอับ ฉันเพิ่งเข้าใจว่าชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนก็วันที่พ่อกับแม่ต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลายจากธุรกิจการค้าที่ทำ จากมีเงินมากมายในบัญชีกลับต้องกลายเป็นหนี้หัวโต จากใช้เงินคล่องมือกลับต้องหนีบจนขาทั้งสองข้างของฉันแทบจะหลอมรวมเหลือขาข้างเดียว

"เฮ้อ!" เสียงถอนหายใจของฉันดังอีกหนเพราะเงินในบัญชีธนาคารที่เหลือหนึ่งหมื่นบาท มันลดมาจากจำนวนเต็มหนึ่งแสนสองหมื่นบาทที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ให้แล้วหอบกันไปอยู่ต่างประเทศ พวกท่านไม่ชวนฉันไปด้วยไม่ว่า ลอยแพลูกสาวคนเดียวที่มีฉันไม่โอเคเลย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเงินที่เลี้ยงดูฉันให้เติบโตก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พวกท่านเจอปัญหา

ตัดพ้อจนพอใจก็เงยหน้าขึ้นมองนิริณที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม วันนี้เราเรียนเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้แยกย้ายกันกลับเพราะนั่งกินขนมกันอยู่ และเพื่อนฉันคนนี้กำลังคุยแชทกับใครสักคนอยู่ในขณะนี้

"คุยกับผู้ชายเหรอ"

นิริณเงยหน้าขึ้นมายักคิ้ว "อื้อ! ผู้ชายที่หมายถึงน้องชายฉันน่ะ แชทมาบ่นว่าถูกหญิงทิ้งเลยต้องทำตัวเป็นพี่ที่ดีคอยปลอบใจ"

"แล้วเป็นไง โอเคขึ้นไหม"

"แผลยังสด ยังไม่หายง่ายๆ ตอนนี้หรอก"

"ถ้าแกขี้เกียจคุย ให้น้องทักแชทเฟซมาคุยกับฉันได้นะ"

"หืม? จะดามใจน้องฉันเหรอ"

"จะหาค่าขนมต่างหาก ชั่วโมงละ 200 บ. แล้วจะเป็นผู้ฟังที่ดี ฟังแม้แต่เสียงตด"

"หากินกับน้องเพื่อนซะงั้น อ่ะๆ ขี้เกียจคุยอยู่พอดี เดี๋ยวฉันส่งเฟซบุ๊คแกไปให้น้องแล้วกัน"

ฉันยกมือทำท่าโอเค นิริณก้มหน้าก้มตาพิมพ์แชท ระหว่างรอน้องชายเพื่อนทักมาฉันก็หยิบมือถือขึ้นมาอ่านแชทของคุณคนหนึ่งที่เป็น 'ลูกค้า' มาระบายปัญหาให้ฉันฟังเมื่อวานสามชั่วโมงติด

AAA : วันนี้พี่ไปทำบุญตามน้องบอก แล้วมานั่งเรือไปกลับสามรอบ จิตใจดีขึ้นจริงๆ ด้วย ขอบคุณครับ

Punpun : ยินดีค่ะ

ตอบรับกลับไปด้วยใจยินดีไม่เสแสร้ง คุณพี่คนนี้มาระบายปัญหาเกี่ยวกับที่ทำงาน ฉันเลยบอกให้เขาลองไปนั่งเรือเล่นเพราะเชื่อว่าต้องทำให้จิตใจของเขาดีขึ้นได้ ฉันคอนเฟิร์มเพราะพิสูจน์มาแล้วด้วยตัวเอง

"น้องฉันแอดเฟซแกไปแล้ว เป็นที่ระบายระวังจะกลายเป็นโดนจีบ" นิริณแกล้งเหย้า หน้าจอมีคนแอดเฟรนด์เฟซบุ๊คมาจริงๆ

"ก็ถ้าถูกจีบ แสดงว่าฉันประสบความสำเร็จในงานนี้ใช่ไหมล่ะ"

"เออ ก็จริง ว่าแต่ยัยครีมเงียบไปเลยนะ เป็นไงบ้างก็ไม่รู้"

นิริณหมายถึงชูครีมเพื่อนของพวกเราที่ตอนนี้นอนป่วยอยู่โรงพยาบาล เมื่อคืนฉันกับนิริณก็อยู่นอนเฝ้ากันทั้งคืนด้วยความเป็นห่วง

"อาการคงจะดีขึ้นแล้วล่ะ"

ติ๊ง! มีแชทกลุ่มถูกส่งเข้ามาจากชูครีมพอดีบอกกล่าวว่าออกจากโรงพยาบาลแล้ว เห็นไหมล่ะ.. อยู่ใกล้หมอแถมยังมียาดีขนาดนั้นก็ต้องหายแน่นอน

สองปีแรกที่การเงินของครอบครัวยังคงมีสภาพคล่องฉันอาศัยอยู่คอนโดมิเนียม พอตกอับก็จำต้องย้ายมาอยู่อะพาร์ตเม้นต์ ฉันไม่อายที่จะบอกเพื่อนเรื่องนี้ นับตั้งแต่นั้นชูครีมกับนิริณรับรู้และเข้าใจดีว่าฉันต้องประหยัดแค่ไหน

แต่ฉันเพิ่งจะมากระเตื้องรู้ตัวก็ตอนที่เงินจะหมดว่าต้องหางานทำเพราะตลอดหนึ่งปี พ่อกับแม่ก็ไม่ได้มีใจจะส่งเงินมาให้ฉันใช้เลยสักแดงเดียว และงานที่ฉันทำได้ดีคือการรับฟังและให้คำปรึกษา ฉันเลยลองเข้าไปโพสต์ในกลุ่มหางานรวมถึงในกลุ่มนักศึกษาของมหาวิทยาลัย Z ที่เรียนอยู่ด้วย ปรากฏว่ามีคนจองคิวโทรมาระบายความทุกข์ใจให้ฉันฟังทุกวัน นับนิ้วดูก็เข้าวันที่ห้าแล้ว

คืนนี้เป็นน้องชายของนิริณจองคิวเอาไว้สองชั่วโมง ออกจากมหาวิทยาลัยฉันตรงดิ่งกลับอะพาร์ตเม้นต์ อาบน้ำกินข้าวเคลียร์รายงานเสร็จในเวลาหนึ่งทุ่ม จากนั้นก็ส่งแชทไปบอกลูกค้าของวันนี้ให้โทรมาได้เลย

ฉันใช้วิธีเปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วเอามือถือวางไว้บนเตียงนอน ในมือมีสมุดกับปากกาเอาไว้จดว่าลูกค้ามีปัญหาหลักคืออะไร ชื่อตัวละครที่โผล่มามีใครบ้างกันลืม

ผ่านไปชั่วโมงครึ่งน้องของนิริณก็น้ำเสียงดีขึ้นหลังจากตัดพ้อถึงผู้หญิงที่เพิ่งหักอกเขา มีช่วงหนึ่งที่น้องด่าเสียงดังหยาบคายเป็นการระบาย จังหวะนั้นฉันก็เชียร์อัปเต็มที่ ทว่าครึ่งชั่วโมงสุดท้าย...

[ผมเพิ่งรู้ว่าพี่ริณมีเพื่อนน่ารักขนาดนี้ พี่มารับฟังปัญหาผมแบบนี้ แฟนไม่ว่าเหรอครับ]

น้องท็อปชวนคุยเรื่องอื่นแล้ว เป็นไปตามนิริณคาดว่าฉันจะต้องถูกจีบเพราะจากที่ฟัง น้องถูกเทเพราะเป็นคนแอบไปคุยกับสาวอื่น

"ไม่ว่าครับผม" ฉันทำเสียงเล็กเสียงน้อยตอบ

[หว้า.. ไม่ว่าเท่ากับว่ามีแฟนแล้ว เฮ้อ! เหมือนผมจะอกหักอีกรอบเลย พี่ปันปันต่อเวลาให้ผมระบายอีกสองชั่วโมงได้ไหมครับ]

มองดูนาฬิกาเหลือเวลาอีกแค่สิบนาที หากน้องจะจองคิวต่อจริงฉันจะได้เงินทั้งหมดแปดร้อยบาทจากสี่ชั่วโมง

เงินก็อยากได้ แต่มันจะเป็นการเอาเปรียบเด็กมัธยมหกเกินไป

"พี่มีนัดอีกคิวแล้วสิ"

[อกหักอีกรอบของแทร่]

ติ๊ดๆๆๆ เสียงแจ้งเตือนนาฬิกาปลุกดังขึ้นส่งสัญญาณเวลาว่าครบแล้ว ฉันเลยพูดตบท้ายไปนิดหน่อย

"เรายังเด็กนะน้องท็อป ยังต้องเจอคนอีกเยอะเลย อย่าเพิ่งไปหยองเพราะคนๆ เดียว"

[คร้าบพี่ปันคนสวย สวัสดีคร้าบ]

น้องท็อปไม่ดื้อดึงวางสายไปในที่สุด ฉันพลิกหน้ากระดาษถัดไปพร้อมกับรับสายของรุ่นพี่ที่โทรเข้ามา

[ปัน! พี่ส่งงานไปให้ทางไลน์แล้วนะ ที่นั่นเงินสะพัด ทิปเยอะถูกใจแกแน่]

"เดี๋ยวปันเข้าไปดูก่อนนะพี่นิ้ง ขอบคุณค่ะ"

ฉันกดเข้าไปดูในแชทของพี่นิ้งรุ่นพี่ที่เรียนจบไปแล้ว เธอเป็นสายงานพาร์ทไทม์ ตลอดสี่ปีของการเรียนเธอทำงานควบคู่ไปด้วยตลอด ฉันเลยแอบไปคุยกับเธอเพื่อให้ช่วยแนะนำงานให้ฉันบ้าง และแล้วก็มีงานตอนกลางคืนที่ไม่ต้องพบปะคนรู้จักให้ทำเสียที