คนโหด

วันนี้มีลูกค้าในมหาวิทยาลัยอยากมานั่งระบายเกี่ยวกับเรื่องหัวใจ ฉันจึงต้องบอกเพื่อนเอาไว้ล่วงหน้าว่าจะไม่อยู่สักพัก

"เดี๋ยวกินข้าวเสร็จฉันจะไปโรงยิมนะ มีหนึ่งนัดที่นั่น"

"ใคร?" ชูครีมใช้ช้อนในมือชี้หน้า

"เด็กบริหาร เพิ่งถูกผู้ชายเทเลยชวนไปนั่งดูบาสด้วยฮีลหัวใจ"

"แล้วเพื่อนเขาไม่มีหรือไง" นิริณสงสัย

"ก็คงมี แต่อาจจะอายหรือเกรงใจเลยมาเสียตังค์ดีกว่า"

"ว่าแต่โอเคใช่ไหม ฉันบอกแกแล้วว่าถ้าเดือดร้อนต้องใช้เงินให้บอกฉัน ฉันพร้อมช่วยแกเสมอ"

ชูครีมจับมือฉันเอ่ยน้ำเสียงห่วงใย เราคบเป็นเพื่อนกันมาสามปีแล้วรวมถึงนิริณ ความห่วงใยมีให้กันเสมอ แต่เพื่อนจะรู้ดีว่าฉันขี้เกรงใจแค่ไหน

"ถ้าจวนตัวจริงๆ ฉันจะบอก โอเค๊!"

"ตลอดอะ" นิริณผลักหัวไหล่กลอกดวงตามองบน

ฉันหัวเราะกลบเกลื่อนความรู้สึกละอายในใจ เพื่อนสองคนช่วยฉันมาเสมอในหลายๆ เรื่องแล้ว ฉันซึ้งใจมาก

กินข้าวเสร็จก็แยกตัวตามที่บอกเพื่อนเดินมายังโรงยิมที่อยู่เกือบถึงหน้ามหาวิทยาลัย วันนี้มีแข่งขันบาสเกตบอลรอบชิงชนะเลิศระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์กับคณะสถาปัตยกรรมในกีฬาประจำปีของมหาวิทยาลัย

แต่ที่ฉันสนใจคือคนที่นัดเอาไว้ต่างหาก เธอชื่อบูมบูม และเธอก็กำลังโบกไม้โบกมือมาให้ฉัน สองขาจึงเร่งรีบเดินไปหาบูมบูมทันที

"รอนานไหม"

"เพิ่งจะมาเหมือนกัน ไปนั่งตรงโน้นกันเถอะ มีที่ว่างอยู่"

บูมบูมจับมือฉันเดินไปบนอัฒจันทร์ที่มีที่ว่างเหลืออยู่สองที่นั่งพอดี ฉันมองผู้คนมากมายด้วยความเฉยชาเพราะไม่แปลกเลยที่คนจะแน่นขนัดขนาดนี้และส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงเพราะนักกีฬาวันนี้เรียกได้ว่าของดีของมอ.Z เชียวล่ะ

"ดูพวกพี่เขาสิ หล่อเนอะ"

ได้ที่นั่งของเราบูมบูมก็ชี้ไปยังที่นั่งนักกีฬาของฝั่งคณะวิศวะ ฉันมองตามแล้วพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเงินค่าจ้างที่ได้รับสี่ร้อยบาทให้ต้องคล้อยตาม สองคือรุ่นพี่แก๊งนั้นหล่ออย่างที่ว่าจริงๆ

"ไม่ได้โดนหนึ่งในนั้นหักอกมาใช่ไหม"

"โดนอีกฝั่งต่างหาก" บูมบูมเกิดอาการฟึดฟัดมองไปยังนักกีฬาฝั่งสถาปัตยกรรม ฉันร้องอ๋อ.. ที่แท้ก็มาเชียร์อีกฝั่งเพื่อประชด

"แต่ดูบาสเสร็จบูมว่าจะลองไปจีบพี่โชนนะ เขาดูขี้เล่นที่สุดในแก๊งวิศวะลูกเทพแล้วอ่ะ"

ข้อนี้เห็นด้วย

'แก๊งวิศวะลูกเทพ' คือแก๊งของรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์โยธาปีสี่ ฉันรู้จักพวกเขาเพราะชูครีม ก่อนหน้านี้ไม่นานมีเรื่องให้พวกเขาต้องมาคลุกคลีกับยัยนั่นพลอยให้ฉันต้องรู้จักพวกเขาไปด้วยและคนที่เป็นมิตรที่สุดคือพี่โชน พี่แทนคุณกับพี่เจไดคุยไม่เก่งแต่คุยได้ จะมีก็แต่พี่โอบที่มักนิ่งและทำหน้าดุอยู่เสมอ

ฉันมองพวกเขาอีกครั้ง เป็นครั้งที่สองแล้วที่ได้มีโอกาสมานั่งเชียร์บาส ครั้งนั้นคณะมนุษยศาสตร์ของฉันแพ้แก๊งวิศวะลูกเทพราบคาบเลยล่ะ หล่อ สูง เล่นกีฬาเก่ง มีอีกข้อ.. ร่ำรวยกันทั้งสี่คนเพราะพวกเขาเป็นถึงหุ้นส่วนผับ K Night สถานบันเทิงติดอันดับต้นๆ ของประเทศ

เป็นไงล่ะ! ข้อมูลฉันแน่นไหม

"กรี๊ด! พี่โชนเท่ห์เว่อร์ เธอว่าเราจะจีบพี่โชนติดป่ะ"

เกมเริ่มต้นแล้วบูมบูมก็เริ่มส่งเสียงกรีดร้องเชียร์ และคำตอบของฉันก็มีเพียงอย่างเดียว

"จีบติดแน่นอน"

"รู้งี้เราไม่เสียเวลาไปคบกับไอ้บ้านั่นหรอก"

ไอ้บ้าที่ว่าน่าจะเป็นคนที่วิ่งกระแทกพี่โชนอยู่ในสนาม เกมในวันนี้ค่อนข้างดุเดือดเพราะสองคณะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันอยู่แล้ว ขนาดฉันที่ดูบาสไม่เป็นยังละสายตาไม่ได้

"ฉะนั้นเธอก็ไม่ต้องเสียใจนะบูม เธอสวยและเลิศ เดินหน้าต่อหาผู้ใหม่ไปเลย" ฉันพูดกับบูมบูมแต่สายตามองในสนาม มือกำกระเป๋าแน่นลุ้นตามพี่โอบที่กำลังกระโดดชู้ตบาส

เฮ้! พลันเสียงเฮก็ดังลั่นหลังจากลูกบาสลอยละลิ่วเข้าห่วง ฉันยกกำปั้นร้องเยสดีใจ แอบยกนิ้วโป้งให้พี่โอบที่เหมือนจะมองมาทางนี้ด้วย แต่มองแวบเดียวเขาก็หันหน้าไปสนใจแข่งบาสต่อให้ฉันต้องยู่จมูกหมั่นไส้

เสร็จสิ้นการแข่งขันฉันก็แยกกับบูมบูมพร้อมกับรับเงินมาห้าร้อยบาท บูมบูมทิปให้ฉันเพราะเธอสนุกมากและชอบที่ฉันให้ท้ายไปเสียทุกอย่าง ก่อนกลับตึกคณะฉันเลยแวะเข้าห้องน้ำเพราะปวดฉี่อย่างหนัก ใช้เวลาฉี่ไม่นานก็ออกมายืนล้างมือแล้วมองห้องด้านหลังผ่านกระจก ติดกับห้องที่ฉันเข้ามันมีเสียงน้ำไหลตลอดเวลาเหมือนคน..อาบน้ำเลย

แกร๊ก! เสียงประตูที่ฉันจ้องมองดังขั้นพาให้ตกใจสะบัดมือวักน้ำขึ้นมาเปียกเสื้อนักศึกษาและใบหน้า ฉันรีบปิดน้ำแล้วเอามือลูบดวงตาปาดเช็ดน้ำออกให้มองเห็น

เฮือก!! แต่แล้วก็ต้องตกใจแทบช็อก เมื่อได้สานสบตากับผู้ชายที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวผ่านกระจก เขายืนอยู่หน้าห้องนั้นและเหมือนว่าเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

"พะ พี่โอบ"

ฉันหมุนตัวไปเรียกพี่โอบ มองซ้ายมองขวาดูรอบๆ ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน..

"นี่ห้องน้ำนักกีฬา"

พี่โอบเฉลยให้ ก้าวเท้าเปลือยเปล่าเดินเข้ามาหาให้ฉันค่อยๆ ขยับเท้าถอยหนีไปด้านข้าง ทว่าสายตากลับละไปจากกล้ามหน้าท้องเป็นลอนคลื่นนั้นไม่ได้ นอกจากจะหล่อแล้ว หุ่นของเขายังเพอร์เฟคเข้าขั้น รอยสักลายกราฟิกบนท่อนแขนข้างขวาตั้งแต่หัวไหล่ลากยาวลงมาถึงข้อมือทำให้ฉันรู้สึกวูบโหวงในช่องท้อง หรืออาจเป็นเพราะร่องวีเชฟก็ไม่รู้ที่ทำฉันลมจะจับอยู่ตอนนี้

"ขะ ขอโทษค่ะ ปันเข้าห้องน้ำผิด"

ตั้งสติได้ก็ตอนที่กลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยมาเตะจมูกเพราะพี่โอบมายืนอยู่หน้ากระจก เขาเหล่ตามองฉันก่อนจะหลุบสายตามองหน้าอกให้ฉันต้องมองตาม ถึงเพิ่งเห็นว่าน้ำที่สาดกระเซ็นเมื่อครู่มันทำตรงนั้นเปียกจนเห็นชุดชั้นในสีขาว

พรึบ! พลันก็มีบางอย่างลอยมาให้ฉันตะครุบรับ ฉันรีบกางดู มันคือเสื้อช็อปสีเลือดหมูตัวใหญ่มีชื่อของเขา OAB ตัวเล็กๆ ปักอยู่ตรงกระเป๋าเสื้อ

"ใส่มันแล้วไปซะ" เขาพูดเสียงดังใบหน้าขึงขังไม่พอใจ

"เดี๋ยวปันซักแล้วเอามาคืนให้นะ"

ไม่ได้รอให้เขาตอบรับ วิ่งออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับใส่เสื้อช็อปคลุมทับไปด้วย ปากก่นบ่นบางคนที่ชอบพูดจาห่ามทำตัวเป็นคนโหดจนเคยตัว