เข้าสู่ระบบยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ อู๋หนิงที่ตอนนี้ได้มีกิจการร้านหม้อไฟใหญ่โตในปักกิ่งก็ก้าวเข้ามาโอบกอดร่างเล็กของหลินไว้ด้วยความรู้สึกตื้นตันอย่างประหลาด น้ำตาไหลรินอาบแก้ม "แม่หนู...ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกครั้ง" ก่อนที่ทุกคนจะหายจากความสับสน เสี่ยวหนิวก็เป็นฝ่ายอธิบาย "คุณย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย... จากทารกน้อยที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนยิ้มแต้ในเปล บัดนี้ "อาหมวยน้อยหลิน" เติบโตขึ้นเป็นเด็กหญิงวัยห้าขวบที่ฉลาดและน่ารักเกินวัย เธอกำลังจะเตรียมตัวเข้าโรงเรียนอนุบาลในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาเด็กหญิงได้เห็นกิจการของครอบครัวเ
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี...ชีวิตของทุกคนในครอบครัวตงและครอบครัวสาขาต่าง ๆ ยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข กิจการร้านหมูกระทะขยายสาขาไปอีกหลายแห่งภายใต้การบริหารจัดการอย่างเป็นระบบตามที่อาทิตย์จัดการ ทำให้ฐานะความเป็นอยู่ของทุกคนยิ่งมั่นคง และแล้วข่าวดีที่ทุกคนรอคอยก็มาเยือนครอบ
โอกาสครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาได้มาเคาะประตูอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว หลังจากได้ปรึกษาหารือกันในครอบครัวอย่างละเอียด ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่านี่คือโอกาสครั้งยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจจะปล่อยให้หลุดลอยไปได้ เคี้ยงจึงได้ตอบตกลงรับข้อเสนอของคุณสมชายผู้จัดการห้างซิตี้มอลล์ในที่สุด ไม่นานนักทีมงา
เวลาผ่านไปอีกหกเดือน... หลินน้อยเติบโตขึ้นเป็นทารกที่จ้ำม่ำน่ารักน่าชัง ผิวขาวผ่องและมีดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส เป็นที่รักและเป็นแก้วตาดวงใจของทุกคนในครอบครัวใหญ่ ทั้งอากงตงและอาม่าเคี้ยงที่ตอนนี้มีความสุขกับการได้เลี้ยงหลานคนแรกของลูกชายคนเล็กอย่างเต็มที่ รวมถึงลุงชัยและป้าจำปีที่มักจะพ
ในสายตาของใครหลายคน ชัยอาจจะดูเป็นลูกชายคนโตที่ทอดทิ้งครอบครัวไปในยามที่ลำบาก แต่ในความเป็นจริงแล้ว เรื่องราวของเขาก็เต็มไปด้วยความรัก ความผิดพลาด และการเรียนรู้ที่ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ย้อนกลับไปในวันที่ชัยอายุเพียงสิบแปดปี เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ร้อนรนด้วยความรักที่มีต่อ "จำปี" หญิงสาวที
บรรยากาศบริเวณหน้าบ้านไม้กึ่งปูนเก่าสองชั้นในเวลานี้ค่อนข้างคึกคักผิดหูผิดตาไปจากสภาพเงียบเหงาที่เคยเป็นมาหลายปี กลิ่นหอมของข้าวแกงและขนมจีนน้ำยาที่ปรุงสดใหม่โชยไปทั่วบริเวณ ดึงดูดให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาในตลาดเก่าต้องเหลียวมองด้วยความสนใจระคนสงสัย"ป้า! ป้าจันทร์!" เสียงใส ๆ ของหญิงสาวในชุดเครื่องแบ
อืม... ดอกไม้ที่รอเวลาเบ่งบาน... คำเปรียบเทียบของเจ้าก็เข้าที นางไม้ตอบกลับทางกระแสจิต ข้าพอจะเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะผู้วิเศษ ที่ช่วยไขข้อข้องใจให้ข้ายังไม่ทันที่หลินจะถามถึงข้อข้องใจว่าเหตุใดนางไม้จึงเรียกเธอว่าผู้วิเศษ นางไม้ตนนั้นก็ได้ทำในสิ่งที่ทั้งยุ่งและหลินไม่เข้าใจ นางได้วางมือบอบบางบนศีร
เรื่องนี้เองก็ไปถึงหูของพวกช่างที่กำลังทำงานปรับปรุงบ้านหลังนั้นอยู่เช่นกัน มีชาวบ้านขี้สงสัยหลายคนแวะเวียนมาด้อม ๆ มอง ๆ พร้อมกับเอ่ยปากถามถึงเรื่องลี้ลับที่อาจจะเจอ"เจออะไรเหรอครับป้า?" หัวหน้าช่างปูนตอบพลางปาดเหงื่อ "ก็ไม่เจออะไรนี่ครับ ปกติดีทุกอย่าง ทำงานก็ราบรื่นดี ไม่มีอะไรติดขัดนะ""แน่ใจนะ
เคี้ยงเผลอกลั้นหายใจยกมือขึ้นกุมหน้าอกแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังเสาต้นนั้นด้วยแววตาหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด ขนแขนของนางลุกชันขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุส่วนใช้ก็ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างแม่ ใบหน้าเริ่มซีดเผือดพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไปข้างในมีเพียงหลินที่มองเสาต้นนั้นด้วย







