OMG 03 หาย

หลังจากที่ตกลงกับเพื่อนเรียบร้อย ผมก็กลับออกมาเลย ไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือจากนั้น

ให้ผมไปสอนคนงั้นเหรอ ถึงผมจะเรียนเก่ง แต่ใช่ว่าจะอยากเป็นอาจารย์ไหมวะ เซ็งครับ พูดได้คำเดียวว่าเซ็ง ผมขับรถมาเรื่อย ๆ ด้วยความเบื่อ แล้วรถก็จอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ เมื่อก่อนบ้านหลังนี้มีแต่ความอึมครึม เจ้าของบ้านเป็นคนน่ากลัว แต่ว่าเดี๋ยวนี้ดูอบอุ่นน่าอยู่มากเลยล่ะ

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

“เห่าอะไรไอ้ทิ เดี๋ยวมึงจะโดน” ผมถามไอ้หมาหน้ามึนของเจ้าของบ้านที่เดี๋ยวนี้ไอ้หน้ามึนมันได้เลื่อนขั้นเป็นลูกรักไปแล้ว มันนอนอยู่บนโซฟา จ้องหน้าผมก่อนจะเมินไปทางอื่น

“อาเรซขู่พี่ทิทำไม” อาทิตย์ลูกชายของเฮียทิวเดินมาหาผม เด็กน้อยวัยเจ็ดแปดขวบเดินมาหยุดยืนมองหน้าผมด้วยหน้าตาไม่พอใจที่ผมต่อว่าหมากะทิ

“อาไม่ได้ขู่ อาแค่พูดกับมัน ป๊าทิวอยู่ไหม”

“อยู่ครับ ในห้องทำงาน” อาทิตย์เป็นเด็กพูดพูดจาฉะฉาน ผมวางมือที่ศีรษะของน้องอาทิตย์ด้วยความเอ็นดู เจ้าเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาถามผมอีกครั้ง “อาเรซไม่ได้ขู่พี่ทิจริง ๆ ใช่ไหมครับ”

“ไม่ได้ขู่ครับ ใครจะกล้าขู่ลูกรักของป๊าทิว งั้นอาไปหาป๊าทิวก่อนนะครับ”

“ครับ” น้องอาทิตย์เดินไปนั่งดูทีวีข้างกะทิลูกรักของเฮียทิว ผมจึงเดินมาที่ห้องทำงาน ห้องที่เมื่อก่อนผมมาบ่อยมากบางทีก็นอนค้างที่นี่เป็นเดือน ๆ แต่เดี๋ยวนี้นาน ๆ จะเข้ามาทีเพราะเกรงใจพี่สะใภ้แล้วน้องอาทิตย์น้องตะวัน

ต่อให้ยึดมั่นและเคารพรักมากแค่ไหน แต่ถ้าเสาที่เรายึดมีครอบครัว เราก็ควรปล่อยและเดินออกมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ติ๊ด เสียงประตูเปิดผมเดินเข้ามาในห้องทำงาน ผู้ชายอายุเข้าเลขสี่แต่ใบหน้าดูเด็กกว่าอายุมากกำลังนั่งหลังพิงพนักเก้าอี้ ขายกพาดขึ้นมาบนโต๊ะ สายตามองจ้องมาที่ผม

“หวัดดีเฮีย” ผมเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อนเพราะว่าเฮียมองหน้าผมนิ่งมาก จากที่ผมคลุกคลีกับเฮียมาตั้งแต่เด็ก ๆ อาการแบบนี้คือไม่พอใจผมในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง

“ทำไมไม่กลับไปหาอาโรสบ้าง” อืม เรื่องนี้สินะ

“พ่อบอกเฮีย?”

“ก็ลูกชายคนเดียวอาเนมก็ต้องห่วงสิ ตอนนี้เรซทำอะไรอยู่รู้ตัวบ้างไหม” เฮียทิวกำลังพูดอย่างใจเย็น

“ทำอะไรเฮีย” ผมเดินมานั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานของเฮียทิว รู้สึกว่าวันนี้จะมาผิดที่ซะแล้วสิ

“เฮียผิดเองที่ให้ท้ายเรซแบบนี้ ส่งเสริมเรซแบบผิด ๆ เลี้ยงเรซให้เป็นแบบนี้” เฮียมาสำนึกผิดอะไรว้า เรซไม่เข้าใจ

“...”

“เลิกอาชีพขายตัวซะ” ผมมองหน้าเฮียทิวทันที เรื่องนี้เฮียทิวไม่รู้ ไม่เคยระแคะระคาย คิดแค่ว่าผมเจ้าชู้และไอ้นาฟก็ไม่เคยบอกหรือพูดเรื่องนี้ แต่ถ้าเฮียทิวอยากจะรู้ขึ้นมามันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะรู้ เพราะสำหรับเฮียทิวทุกเรื่องที่เฮียอยากรู้คือเรื่องง่ายเสมอ ไม่มีอะไรเกินความสามารถเฮีย

“...”

“เฮียมองเรซเป็นน้องคนหนึ่งมาตั้งแต่เรซเกิด เฮียรับไม่ได้ถ้าน้องชายของเฮียจะขายร่างกายตัวเอง”

“...” ผมรู้ เพราะเฮียเป็นคนหวงร่างกาย

“ถ้าเรซขาดเงิน มาเอาที่เฮีย” เฮียก็ใจดีกับผมตลอด ไม่เคยมองว่าผมโตแล้ว

“เรซโตแล้ว จะให้มาขอเฮียตลอดได้ไง”

“แต่เฮียไม่ได้อยากให้เรซทำแบบนี้ หุ้นที่เฮียแบ่งให้กับงานที่เฮียให้เรซทำมันไม่พอใช้เหรอ ทำไมเรซทำแบบนั้น”

“ไม่ใช่เพราะเงิน เรซทำเพราะอยากทำ” ผมไม่ได้ร้อนเงิน ไม่ได้ขาดเงิน ที่เฮียทิวให้มาน่ะผมใช้ไม่มีวันหมดอยู่แล้ว

เฮียทิวมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม ซึ่งผมก็ไม่ได้หลบตาเฮีย “เรื่องนั้น?”

“...” แล้วเฮียก็พูดถึงบางเรื่อง เรื่องที่ไม่สมควรจะเกิดขึ้นกับชีวิตของผม

“ถ้าเป็นเรื่องนั้น เฮียก็เข้าใจว่าเรซเจ็บแค่ไหน แต่สักวันเรซก็ต้องมีครอบครัว อย่าให้อดีตมาทำลายปัจจุบันและอนาคตดิเรซ ที่เฮียพูดเนี่ยเพราะเป็นห่วง”