CHAPTER 2. *Damien POV - Continuation*

*Damien POV - Continuation*

Paglabas ko ng hotel, hindi agad ako sumakay ng kotse .Nanatiling nakatayo na para bang ang bigat para sa akin na may nabuntis akong babae .

Tumayo lang ako sa gilid ng kalsada. Malamig ang hangin dahil katatapos lang umulan .

Sa isip ko parin ang lahat . Selena Rivera. Room 412. March 12. 6:12AM check-out. Napangiti ako ..hindi naman ako ganito pero iba ang epekto sa akin ng babaeng iyon

Napatingin ako sa hawak kong papel . Nandito lahat ng proweba na kami ang magkasama ng selena na iyon ng gabing may naganap .

Hindi ko siya kilala. Pero dugo ko yung dala niya. Voss ang bata na nasa kanyang sinapupunan at sigurado ako na akin iyon .Anim na buwan. Ang laki na ng tiyan. Ilang buwan na pala nito dinadala ang bunga ng similya ko .

Napangisi ako dahil gamit ko na naman ang pangalan ni Xander. Ang pangalan na binigay ko sa receptionist nung gabi na yun. Madaling kalimutan. Madaling takbuhan at madaling ayusin . Ang bastardong iyon inshort ampon ng mga Voss .

Pero ngayon hindi na pwede tumakbo... Biglang may pumasok sa aking isipan .Ano kaya kung pupuntahan ko ulit sya. Agad akong umiling hindi pwede!!! Kasi pag pumunta ako... anong sasabihin ko?

"Hi. Ako yung Xander mo nung gabi. Ako yung tatay ng dinadala mo ngayon" Tumawa ako ng walang tunog. Gag*!!!!! sa isip ko akala mo ang daling sabihin.

Binalik ko ang papel sa bulsa. Saka pumasok sa kotse .Wala akong tauhan na dala dahil gusto ko ako lang ang mag isa para sa mga lakad ko .

Sa kabilang kanto lang. Doon ako huminto.Madilim na ang paligid .

Mula dito, kita ko yung blue gate. Kita ko ang ilaw sa bintana sa taas. Kwarto niya siguro. Dahil may Isang babae. Mag-isa. Buntis. na nakatayo mula sa maliit na verandan ng kanyang kwarto.

Hindi siya humingi ng tulong. Hindi siya naghanap sa akin. Mukhang kaya nitong buhayin ang magiging anak nila .Anim na buwan kinaya niya mag-isa. So mukhang hindi niya ako kailangan pam

Napahigpit ang hawak ko sa manibela. Hindi ako bayani. Hindi ako Voss ngayon. Pero Voss pa rin ang dugo ko.At tulad ng nasa sinapupunan nito isang Voss .At ang Voss hindi nag-iiwan ng gulo sa labas. Kinukuha namin ang lahat.

Bago pa ako makaisip ng susunod...nag vibration ang phone ko

Unknown number. Text lang:

_"Nasa coffee shop ka na naman Gabi na. Umuwi ka na, Damien."_ napalabi ako mukhang alam lahat ng lolo ko ang bawat galaw na meron ako

Hindi ko inintindi ang mensahe ng lolo ko .Dahil sa isip ko, isang pangalan lang: Selena. Hindi ko siya kilala. Pero bukas... pupunta ako. Hindi para magpaliwanag.

Para kunin ang dapat .

Tinignan ko ang oras gabi na pala at mukhang nababagot na ang matanda kailangan ko na rin umuwi para sabihin ang katotohanan sa lolo ko at ito ang gagawa ng desisyon kung ano ang dapat gawin sa mga anak ko.

Pagdating ko sa mansion, madilim pa rin sa sala. Pero gising pa si Lolo. Gaya ng lagi.Nakaupo sa leather chair. Baston sa gilid. Kape sa mesa. Hindi pa nagalaw. Mapait. Walang asukal. Alam ko ang tipo ng timpla na gusto nito .

Hindi ako nagmano. Hindi ako umupo.Nakatayo lang ako sa harap niya dahil iyon ang nakasanayan naming mga Voss . Kailangan ang lolo ko parin ang nakaupo sa trono at kami nakasunod lang sa kanya.

Tumingin siya sa akin. Isang sulyap lang. Tapos sa papel. Akma ko sana itago ngunit nagsalita na ito

"May nahanap ka," sabi niya. Medyo nagulat ako tanong na iyon may alam ba ang lolo ko .Agad na tanong sa aking isipan .

Inilapag ko papel sa lamesa. Dahan dahan.

"Selena Rivera. 23 years old. Coffee shop sa kabilang kanto," boses ko mababa. Walang emosyon. "Room 412. March 12. Ako rin nandun."Tahimik. Tatlong segundo.

Kinuha ni Lolo yung papel. Binasa. Mata niya lang gamit at hindi kumurap.

"Anim na buwan?" tanong niya.

Tumango ako. Tumawa siya. Isang beses lang. Walang saya. Kilala ko ang lolo ko sa mga kalokohan sanay na ito para sa akin .

"Voss ka, Damien. Ganyan tayo. Iiwan muna bago managot." napalunok ako sa sinabi niya mukhang may punto naman pero para sa akin gustong panagutan ang mag iina ko .Iyon nga lang walang pagmamahal sa pagitan . Hindi ako sumagot. Tumayo si Lolo. Mabagal tunog ng baston sa sahig na marmol. Lumapit siya sa bintana. nakaTalikod sa akin.

"Kinuha mo na pangalan. Address. Confirm mo na anak mo," sabi niya. Boses malamig. "Anong susunod?" Humiga ako ng malalim.

"Hindi ko siya kilala, Lolo. Pero dugo ko yun."

Tumalikod siya sa akin. Mata niya matalim na para bang gusto niya akong paluin sa baston .

"Eh di kunin mo," sabi niya. Simple lang. Walang pag-aalinlangan. "Voss kami. Hindi kami nagtatago. Hindi kami nag-iiwan ng gulo sa labas ng pader na to at sana iyon ang gawin mo Damien ..hirap sayo kapusukan ang inaaupag mo di mo gayahin si Xander..." napalunok sya dahil kinumpara na naman ako sa taong iyon.

Napatingin ako sa sahig.

"Kunin ko?" ulit ko.

"Oo," sagot niya. "Dalhin mo dito. Sa mansion. Sa ilalim ng pangalan natin. Protektado. Legal. Wala nang tanong." pag uutos ng lolo ko

"Oo," sabi ko na lang. Isang salita sapat na iyon sa hindi pa sigurado kung makukuha ko ba talaga si Selena . Tumango siya at bumalik sa sarili nitong upuan at humigop ng kape.A

"Gawin mo bukas. Bago pa malaman ng iba." maraan akong tumango at hindi na lang naimik pa .Marami ng plano ang pumapasok sa aking isipan .

" pero sigurado kaba na sayo nga ang dinadala nito . Kailangan mo muna ng proweba .." Bago pa ako makasagot sa Lolo oo bumukas ang pinto ng opisina .

Tunog ng sapatos sa marmol. Pamilyar. Mabilis. Walang kumatok. Gaya lagi.

Xander. Ang malamig kong kapatid ..kasing lamig ng marmol kung umasta . Mukhang kagagaling lang sa kompanya dahil nakasuot parin ng suit maGulo ang buhok. May hawak na envelope.

"Late meeting kanina," sabi niya agad seryosong boses ang naririnig sa buong opisina ng kanyang lolo . "Traffic sa downtown. Voss Tower dealing. Pirma mo nalang ang kulang dito, Lolo."

Hindi ako lumingon sa kanya. Pero naramdaman ko ang titig niya sa akin. Saglit lang. Tapos kay Lolo. Kaya minsan gustong gusto ni lolo ang lalaking ito dahil magaling sa kompanya ito ang ginawang CEO ng Voss empire.

Walang kibo si Lolo. Kinuha ang papel kay Xander. Binasa. Walang emosyon. Yung papel namin ni Lolo? Yung may pirma ni Selena? Nakapasok na sa bulsa ko nung marinig ko ang yabag ni Xander.

Hindi dapat niya malaman. Hindi pa.sa ngayon kailangan ko pang ayusin ang totoo.

"Nasaan ka kagabi?" tanong ni Lolo kay Xander habang sinusulat pangalan sa papel.

"sa kompanya nag overtime para dyan . close deal na kanina ," sagot ni Xander. Tumango lang si Lolo. Tinupi ang papel. Ibinalik kay Xander.

"salamat Xander buti kapa maasahan ...pwede ka ng magpahinga at kausapin ko pa yung kapatid mo" buntong hininga lang si Xander sabay tumingin sa akin. Kunot noo. Parang may naramdaman sa hangin. Sa tensyon.

Pero wala siyang sinabi. Tumalikod agad at umalis.Ingay lang ng pinto ang tanging naririnig pagkaalis niya sa opisina. Naiwan kami ni Lolo. Usapan tungkol kay Selena... putol. Tumingin si Lolo sa akin. Walang salita. Pero sa mata niya nagsabi: Ituloy natin mamaya. Walang makakaalam muna.