CHAPTER 8- Gabriel's POV

“Rafael, please tell me na hindi totoong may nakita tayong baby sa ultrasound.”

Hindi agad sumagot ang asawa ko.

Nakatayo kami sa hallway ng isang private diagnostic hospital sa Makati. Halos kalahating oras na ang lumipas mula nang makuha namin ang resulta ng laboratory examination ko, pero hanggang ngayon, hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat.

Hawak ni Rafael ang ultrasound photographs habang ako naman ay nakatitig lang sa sahig.

Hindi ko alam kung ano ang mas mahirap paniwalaan—ang abnormal na resulta ng blood test ko o ang nakita namin sa ultrasound.

“Gabriel, let's hear the doctor out first.”

Napabuntong-hininga ako.

“That's exactly what we've been doing. Listening to doctors. Taking tests. Reading results. And now you're telling me na may embryo sa loob ng katawan ko?”

Napahawak ako sa noo.

I'm a lawyer. Sanay akong humarap sa complicated cases, mag-analyze ng evidence, at maghanap ng sagot sa mga tanong na hindi madaling masagot.

Pero ngayon, sarili kong katawan ang hindi ko maintindihan.

Lumapit si Rafael at marahang hinawakan ang kamay ko.

“Then we'll find an explanation together.”

“Paano kung wala?”

“Then we'll find another way to understand it.”

Napatingin ako sa kanya.

May kakaibang kapanatagan sa mukha niya. Para bang kahit gaano kabigat ang sitwasyon, kaya niyang harapin basta magkasama kami.

“Promise me something.”

“What?”

“Whatever the result turns out to be, don't look at me differently.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Gabriel, look at me.”

Hindi ako gumalaw.

Kaya marahan niyang hinawakan ang magkabilang pisngi ko.

“You're my husband. Nothing about a medical result can change that.”

“Even if this turns out to be something you never expected?”

“Especially then.”

Napailing ako.

“Ang galing mong magsalita kapag gusto mong magpakalma ng tao.”

“Occupational hazard.”

“Lawyer ka, hindi motivational speaker.”

“Same difference. Pareho tayong mahilig mangumbinsi.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

Minsan talaga, nakakainis ang lalaking ito.

Pero siya rin ang dahilan kung bakit kahit natatakot ako, hindi ko nararamdamang nag-iisa ako.

“Gabriel?”

Bumukas ang p***o ng ultrasound room at lumabas ang isang lalaking nakasuot ng puting coat.

Si Dr. Nathaniel Lim.

Dati ko siyang kaklase noong medical school. Nagpatuloy siya sa radiology samantalang ako naman ay tuluyang napunta sa legal profession.

“Do you have any idea what time it is?” reklamo niya habang inaayos ang salamin. “I was already asleep when you called.”

“Sorry.”

“Lucky for you, we're friends.”

Napatingin siya kay Rafael.

“And you must be Rafael.”

Inilahad ng asawa ko ang kamay niya.

“Rafael Santiago. Gabriel's husband.”

“Ah, ikaw pala ang dahilan kung bakit hindi na sumasama sa inuman ang kaibigan ko.”

“Excuse me,” singit ko. “Hindi ako umiinom dahil ayoko.”

Nathaniel laughed.

“Sure. Whatever helps you sleep at night.”

Napangiti ako nang bahagya.

At least, may isang taong hindi nagbago ang pakikitungo sa akin kahit may kakaiba akong medical result.

“Anyway,” sabi niya habang nagiging seryoso ang ekspresyon. “I reviewed the laboratory report you sent. That's an unusually elevated beta-hCG level.”

Tumango ako.

“That's why I called.”

“Let's proceed with the examination. Ayokong mag-conclude agad based on a single laboratory result.”

Pumasok kami sa examination room.

Bago ako humiga sa examination bed, naramdaman kong hinawakan ni Rafael ang kamay ko.

“Ready?”

Tiningnan ko siya.

“Do I have a choice?”

“Always.”

“Then I'd rather go home.”

“Unfortunately, your husband is stubborn.”

“Unfortunately, I married him.”

Napangiti siya.

“I'm right here.”

Tumango ako.

At kahit ayaw kong aminin, kailangan ko ang presensiya niya.

“Lift your shirt a little.”

Sumunod ako sa sinabi ni Nathaniel.

Nang ilagay niya ang malamig na ultrasound gel sa ibabang bahagi ng tiyan ko, napangiwi ako.

“Cold.”

“That's usually how gel works,” sagot niya.

“Very helpful.”

Napatawa si Rafael sa likod ko.

“Don't laugh.”

“I'm not.”

“Your face says otherwise.”

“Sorry, sweetheart.”

Napapikit ako.

“Rafael.”

“Okay. Quiet na ako.”

Nagsimula ang examination.

Tahimik akong nakatingin sa kisame habang ginagalaw ni Nathaniel ang probe sa tiyan ko. Paminsan-minsan, sumisilip ako sa monitor pero wala akong maintindihan sa mga nakikita ko.

Hanggang sa biglang tumigil ang doktor.

“What?”

Hindi siya agad sumagot.

Inayos niya ang anggulo ng probe at muling sinuri ang monitor.

“Give me a moment.”

Napakunot ang noo ko.

“Dr. Lim, you're making me nervous.”

“Sorry. I just want to get a clearer image.”

Lumapit si Rafael sa monitor.

“Is something wrong?”

“Not necessarily.”

Pinalaki ni Nathaniel ang image.

“Gabriel, do you see this?”

Dahan-dahan akong lumingon.

“What is it?”

“There's a structure here that resembles a gestational sac.”

For a moment, hindi ko naintindihan ang sinabi niya.

“What?”

Itinuro niya ang monitor.

“And this smaller formation inside it is consistent with an embryo-like structure.”

Umiling ako.

“No. That's impossible.”

“I understand why you're saying that.”

“Then check it again.”

Hindi siya nakipagtalo.

Inulit niya ang examination at maingat na sinuri ang measurements.

Makalipas ang ilang sandali, inayos niya ulit ang monitor.

Then something flickered.

“Wait.”

Mas lumapit siya sa screen.

“What is that?” tanong ni Rafael.

“There's rhythmic activity.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Rhythmic activity?”

Tumango siya.

“It may represent embryonic cardiac activity. But I need further imaging and specialist confirmation before making a definitive assessment.”

Nakatitig lang ako sa monitor.

Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang nararamdaman ko.

Part of me wanted to laugh dahil napaka-imposible ng sitwasyon.

Another part wanted to cry dahil ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klaseng takot.

“Gabriel...” mahinang tawag ni Rafael.

“Please don't.”

Agad siyang tumahimik.

Ayokong makita ang awa sa mga mata niya.

Ayokong maramdaman na isa akong problemang kailangan niyang solusyunan.

Gusto ko lang maging asawa niya.

The same man he married.

The same man he loved.

“I'm going to save these findings,” paliwanag ni Nathaniel. “We need additional tests, including repeat quantitative beta-hCG, AFP, LDH, and a more detailed assessment. I also want another radiologist to review the scan.”

“Are you saying this is a pregnancy?”

Sandaling nag-isip si Nathaniel bago sumagot.

“I'm saying the findings are pregnancy-like. The elevated hCG and ultrasound appearance warrant further investigation. But I cannot confirm a pregnancy based on this examination alone.”

Tumango ako.

Wala na akong ibang tinanong.

Hindi dahil wala na akong gustong malaman.

Kundi dahil natatakot akong marinig ang susunod niyang sasabihin.

Paglabas namin ng examination room, tahimik akong naglakad sa hallway.

Hawak ko ang ultrasound photographs habang dala naman ni Rafael ang envelope ng preliminary findings.

Huminto ako sa may bintana.

“Rafael.”

He immediately turned toward me.

“Hmm?”

“Approximately six to seven weeks.”

Tumango siya.

“That's what the preliminary measurements suggest.”

Muli kong tiningnan ang photographs.

Six to seven weeks.

Ilang linggo na rin akong nasusuka tuwing umaga. Madalas akong walang ganang kumain at madaling mapagod.

Noong una, inisip kong epekto lang iyon ng trabaho.

Then I remembered something.

The night of our wedding.

My hospital admission.

The missing medical records.

And Lara Mendoza.

“Six to seven weeks ago, we were already having problems,” bulong ko.

Nakita kong nagbago ang ekspresyon ni Rafael.

Alam niyang hindi lang ang mga sintomas ko ang tinutukoy ko.

Tinutukoy ko rin ang mga pangyayaring hindi pa namin lubusang naiintindihan.

“Gabriel, we still don't have a confirmed diagnosis.”

“I'm aware.”

“Then let's not get ahead of ourselves.”

Napatawa ako nang mapait.

“Easy for you to say.”

“Do you think this is easy for me?”

Napatingin ako sa kanya.

“No. But I'm the one undergoing all these examinations.”

“And I'm the one watching the person I love go through something neither of us understands.”

Natahimik ako.

Ilang segundo siyang nakatingin sa akin bago niya muling hinawakan ang kamay ko.

“I'm scared, too.”

Tumingin ako sa magkahawak naming kamay.

“Rafael... what if something is seriously wrong with me?”

“Then we'll face it.”

“What if the findings are real?”

“Then we'll understand them.”

“What if our lives change?”

Inilapit niya ang kamay ko sa labi niya at hinalikan iyon.

“Then we'll change together.”

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong naiyak sa simpleng sagot niya.

Siguro dahil matagal ko nang sinusubukang maging matatag na nakalimutan ko na kung ano ang pakiramdam na may taong handang maging matatag para sa akin.

“Ang unfair mo.”

He frowned.

“Why?”

“Because even when I'm trying to be angry with you, you always know what to say.”

Ngumiti siya.

“That's because I've had years of practice dealing with you.”

Napailing ako bago sumandal sa dibdib niya.

“Just hold me for a minute.”

“As long as you want.”

At hinayaan ko siyang yakapin ako.

“By the way, Rafael.”

Bahagya akong lumayo sa kanya.

“Hmm?”

“Did you bring something to eat?”

Napakurap siya.

“Are you hungry?”

“Don't make me repeat myself.”

Napatawa siya.

“Five minutes ago, you looked like you wanted to disappear from this hospital. Now you're asking for food?”

“I'm allowed to be hungry.”

“Of course, sweetheart.”

“Don't call me that in public.”

“Why? You're my husband.”

“Rafael.”

He grinned.

“Fine. Let's get you something light.”

Dinala niya ako sa maliit na café sa loob ng hospital.

Umorder siya ng soup at crackers.

Nang bumalik siya, inilapag niya ang pagkain sa harap ko.

“You ordered this?”

“Yes.”

“Did you ask them to put less pepper?”

“Yes.”

“And no onions?”

“Yes.”

Tiningnan ko siya.

“You remembered?”

He shrugged.

“I'm your husband. I pay attention.”

Hindi ako agad nakasagot.

Sa dami ng problemang kinakaharap namin, nakalimutan kong may mga simpleng bagay pa rin palang kayang magparamdam sa akin na mahal ako.

Inabot ko ang kamay niya sa ibabaw ng mesa.

“Thank you.”

He squeezed my fingers.

“Eat first. You can interrogate me later.”

“I'm not interrogating you.”

“Of course not. You're just cross-examining my food choices.”

Napatawa ako.

At sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nakaramdam ako ng kaunting ginhawa.

Pagbalik namin sa apartment, halos alas-dose na ng gabi.

Nagpalit ako ng damit at umupo sa gilid ng kama.

Inilapag ni Rafael ang medical envelope sa bedside table.

“Tomorrow, we'll arrange the additional tests.”

Tumango ako.

“I'm going with you,” dagdag niya.

“I know.”

“And no cancelling appointments.”

Tiningnan ko siya.

“Are you planning to become my full-time nurse?”

“I'm considering it.”

“Then you should know that your patient is very difficult.”

“I'm already aware.”

Lumapit siya at inayos ang buhok kong nakatakip sa noo.

“Are you feeling better?”

“A little.”

“Good.”

Sandali akong nagdalawang-isip bago nagsalita.

“Rafael?”

“Hmm?”

“Do you think we could have a family?”

Nawala ang ngiti niya.

Umupo siya sa tabi ko.

“Are you asking because of what we saw tonight?”

Tumango ako.

Tumingin ako sa mga kamay ko.

“Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng findings. Pero kung sakaling totoo ito...”

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Then we'll figure it out together.”

“What if it's something impossible?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Then I guess we'll have to learn how to deal with the impossible.”

Napailing ako.

“Sometimes I wonder how you manage to stay calm.”

“I'm not calm, Gabriel.”

Napatingin ako sa kanya.

“I'm terrified. But I don't want my fear to become another burden for you.”

Biglang kumirot ang dibdib ko.

“I'm sorry.”

“For what?”

“For putting you through this.”

Marahan niyang iniangat ang baba ko.

“Don't apologize for something neither of us understands.”

Hinalikan niya ang noo ko.

“Whatever happens, you're still the person I want to come home to.”

Niyakap ko siya.

“Even when I'm being difficult?”

“Especially when you're being difficult.”

Napatawa ako sa dibdib niya.

Pagkatapos, bahagya akong lumayo at hinalikan siya.

It was a gentle kiss, one that reminded me that despite everything, we were still us.

Nang maghiwalay ang mga labi namin, idinikit niya ang noo niya sa akin.

“Stay close tonight,” bulong ko.

“I'm not going anywhere.”

At naniwala ako sa kanya.

Kinabukasan, maaga kaming dumating sa firm.

May ilang pending matters pa akong kailangang asikasuhin bago ang follow-up examination ko.

Pagpasok namin, agad kaming sinalubong ni Yu Sang.

“Good morning! You two look terrible. Did you even sleep?”

I rolled my eyes.

“Good morning to you, too.”

Tumawa siya.

“That's the Gabriel I know.”

Inilapag ko ang bag ko sa desk.

Pero nang mapatingin ako kay Rafael, napansin kong hindi siya mapakali.

Nag-vibrate ang cellphone niya.

Binasa niya ang message at agad nagbago ang ekspresyon niya.

“Who is it?” tanong ko.

“Atty. Marco.”

“What does he want?”

Sandali siyang nag-atubili.

“He wants to see me.”

“About the authorization?”

Tumango siya.

Agad akong tumayo.

“Then I'm coming with you.”

“Gabriel—”

“Rafael, I'm the patient. Whatever concerns my medical records concerns me.”

Tinitigan niya ako bago tuluyang tumango.

“Okay. We'll go together.”

Bago pa kami makalayo, tinawag ako ni Yu Sang.

“Gabriel.”

Lumingon ako.

“Can I talk to you for a moment?”

“About what?”

Sandali siyang tumingin kay Rafael bago muling ibinalik ang tingin sa akin.

“About the hospital. And the night you were admitted after your wedding.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Why?”

Mukhang nahihirapan siyang magsalita.

“There's something I should have told you a long time ago.”

Lumapit ako sa kanya.

“What do you know?”

Huminga siya nang malalim.

“I know that the medical report wasn't supposed to reach you.”

“What?”

“Someone told me that if you ever discovered the truth, your marriage would be over.”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone ko.

“Who told you that?”

Bago siya nakasagot, bumukas ang p***o ng opisina ni Atty. Marco.

“Enough, Yu Sang.”

Nakatayo ang senior partner namin sa may pintuan.

“Gabriel. Rafael. Come inside.”

Nagkatinginan kami ng asawa ko bago pumasok.

May isang lumang medical folder sa ibabaw ng mesa.

Nang makita ko ang pangalan ko sa cover, agad akong napalapit.

Pero may isa pang pangalan na nakasulat sa ilalim nito.

RAFAEL SANTIAGO.

Dahan-dahan akong lumingon sa asawa ko.

“Rafael... why is your name on my medical file?”

Hindi siya nakasagot.

Binuksan ni Atty. Marco ang folder at inilabas ang isang lumang medical document.

“Before either of you asks questions, there's something you need to understand.”

Tiningnan ko ang dokumento.

The date was familiar.

It was the night of our wedding.

The same night I was admitted to the hospital.

“Why is Rafael's name here?” ulit ko.

Huminga nang malalim si Atty. Marco.

“Because you weren't the only person admitted that night, Gabriel.”

Napatingin ako kay Rafael.

His face had gone pale.

“What is he talking about?”

Umiling siya.

“I don't know.”

Pero hindi pa tapos si Atty. Marco.

Inilapag niya ang isa pang dokumento sa harap namin.

This time, it was a laboratory report.

Nandoon ang pangalan ko sa itaas.

At sa ilalim nito, may pangalan ng pangalawang pasyente.

RAFAEL SANTIAGO.

Napatitig ako sa papel.

Then I noticed the date.

Six weeks before our wedding.

“Atty. Marco,” mahinang sabi ko. “What exactly are you hiding from us?”

Diretso siyang tumingin kay Rafael bago sumagot.

“Gabriel, the medical condition you're experiencing now may not have started six weeks ago.”

Napakunot ang noo ko.

“What do you mean?”

Dahan-dahan niyang isinara ang folder.

“Because the first abnormal result wasn't yours.”

Napatingin ako kay Rafael.

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, may nakita akong kakaiba sa mga mata niya.

Takot.

Hindi takot para sa akin.

Kundi takot sa isang bagay na maaaring matagal na niyang alam.

“Rafael,” bulong ko. “What aren't you telling me?”

Bago pa siya makasagot, muling nagsalita si Atty. Marco.

“Your husband was the first one who tested positive for beta-hCG.”

Napahinto ako.

“What?”

Then he added something that shattered whatever little certainty I had left.

“Gabriel, according to the original medical report, Rafael was already showing signs of the same condition before your wedding.”

Dahan-dahan akong tumayo.

I stared at my husband.

He reached for my hand, but this time, hindi ko agad nagawang hawakan iyon.

“Rafael... is that true?”

Wala siyang naisagot.

And somehow, his silence hurt more than anything Atty. Marco could have told me.

Kung alam niyang may kakaiba nang nangyayari sa katawan niya bago pa kami ikasal, bakit hindi niya sinabi sa akin?

At higit sa lahat...

Kung siya ang unang nagkaroon ng abnormal medical findings, bakit ngayon ako ang may embryo sa ultrasound?