5

"Vincent, feel yourself at home, okay? Kung may need ka pa, h'wag kang mahihiyang magsabi sa 'kin, ha?" malambing na sabi ni Michael nang makarating na sila sa kaniyang mansion.

"Opo, tito Mike!"

"Very good. Ang mabuti pa, umakyat ka na muna sa kwarto. Sasamahan ka ng magiging bodyguard mo," sabi pa nito bago niya senyasan ang kaniyang tauhan.

"Halika na, Vincent."

Nang umalis ang bata ay saka naman hinarap ni Michael ang kinakabahang si Fortuna.

"B-Bakit mo ba kami dinala rito? A-Ano ba'ng pakay mo sa 'min?" natatakot na tanong ni Fortuna.

Ngumiti nang tipid si Michael at dahan-dahang naglakad palibot sa dalaga.

"Hindi ko na kailangan pa'ng magsabi sa 'yo, Fortuna, dahil sigurado akong alam mo kung ano ang pakay ko," kalmado ngunit may awtoridad na sabi ni Michael. "At ikaw ang pakay ko."

"Ano ba? Bakit ba palagi mo na lang akong sinusundan? Nagawa ko naman ang pinagagawa mo sa—"

"Hindi lang 'yon ang gusto kong mangyari, Fortuna. Gusto ko, nandito ka lang sa tabi ko. Gusto kong nakikita ka palagi at nakakasama," putol ni Michael bago harapin ang dalaga. "Matagal na panahon na akong naghintay at sa 'yo. Ngayong nandito ka na, hinding hindi na kita pakakawalan."

Lumakas ang pintig ng puso ni Fortuna sa bawat salitang lumalabas sa bibig ni Michael.

"A-Ano ba'ng pinagsasasabi mo? H-Hindi kita maintindihan."

"Hindi mo maintindihan? Pwes, ipapaalala at ipapaintindi ko sa 'yo," sabi ni Michael bago niya nilahad ang kaniyang palad at natanggap ang isang maliit na litrato.

Hinarap niya ito kay Fortuna upang ipakita ang nasa larawan.

"Ito. Hindi mo pa ba natatandaan ang matabang bata na 'to?" tanong ni Michael sa dalaga. Samantala ay tila naestatwa naman si Fortuna nang maalala ang matabang lalaking nasa larawan. "Siya lang naman ang batang nagtapat ng pag-ibig niya para sa 'yo noon, at siya lang din ang batang minaliit mo ang pagkatao bago mo iwan. Natatandaan mo pa ba siya?"

Hindi makaimik si Fortuna. Nanginginig ang kaniyang labing tinignan ang larawan at ang kinaroroonan ni Michael.

"I-Ikaw?" tanong ni Fortuna. Naalala niya ang nangyari noong high school pa lang sila ni Michael.

//FLASHBACK//

Naglalakad si Fortuna sa hallway habang ang kaniyang mga kapwa estudyante ay hindi maiwasang hindi mapatitig sa taglay niyang kagandahan.

Si Fortuna ang famous sa buong campus.

"Hi, Fortuna!"

"Hi!"

"Pa-picture naman, oh? Pwede ba?"

"Sure!"

Daig pa ni Fortuna ang isang sikat na artista kung batiin at purihin siya ng kaniyang mga kapwa estudyante.

Sa pagbalik ni Fortuna sa kaniyang desk ay bigla na lang lumapit ang isa sa mga kaibigan niyang babae na may dalang isa at maruming bulaklak.

"Ano 'yan?" taas-kilay na tanong ni Fortuna sa kaibigan.

"May nagpapabigay, e," saad lamang nito.

"Sino?" takang tanong ni Fortuna kaya't ngumuso ang kaniyang kaibigan, tinuturo ang gawi sa taong nagbigay ng bulaklak.

Nang lingunan ni Fortuna ang pintuan ay nakita niya ang isang matabang lalaki na tila nagtatago pa sa pader ng classroom dahil sa hiya. Ngumiti ito sa gawi ni Fortuna habang inaayos ang nalalaglag nitong salamin sa mata.

Napairap sa ere si Fortuna at hinarap ang kaibigan.

"Siya?" paninigurado niya.

"Oo. Gusto ngang magpa-picture kaso sinabi ko na busy ka."

Huminga nang malalim si Fortuna at muling napairap.

"Pakisabi, salamat. Pagtapos, itapon mo 'to, ha?"

WALANG ARAW na hindi nakatatanggap si Fortuna ng bagong pitas at maruming bulaklak mula sa matabang lalaki, ngunit palagi naman niya itong tinatapon.

Hindi nagtagal ay sumapit ang araw ng graduation ng high school students. Masayang masaya ang lahat dahil sa panibagong kabanata na tatahakin nila sa kanilang mga buhay.

"Congratulations! See you, guys, soon!"

"Bye!" paalam ni Fortuna sa kaniyang mga kaibigan bago sila naghiwa-hiwalay.

Akmang maglalakad si Fortuna ngunit napatalon siya sa bigla nang bumungad ang matabang lalaking palagi siyang binibigyan ng bulaklak.

"H-Hello, Fortuna," nahihiyang pakilala ng matabang lalaki, ngunit nginitian lamang siya nito nang peke. "A-Ako nga pala si M-Mickey. A-Alam mo, matagal na kitang gusto. N-Nakakalungkot nga lang k-kasi... kasi hindi na tayo magkikita ulit."

"Okay nga 'yon, e, 'di ba?" simpleng pagmamaldita ni Fortuna at saka ito nilampasan.

"S-Sandali," pigil ni Mickey at muli niyang pinuntahan sa harapan si Fortuna. "M-May gusto pa sana akong sabihin, e."

"Pwedeng pakibilisan? Baka kasi hinahanap na ako ni Mommy, e."

Lumunok muna ng laway si Mickey habang iniisip kung sasabihin ba niya o hindi ang nais niyang sabihin.

"Ano ba? Magsasalita ka ba o hindi?" inis na tanong ni Fortuna.

"A-Ano kasi... F-Fortuna, ano... Uhmm... G-Gusto kitang... Gusto kitang ligawan."

Napataas ang isang kilay ni Fortuna at saka tinawanan ang nahihiyang si Mickey. Samantalang nagtataka naman ito sa kaniya.

"Ano? Gusto mo 'kong ligawan? Tignan mo nga 'yang sarili mo," natatawang sabi ni Fortuna. "Hindi kita papatulan, 'no!"

"B-Bakit? Dahil ba s-sa pisikal kong anyo?" maluha-luhang tanong ni Mickey.

"Tsk! Malamang! Kahit na sinong babae, hinding hindi magkakagusto sa 'yo. Ang taba-taba mo, Mickey. Tigilan mo nga 'yang kalokohan mo," natatawa pa'ng sabi ni Fortuna, habang si Mickey ay nagpipigil ng iyak.

"P-Pero, Fortuna—"

"Mickey, nagpapasalamat naman ako sa mga regalo mong bulaklak na nakaw lang sa school garden, pero hinding hindi kita papatulan," saad ni Fortuna at mas nilapitan pa ito upang taasan ng kilay at malditahan. "Hinding hindi kita magugustuhan kahit na kailan dahil hindi ikaw ang tipo ko. Kung magkaka-boyfriend man ako, sisiguraduhin kong gwapo at maganda ang pangangatawan. Sige, ha? Mauuna na ako."

Umiiyak si Mickey habang umuulit sa kaniyang isipan ang sinabi ni Fortuna. Pumapasok sa isip niya na mukhang totoo ang sinabi nito.

Ngunit hindi siya makapapayag.

Nilingunan niya ang gawi ng papalayong dalaga at matalim itong tinignan.

"Balang araw, makikita mo rin ang pagbabago ko, Fortuna. Ipinapangako ko na sa muli nating pagkikita, ibang Mickey na ang makikilala mo," saad niya sa sarili habang nakakuyom ang kaniyang kamao.

//END OF FLASHBACK//

"M-Mickey?" sambit pa ni Fortuna matapos alalahanin ang nakaraan.

Napangiti naman si Michael.

"Mabuti at natatandaan mo pa ako," seryoso nitong sabi.

"M-Mickey, h-hindi ko naman alam na—"

"Na alin? Na ako na ang kaharap mo? Ang matabang lalaking minaliit mo noon? Ha?" mga tanong pa ni Michael bago ito marahang lapitan. "Ako na ang lalaking nilait mo, Fortuna."