تسجيل الدخولHabang si Isabella naman ay nanatiling naguguluhan sa mga sinasabi ni Devlin.“Devlin.. H-hindi ko naman sinasadya, nakainom ako at marunong naman ako lumangoy kaya lang pinulikat ako kanina.. T-tyaka marami lang din kasi akong iniisip at—“ Napahinto si Isabella ng kumawala si Devlin sa pagkakayakap sakanya at humakbang ito paharap sakanya. Humawak ito ulit sa kamay niya at tumingin ng seryoso habang patuloy ang pagpatak ng mga luha. Hindi niya lubos maisip na iiyak ng ganon ang lalaki gayong matigas palagi ang anyo nito at malabong makitaan ng kahinaan. Para itong nag iba ng katauhan sa mga oras na iyon kasabay ng pag hiling nitong kalimutan na muna ang reyalidad at magkunware. “Kahit ilang beses pa kitang sagipin gagawin ko.. Alam kong naguguluhan ka, pero hayaan mo akong sagutin ang tanong mo kanina..” Napakurap si Isabella at naisip ang itinanong niya rito kanina na hindi sinagot ng lalaki. “Yes.. Mahal na mahal kita Isabella, Mahal na mahal.. sa maniwala ka o sa hindi,
Napakurap siya ng ilang beses at bumalik sa reyalidad. Napakunot siya ng noo kung bakit naalala niya bigla ang babaeng ‘yon kanina habang sinasagip niya si Isabella. Kanina niya pa iniisip iyon at pilit inaalala ang mukha nung babae pero hindi talaga niya maalala. Dinala niya sa Nipa niya ang walang malay na si Isabella kanina matapos muntikang malunod sa dagat. Mabuti nalang at hindi pa ito nakaka inom ng tubig at nawalan lang ng malay dahil sa kalasingan. Agad niya itong pinunasan ng maligamgam na tubig para hindi lamigin, hindi na rin siya tumawag ng hotel staff dahil nakita nya namang maayos ang lagay ni Isabella dahil maagap niya naman itong naiahon sa dagat. Walang ideya ang babae kung gaano niya nilabanan ang sarili kanina habang wala itong malay. Mula ng hubarin niya ng tuluyan ang suot nitong swimsuit hanggang sa pag lilinis niya sa katawan nito. Bumalik rin sa ala-ala niya ang nakalipas na limang taon sa kanyang bar kung saan niya unang nakita si Isabella at kung saan may
Matapos iyon marinig ay mas lalo siyang ginanahan sa ginagawa. Tinudyo-tudyo niya ang kaselanan ng babae gamit ang dulo ng dila niya. Napa-angat ang balakang ni Isabella at napasabunot na sakanya. Tinignan niya ito at nakita niyang kung gaano ito nasasarapan. Mas pinatigas niya ang dila at labas-masok na hinagod ang pagkabab*e nito. “Ahh!! Ang s-saraaap!!” Napaliyad si Isabella nang sabihin iyon. Hindi niya tinigilan ang pagkain at paghalik sa lagusan nito. Sa katunayan ay kanina pa nilab*san ang babae pero patuloy niyang inuubos ang mga inilabas nitong katas. Mas ibinuka niya ang dalawang hita nito at mas isinubsob pa ang mukha doon. Ipinakita niya kung gaano siya kasabik dito sa mga araw na nagdaan na hindi sila nagkikita at nagkakausap. “Ah! Devlin! Stop, p-parang naiihi na ako!” Pigil ni Isabella sa ginagawa ng bibig at dila ni Devlin sa kaselanan niya pero parang wala itong naririnig at mas lalo pang binilisan ang ginagawa. “Oh my… ahhhh..” mahabang ung*l
“Pakawalan mo na ako Devlin..” Lumuwag ang yakap ni Devlin dahil sa narinig niyang pakiusap ni Isabella. Tila ibang pagpapakawala ang tinutukoy nito at hindi ang tungkol sa pagkakayakap niya. Nagtagumpay itong kumalas mula sakanya at nagtama ulit ang paningin nila. Naawa siya ng makitang pulang-pula ang mga mata nito sa kaka iyak, sinabi niya sa sarili na ayaw niya ng nakikitang umiiyak si Isabella pero ngayon ay umiiyak nanaman ito dahil sakanya. Umiwas siya ng tingin at napayuko. Tila inuusig siya ng konsensya sa mga aksyon na ginagawa niya kahit na ang kapalit nun ay ang masasaktan niyang damdamin ng mahal niya.“Oo..” Napa-angat ulit ng tingin si Devlin kay Isabella dahil sa sinabi nito.“Oo! Aaminin ko sa unang pagkakataon. Oo Devlin, mahal na kita.. hindi ko alam kung kailan nagsimula. Hindi ko alam kung pano nangyari. Basta ko nalang naramdaman! At letche tong puso na to kung bakit kahit na ilang ulit pang masaktan at turuang kalimutan ka ay hindi sumusunod! Kaya please! Pa
Inilapag ni Devlin ang mainit na chicken soup sa maliit na mesang naroroon sa tabi ng kamang hinihigaan ni Isabella. Niluto niya iyon para bumaba ang tama ng alak at hindi rin lamigin si Isabella. Napatingin si Isabella sa umuusok pa na soup. Pero wala doon ang atensyon ng isip niya. Tinignan niya ang nakabukas na bintana, hinahangin nun ang manipis na puting kurtina, dinig niya parin ang lagaslas ng dahon ng Nipa at ang malakas na pag bangga ng mga alon sa pampang. Napahigpit ang kapit nya sa kumot na nakatabing sa hita niya. “Anong ginagawa mo dito?” Malamig ngunit may bigat na tanong niya habang nakatingin lang sa kurtina. Narinig niya ang sunod-sunod na buntong hininga ni Devlin bago ito naglakad papunta sa bintana at pinagmasdan ang mga alon sa labas. Madilim na ang paligid at dalawang oras ding walang malay si Isabella buhat ng i-ahon siya ni Devlin kanina sa dagat. “You, what are you doing to yourself? Are you going to commit suicide?” Sagot ni Devlin dala ng pag
Bumalik siya sa kasalukuyan. Mapait paring ngumiti. Huminga ng malalim. Ibinato niya ang bote ng alak sa buhangin sa pwesto ng folding bed niya. Lumingon siya ulit sa dagat kahit na nahihilo na talaga siya. Naghahalo na rin ang kaunting dilim sa langit at pawala na ang kulay orange na sinag ng araw sa dulo ng dagat. “Face your fear, Isabella,” bulong niya sa sarili ngayon. Medyo lasing na ang boses, medyo paos. “Nakaya mong harapin lahat ng pagsubok na dinanas mo, nakaya mong masaktan ng paulit-ulit! Kaya sino tong dagat na to para maduwag ka! Diba? Lulusong ka lang naman at pag ahon mo siguraduhin mong aanurin na lahat ng masasakit na nararamdaman mo ngayon. OKAY!!” Pasigaw parin na kausap niya sa sarili kahit na natutumba tumba na siya ng alon dala ng pagkalasing. Una, hanggang paa lang. Malamig ang tubig. Pero masarap. Humahagod sa mainit niyang balat. Hanggang tuhod. Hanggang bewang. Hanggang dibdib… Lumusong siya. Hindi siya magaling lumangoy pero natuto na siya sa Ne







