CHAPTER 3

Tahimik ang loob ng sasakyan habang binabaybay nila ang kalsada pauwi. Nakaupo si Jen sa passenger seat, nakatingin sa mga ilaw ng mga gusaling nadaraanan nila. Katabi niya si Clint, na kanina pa abala sa pagmamaneho matapos silang magpaalam sa mga kamag-anak nito sa family gathering.

“Hon, are you okay?” tanong ni Clint nang mapansin ang pananahimik niya. “Parang ang tahimik mo buong gabi. May nasabi ba sa iyo si Uncle Lyndon?”

Napalingon si Jen sa asawa. Muntik na siyang mapangiti sa tanong nito. Sa lahat ng puwedeng itanong ni Clint, iyon pa talaga.

“Bakit? Kailangan ba may sabihin siya sa akin para masira ang mood ko?”

“I'm just asking.” Saglit na sumulyap si Clint sa kanya bago ibinalik ang tingin sa kalsada. “Alam mo namang matagal na siyang wala sa bansa. Ngayong bumalik siya, gusto kong maging komportable kayong lahat sa isa't isa. Madalas na kaming magkakasama dahil sa business.”

“Don't worry. Kaya kong makisama.”

“Good.” Inabot ni Clint ang kamay niya at marahang pinisil iyon. “Alam kong minsan, medyo mahirap siyang basahin, pero mabuti siyang tao. Malaki ang maitutulong niya sa kumpanya.”

Pinilit ni Jen na ngumiti habang nakatingin sa kamay nilang magkahawak. Nakakagulat kung gaano kadaling maging mapagmahal ni Clint kapag gusto nito. Kung hindi niya alam ang tungkol sa ibang babae, baka naniwala pa siyang wala silang problema.

“Ang swerte mo naman,” sabi niya, bahagyang may diin sa boses. “May uncle ka nang maaasahan sa business, may asawa ka pang laging nakakaintindi sa iyo. Kumpleto na talaga.”

Napatingin si Clint sa kanya. “Is that sarcasm?”

“Hindi ah.” Ngumiti siya nang matamis. “Compliment iyon, hon. Huwag kang masyadong sensitive.”

Napailing si Clint, hindi malaman kung matatawa o magtataka sa sagot niya. “You’ve been acting strange lately.”

“Baka marami lang akong iniisip.”

“About what?”

About you. About the woman you keep seeing. About how stupid I feel every time I pretend I don't know.

Iyon ang gusto niyang sabihin, pero nilunok niya ang mga salita. Hindi dahil natatakot siyang harapin si Clint, kundi dahil pagod na siyang makipagtalo sa isang taong kayang magsinungaling sa kanya nang diretso sa mata.

“Wala namang importante,” sagot niya. “Huwag mo na akong alalahanin.”

Hindi na nagtanong si Clint. Ilang sandali pa ay muling naging tahimik ang sasakyan, ngunit hindi na nagawang alisin ni Jen sa isip niya ang lalaking nakita niya sa family gathering.

Si Lyndon Sandoval.

Ang uncle ni Clint. Ang lalaking kasama niya sa isang gabing pilit niyang kinakalimutan.

Hindi niya alam kung bakit tila walang epekto rito ang nangyari sa 101 Club. Noong gabing iyon, dumating siya roon na puno ng galit at sakit matapos muling masaktan sa mga hinala niya tungkol kay Clint. Uminom siya, nakipag-usap kay Lyndon, at sa gitna ng magulong emosyon niya, hinayaan niyang mangyari ang isang bagay na hindi na niya maibabalik.

Hinalikan niya si Lyndon. At hindi nagtapos doon ang gabing iyon.

Hindi niya maipagkakaila ang sarili niyang pagkakamali. Nasaktan man siya sa asawa, hindi iyon dahilan para gumawa rin siya ng bagay na alam niyang mali. Pero habang pilit niyang tinatanggap ang guilt na dala niya, mas lalo siyang nababagabag sa pagiging kalmado ni Lyndon—na para bang may karapatan itong lumapit sa kanya anumang oras dahil pareho silang may itinatagong sikreto.

Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay nila, agad na tinanggal ni Jen ang seat belt niya.

“Thanks for the ride,” sabi niya habang binubuksan ang p***o.

Napatingin si Clint sa kanya. “Ride? Asawa mo ako, Jen. Hindi mo kailangang magpasalamat na ihatid kita pauwi.”

“Of course.” Ngumiti siya, pero hindi umabot iyon sa mga mata niya. “Minsan nakakalimutan ko lang.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Bumaba siya at dumiretso sa loob ng bahay, dala ang pagod na hindi kayang alisin ng isang gabing tulog.

Kinabukasan, habang nag-aalmusal sila, muling binanggit ni Clint ang tungkol sa uncle nito.

“Starting next week, mas madalas akong makakasama ni Uncle Lyndon sa office,” sabi nito habang umiinom ng kape. “May ilang projects kaming kailangang ayusin. Baka maabutan mo rin siya sa mga family dinner natin.”

Napahinto si Jen sa paghiwa ng tinapay.

“Talaga? Ang saya naman.”

Napatingin si Clint sa kanya. “You don't sound happy.”

“Anong gusto mong sabihin ko? Na ayaw kong makasama ang uncle mo?” Itinaas niya ang kilay. “Don't worry, hon. Magaling akong magpanggap na komportable.”

“Jen.”

“Ano? Hindi ba iyon ang gusto mo? Na magkasundo kami?”

Huminga nang malalim si Clint. “Gusto ko lang na maayos ang lahat. Pamilya natin siya.”

Pamilya natin.

Napayuko si Jen at muling humawak sa tinapay. Kung alam lang ng asawa niya kung gaano kabigat ang salitang iyon ngayon. Hindi niya kayang sabihin ang totoo, pero hindi rin niya kayang magkunwaring walang nangyari.

“Of course,” sagot niya sa wakas. “Wala kang dapat ipag-alala.”

Biyernes ng gabi nang magpunta sila sa bahay ni Lyndon para sa family dinner. Maayos ang pagkakaayos ng hapag-kainan, at gaya ng dati, abala ang lahat sa pag-uusap tungkol sa negosyo at sa mga plano ng pamilya. Si Jen naman ay tahimik na nakikibahagi sa usapan, maingat na iniiwasan ang tingin ni Lyndon.

Ngunit tila sadyang sinusubok nito ang pagpipigil niya.

“Uncle, kung ikaw ang hahawak sa bagong project, mas mapapabilis natin ang lahat,” sabi ni Clint habang hinihiwa ang steak niya. “Mas kampante ako kapag ikaw ang kasama ko. Alam kong maaasahan kita.”

Ngumiti si Lyndon at bahagyang sumandal sa upuan. “You can count on me. Hindi naman kita pababayaan.”

Napatingin si Jen sa lalaki. Napakadali nitong magsalita nang ganoon sa pamangkin niya, na para bang hindi sila nagbabahagi ng isang gabing puwedeng sumira sa buong pamilya nila.

Ibinaba niya ang tingin sa plato at pilit na nagpatuloy sa pagkain. Pero nang maramdaman niya ang marahang pagkiskis ng sapatos sa kanyang binti, biglang nanigas ang buong katawan niya.

Inakala niyang aksidente lamang iyon. Ngunit nang maulit ang pagkiskis, napahigpit ang hawak niya sa tinidor.