CHAPTER 2

Nanlamig ang buong katawan ni Jen nang tuluyang humarap ang lalaki.

Hindi siya nagkakamali. Ang mga mata, ang matangos na ilong, at ang mukhang hindi niya makalimutan mula noong gabing iyon—iyon mismo ang lalaking nakasama niya sa private room ng 101 Club.

Lyndon Sandoval.

Ang lalaking pilit niyang kinakalimutan.

“Jen, this is my uncle, Lyndon Sandoval.”

Masayang ipinakilala ni Clint ang dalawa, walang kamalay-malay sa kaguluhang nangyayari sa isip ng kanyang asawa. Samantala, halos hindi makagalaw si Jen. Pakiramdam niya ay may yelong dumaloy sa kanyang mga ugat habang pinagmamasdan ang lalaking ilang hakbang lamang ang layo sa kanya.

Hindi niya inakalang magkikita silang muli. Lalong hindi niya inakalang ang estrangherong nakasama niya sa isang gabing pinagsisisihan niya ay bahagi pala ng pamilya ng kanyang asawa.

“Nice to meet you, Jen.”

Ang boses ni Lyndon ang tuluyang nagbalik sa kanya sa kasalukuyan. Inilahad nito ang kamay sa kanya, kalmado ang mukha na para bang wala silang anumang pinagsaluhang lihim.

Napatingin si Jen sa kamay nito. Gusto niyang tumanggi, pero alam niyang magtataka si Clint kapag ginawa niya iyon.

Kaya pilit siyang ngumiti at iniabot ang kanyang kamay.

“Nice to meet you, too, Uncle Lyndon.”

Pagdampi ng mga palad nila, bahagyang humigpit ang pagkakahawak ni Lyndon. Hindi sapat para halatang sinasaktan siya nito, pero sapat para mapatingin siya sa mukha ng lalaki.

Marahan nitong hinila ang kamay niya palapit, saka bahagyang lumapit upang humalik sa pisngi niya bilang pagbati.

Beso lamang iyon sa paningin ng ibang tao.

Pero para kay Jen, tila biglang bumalik ang alaala ng mainit na halik sa kuwarto ng club.

Nang lumayo si Lyndon, bahagya itong yumuko sa kanyang tainga.

“It's nice to finally meet you.”

Mahina ang pagkakasabi nito, ngunit may kung anong dahilan kaya hindi mapakali si Jen. Hindi niya alam kung may nakatagong kahulugan ang mga salita nito o kung siya lamang ang nagbibigay ng kahulugan sa bawat kilos ng lalaki.

“Nice to meet you, too,” ulit niya, pinipilit na huwag magbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

Ngumiti si Lyndon bago binitiwan ang kamay niya.

“Uncle, I hope you like the preparations,” masayang sabi ni Clint. “The whole family is excited that you're finally back.”

“I can see that,” sagot ni Lyndon, saka bahagyang tumingin kay Jen. “Everyone seems happy to be here.”

Agad na umiwas ng tingin si Jen. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata nito nang hindi naaalala ang gabing pilit niyang ibinaon sa limot.

Mabilis na napuno ng tawanan at kuwentuhan ang malawak na sala. May mga bisitang nagkukumpulan sa tabi ng buffet table, habang ang iba naman ay nag-uusap tungkol sa pagbabalik ni Lyndon at sa magiging papel nito sa family company.

Para kay Jen, parang napakahaba ng bawat minuto.

Katabi niya si Clint, na abalang nagpapakilala sa mga kamag-anak at nagkukuwento tungkol sa trabaho. Paminsan-minsan ay ipinapakilala rin siya nito sa mga taong hindi pa niya nakikilala, kaya wala siyang magawa kundi ngumiti at makipag-usap.

“I'm glad you came with me,” bulong ni Clint habang marahang ipinapatong ang kamay sa bewang niya. “I know how busy you've been lately.”

Napatingin si Jen sa kamay nito. Karaniwan lamang ang kilos na iyon ng kanyang asawa, ngunit ngayong araw, hindi niya maipaliwanag kung bakit gusto niyang lumayo. Marahil dahil sa bigat ng sikretong dala niya, o marahil dahil hindi niya kayang harapin ang posibilidad na may makapansin sa kakaibang tensiyon sa pagitan nila ni Lyndon.

“Of course. Family mo ito,” sagot niya, pinipilit gawing natural ang boses.

Hinalikan siya ni Clint sa sentido bago muling nakipag-usap sa isa nilang kamag-anak.

Sa kabilang bahagi ng sala, nakatayo si Lyndon kasama ang ilang miyembro ng pamilya. Tahimik siyang nakikinig sa usapan, paminsan-minsang sumasagot at nakangiti sa mga nagkukuwento sa kanya.

Pero sa tuwing sumisilip si Jen gamit ang gilid ng kanyang mga mata, tila nahuhuli niya itong nakatingin sa kanya.

Sa una, inakala niyang nagkataon lamang. Ngunit nang ilang beses niyang maramdaman ang tingin nito, hindi na niya maalis sa isip na sinasadya iyon ng lalaki.

Huwag kang tumingin sa kanya. Huwag kang magpapahalata, paulit-ulit niyang paalala sa sarili.

Sinubukan niyang ituon ang atensiyon sa asawa, ngunit habang tumatagal, lalo siyang hindi mapakali. Hindi naman siya hinaharap ni Lyndon o nilalapitan sa harap ng ibang tao. Gayunman, sapat na ang mga sulyap nito para maalala niya ang bawat sandaling gusto niyang kalimutan.

“Jen, are you okay?” tanong ni Clint nang mapansing panay ang tingin niya sa paligid.

Mabilis siyang ngumiti. “Yes. Medyo naiinitan lang ako. I'll get some air.”

“Do you want me to come with you?”

“No, it's okay. Dadaan lang ako sa restroom.”

Bago pa ito makapagtanong muli, marahan niyang inalis ang kamay ng asawa sa kanyang bewang at nagpaalam sa mga taong kausap nito.

Habang naglalakad papunta sa hallway, malalim ang paghinga ni Jen. Kailangan niyang pakalmahin ang sarili. Hindi siya puwedeng magpadala sa takot, lalo na't wala namang nakakaalam sa nangyari sa kanila ni Lyndon.

Kailangan lang niyang tapusin ang pagtitipong iyon nang hindi nagpapahalata.

Ngunit paglabas niya ng restroom, may nakita siyang lalaking nakatayo sa may bahagi ng hallway na hindi dinaraanan ng maraming bisita.

Si Lyndon.

Huminto si Jen. Sa isang saglit, naisip niyang bumalik sa loob ng restroom, ngunit huli na. Nakita na siya ng lalaki at nagsimula itong lumapit.

“Where are you going, Jen?”

“Babalik na sana ako sa sala,” sagot niya, hindi direktang tumitingin sa kanya.

“Really? You look like you've been avoiding me all afternoon.”

Napahigpit ang hawak niya sa maliit niyang bag. “Hindi naman. I just don't know many people here.”

“That's understandable.” Huminto si Lyndon sa harap niya, sapat ang lapit para maramdaman niya ang presensiya nito. “But you don't seem to have a problem talking to everyone else.”

“Uncle ka ng asawa ko. Natural lang na rerespetuhin kita.”

Bahagyang ngumiti ang lalaki. “Respect. Is that what you call it?”

“Excuse me, I have to go.”

Susubukan na sana ni Jen na lampasan siya nang maramdaman niyang marahang hinawakan ni Lyndon ang kanyang braso. Napalingon siya, ngunit bago pa siya makapagsalita, inakay siya nito papunta sa mas tagong bahagi ng hallway, malapit sa isang malaking kurtina at sa pintuang hindi madalas gamitin.

Hindi madilim ang lugar, pero hindi sila madaling mapansin mula sa sala.

“Uncle Lyndon, ano ba?” mahinang tanong niya, pilit na inaalis ang braso sa pagkakahawak nito. “Please, let me go.”

Sa halip na tuluyang bitawan siya, ipinatong ni Lyndon ang mga kamay sa kanyang bewang at bahagyang inilapit siya. Nanigas si Jen, hindi alam kung paano kikilos nang hindi sila mapapansin ng mga taong nagdiriwang sa kabilang bahagi ng bahay.

“Tell me something, Jen,” bulong nito. “Talaga bang hindi mo ako naaalala?”

Umiling siya agad. “Hindi ko alam ang sinasabi mo. Ngayon lang kita nakita.”

Naramdaman niyang bahagyang humigpit ang mga kamay ni Lyndon sa kanyang bewang, pero hindi siya sinaktan nito. Sa halip, yumuko ito nang kaunti, inilapit ang mukha sa kanyang tainga.

“Now that hurts.”

Napapikit si Jen. “Please, Uncle Lyndon. Asawa mo ang kausap ko—” Napahinto siya, saka mabilis na itinama ang sarili. “Tiyuhin ka ng asawa ko. Hindi dapat tayo nag-uusap nang ganito.”

“Then look at me and tell me you don't remember that night.”

Hindi niya magawang tumingin sa mga mata nito. Sa bawat pag-iwas niya, lalo lamang lumalapit si Lyndon hanggang maramdaman niya ang mainit na hininga nito sa tabi ng kanyang tainga.

“Lyndon, please,” pakiusap niya, halos hindi na lumalabas ang boses. “May makakita sa atin.”

“That's not what I asked.”

Bago pa siya makasagot, hinawakan ni Lyndon ang kanyang baba at marahang itinaas ang mukha niya. Biglang nagtagpo ang mga mata nila, at sa isang saglit, bumalik sa isip ni Jen ang gabi sa 101 Club—ang kuwarto, ang luha niya, at ang halik na hindi na niya mababawi.

“Do you remember me now?” bulong nito.

“Hindi…” mahina niyang sagot, kahit nanginginig ang boses niya. “Hindi kita kilala.”

Tila may kung anong nagbago sa ekspresyon ni Lyndon. Nawala ang bahagyang ngiti nito, at ilang segundo siyang tinitigan bago dahan-dahang inilapit ang mukha.

Hindi nakaiwas si Jen sa bilis ng sumunod na pangyayari.

Hinalikan siya ni Lyndon.

Nanlaki ang mga mata niya. Ang halik na iyon ay nagpabalik sa lahat ng alaala ng nakaraang gabi—ang init ng mga labi nito, ang pagkalito niya, at ang sandaling gusto niyang burahin sa kanyang buhay. Napatigil siya sa gulat, hindi makapaniwala sa ginawa ng lalaki.

Nang tuluyang lumayo si Lyndon, nanatili ang mukha nito sa harap niya. Nakita niya ang bahagyang ngiti sa labi nito, na para bang alam nitong hindi na maitatanggi ni Jen ang lahat.

“Maybe that will help you remember,” bulong nito. “Or do I have to remind you again?”

Hindi agad nakasagot si Jen. Mainit ang kanyang mga labi, mabilis ang tibok ng puso niya, at hindi niya maintindihan kung bakit may kung anong kakaibang pakiramdam na sumasabay sa takot at kaba niya. Lalo niyang kinatakutan ang sarili niyang reaksiyon, kaya itinulak niya si Lyndon palayo sa kanya.

“Don't do that again,” mariin niyang sabi, kahit nanginginig ang boses. “Wala tayong dapat pag-usapan. Hindi kita kilala.”

Tinitigan siya ni Lyndon na para bang hinahamon siyang ulitin ang sinabi niya.

“Fine,” sagot nito. “Keep telling yourself that, Jen.”

Bubuksan na sana ni Jen ang bibig upang sumagot nang marinig nila ang boses ni Clint mula sa kabilang bahagi ng hallway.

“Jen? Honey, where are you?”

Lalong nanlamig si Jen. Mabilis siyang lumayo kay Lyndon, inayos ang buhok at damit, at pilit na pinakalma ang sarili. Mabilis siyang lumabas sa tagong bahagi ng hallway at sinalubong si Clint, pilit na itinatago ang pagkataranta.

“Honey, where have you been?” tanong ng asawa nang makita siya. “I've been looking for you. Did you see Uncle Lyndon?”

Umiling siya at pilit na ngumiti. “Hindi. Galing lang ako sa restroom.”

Tinitigan siya ni Clint nang ilang segundo. “Are you sure you're okay? You look pale.”

“I'm fine. Medyo naiinitan lang talaga ako.”

Hindi na nagtanong pa si Clint. Hinawakan nito ang kamay niya at inakay pabalik sa sala.

“Come on. I want you to meet some of my relatives.”

Sumunod si Jen, ngunit pakiramdam niya ay bawat hakbang ay lalo siyang kinakabahan.

Nagpatuloy ang pagtitipon na para bang walang nangyari. Bumalik si Jen sa tabi ng asawa at sinikap na makisama sa mga kamag-anak. Nagsimula nang magsalita si Lyndon tungkol sa plano nitong pamahalaan ang family company, at nakinig ang lahat habang nagtatanong ang ilan tungkol sa trabaho nito sa Amerika.

Tahimik na nakatayo si Jen sa tabi ni Clint. Tuwing hahawakan nito ang bewang niya o ilalapit siya sa mga kamag-anak, pinipilit niyang huwag ipahalata ang pagiging hindi komportable.

Ngunit sa buong gabi, patuloy niyang nararamdaman ang mga tingin ni Lyndon.

Minsan, habang nakikipag-usap ito sa isang kamag-anak, bigla itong lilingon sa kanya. Sa ibang pagkakataon naman, sadyang magtatagal ang mga mata nito sa kanya bago muling bumaling sa kausap. At sa bawat pagkakataong iyon, naaalala ni Jen ang halik sa hallway.

“Are you sure you're okay?” tanong ni Clint habang inilalagay ang kamay sa likod niya.

Napatingin siya sa asawa at saka pilit na ngumiti. “Oo naman. Medyo napagod lang talaga ako.”

Hinalikan ni Clint ang noo niya. “We can leave early kung gusto mo.”

Umiling si Jen. “Hindi na. Baka isipin nilang ayaw kong makisama.”

“Then we'll stay a little longer.”

Nakangiti siyang tumango, pero nang muling mapadako ang tingin niya sa kabilang bahagi ng sala, halos mawalan siya ng gana sa paghinga.

Nakatitig sa kanya si Lyndon.

Wala itong sinasabi, ngunit ang bahagyang ngiti nito ay parang paalala na silang dalawa lang ang nakaaalam sa nangyari sa 101 Club.

At habang nakatayo sa tabi ng asawang wala ni katiting na kaalam-alam sa lihim niya, isang tanong ang paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Jen.

Hanggang kailan niya kayang magpanggap na hindi niya kilala ang lalaking ngayon ay bahagi na ng kanilang pamilya?