บทที่ 3 เปิดเทอมวันแรกก็เอาเรื่องเลย

“มอนายเปิดเทอมแล้วหรอ” โมเน่ที่เดินออกมาจากห้องเห็นคิรัณเตรียมตัวจะออกจากห้องไปมหาลัยเอ่ยทักขึ้น เพราะอันที่จริงเธอก็กำลังจะไปมหาลัยเช่นกัน

“นี้พี่แก่แล้วจริง ๆ ด้วย ผมเรียนที่เดียวกับพี่ พี่เปิดเทอม ผมก็เปิดสิ” คิรัณเลิ่กคิ้วถาม

“ห๊ะ จริงหรอเนี้ย” โมเน่อุทานด้วยความตกใจ เพราะเธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เขาพูดมากเท่าไร เธอจำได้ว่าเขาบอกเรียนวิศวะ แค่นั้น

“จริงครับ และผมก็จะไปพร้อมพี่ด้วย เราจะแยกกันที่หน้ามอ”

“ตลก แยกกันไปสิ นายจะตามฉันไปทำไม ฉันจะเรียกโบลท์ไป”

“ไม่อ่ะ เปลืองทรัพยากรโลก ทางเดียวกันไปด้วยกัน และอีกอย่างพี่ลืมแล้วหรอ แม่พี่ฝากดูแลผมนะ”

“เออ ไปก็ไป” โมเน่เดินกระฟัดเฟียดออกไปจากห้อง ชายหนุ่มอมยิ้มบาง ๆ และเดินตามเธอลงไปยังชั้นล่างของคอนโด สองวันมานี้เขาได้เรียนรู้ว่า ถึงแม้เธอจะเป็นคนที่ปากร้าย ดูแรง ขี้ลืม แต่เธอก็ยังมีความน่ารักอยู่บ้างนิดหน่อย

“ว้าย! ตายแล้วชะนี นี่เธอมากับใครยะ!” เสียงโกโก้เพื่อนสนิทของโมเน่ทักขึ้นเมื่อหล่อนเห็นโมเน่ลงรถมากับหนุ่มหล่อหน้าตาดี

“ลูกเพื่อนแม่อะแก เขาฝากมาอยู่ด้วยแค่เดือนสองเดือน พอดีเปิดเทอมวันแรกก็เลยติดรถมาด้วยกัน” โมเน่อธิบายให้เพื่อนสนิทอย่างโกโก้เข้าใจและทั้งคู่ก็เดินไปยังโรงอาหารของมหาลัยเพื่อหาอะไรรองท้องก่อนที่จะไปเข้าเรียน

“เหรอออ เชื่อได้ใช่ป่ะ แล้วไม่คิดจะเอามาควงซะหน่อยหรอ” โกโก้สะกิดถามเพื่อนสนิททันทีเพราะทรงนี้ไม่น่าพลาดการอ่อยของเพื่อนสาว ทั้งรูปร่างและหน้าตาถ้าได้เดินควงคงเรทติ้งดีสุด ๆ

“หึ คนนี้ขอผ่าน เด็กไปปี 1 เอง” โมเน่บอกปัดไป ปากหมาขนาดนั้น ใครจะกล้าไปเล่นด้วย นี่คือความจริงที่โมเน่ไม่ได้บอกเพื่อนรักของตัวเอง

ณ โรงอาหาร

“นี่ นั่งตรงนี้ล่ะแก วิวดี จะได้เช็กเรทติ้งไปในตัว” โมเน่และโกโก้สาวสุดฮอตของคณะบริหารหรือจะเรียกว่าเป็นสาวฮอตของมหาลัยก็ว่าได้ กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะริมทางเดินของโรงอาหารและมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา จนกระทั่งหนุ่มควงเก่าของโมเน่เดินผ่านมา

กวินวิศวะปีสี่ ที่เคยควงโมเน่ไปไหนมาไหนด้วยในช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนปิดเทอมที่ผ่านมาเดินผ่านมาพอดี

“เป็นไงสบายดีมั้ย ไม่เจอกันนานนะ”

“ก็สบายกว่าตอนที่อยู่กับนายอ่ะ” โมเน่ปรายตามองที่เขาและหญิงสาวที่เขาควงมาใหม่ โมเน่ดูก็รู้ว่าหมอนี้ต้องการแค่จะมาโชว์คนควงใหม่

“เหรอ ฉันนึกว่าตรอมใจที่ถูกฉันทิ้งเสียอีก” กวินเลิ้กคิว มองหญิงสาวด้วยความท้าทาย เขาเป็นคนไปปล่อยข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ เกี่ยวกับเธอช่วงที่เลิกกัน เพียงเพราะเธอไม่ยอมมีอะไรกับเขา

“คนอย่างฉันไม่เคยเสียดายผู้ชายอยู่แล้ว เพราะมีมาให้เลือกอีกเยอะ” โมเน่ป่าวประกาศออกไปอย่างไม่เกรงกลัวในขณะที่ทั้งสองคุยกัน บรรดาไทยมุงเริ่มก่อตัวขึ้น บางคนถึงขั้นหยิบมือถือขึ้นมาอัดวิดีโอ บางคนก็เตรียมตัวไลพ์สดเพื่อเรียกยอดวิวของคนดู เพราะตัวท๊อปของคณะวิศวะอดีตคนเคยควงสาวฮอตอย่างโมเน่สาวบริหาร กำลังประจันหน้ากันอีกครั้ง และไหนจะข่าวลือที่ว่า ที่กวินทิ้งเพราะจับได้ว่าโมเน่ มั่วผู้ชายไปเรื่อยอีกเลยเลิกกันไป

“เธอก็ยังมั่วไม่เลิกเหมือนเดิมสินะ โชคดีที่ฉันไม่หลวมตัวไปกับเธอ หึหึ”

“มีอะไรกันเหรอครับ” เสียงของคิรัณดังมาจากด้านหลังโมเน่ เขาเห็นคนมุงอยู่ตรงทางเดินโรงอาหาร ตอนแรกเขาไม่ชอบความวุ่นวายจึงกะว่าจะเดินเลี่ยงไป แต่ได้ยินคนพูดกันว่า พี่กวินกับพี่โมเน่ ทะเลาะกัน คิรัณจึงเดินเข้ามาเพื่อดูว่าใช่ยัยป้าโมเน่รึเปล่า และก็เป็นจริง ๆ ด้วย เขาจำเธอได้ แม้เพียงมองแค่ข้างหลัง ผู้หญิงผมสั้นสีบลอนด์ปลายผมที่ถูกทำให้กลายเป็นสีฟ้าอ่อน เสื้อนักศึกษาพอดีตัวและกระโปรงทรงเอ สั้นแบบนั้น นี่มันชุดที่โมเน่ใส่ออกจากห้องเมื่อเช้านี้ จริง ๆ เขาก็ยังไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่เมื่อได้ยินประโยคที่ผู้ชายคนนั้นว่าเธอมั่วไม่เลิก ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงเดินเข้าไปหาและถามว่าเกิดอะไรขึ้น

“อ๊ะ นายมาได้ยังไง” โมเน่สะกิดถามคิรัณที่อยู่ ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ และยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

ไทยมุงตอนนี้เริ่มซุบซิบนินทา “หรือว่านี้เป็นคนควงใหม่พี่โมเน่”

“เด็กปี 1 นิ”

“นี่มันคิรัณ เด็กวิศวะที่ลือว่าดรอปเรียนไปเป็นนักแข่งรถมืออาชีพหรือเปล่านะ”

“เขารู้จักกันหรอ”

“บลา บลา บลา” อีกมากมายที่คนกำลังพูดกัน แต่ไม่ได้เข้าโสตประสาทของโมเน่แม้แต่น้อย

“พอดีผ่านมาเฉย ๆ ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่หมามันเห่านะ นายจะไปหาอะไรกินก็ไปสิ” โมเน่หันหน้าไปหาคิรัณเเต่พอพูดคำว่าหมากลับกระเเทกเสียงไปยังกวินอย่างชัดเจน

“ครับ พี่ไปเลือกให้หน่อยสิ” คิรัณจงใจโน้นตัวเข้ามากระซิบข้างหูเธอเพื่อให้อีกฝ่ายเห็น แม้ตอนแรกโมเน่จะขยับหนี แต่เขาก็ล็อกแขนเธอไว้ทำให้ขยับตัวไปไหนไม่ได้

“เออ ไปสิ เดี๋ยวพี่แนะนำเองพ่อหนุ่มสุดหล่อ” โกโก้ที่เห็นท่าไม่ดีจึงแทรกขึ้นมาทำให้ตอนนี้กวินรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเมิน อีกทั้งสาวที่เขาควงมาดันมองตามคิรัณตาละห้อย

‘ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกัน’ คำถามผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

“เราไปกันเถอะน้องดาว พี่ว่าแถวนี้อากาศไม่ค่อยดีเท่าไร เราไปหาอะไรกินหน้ามอดีกว่า”

“ค...ค่ะ” หญิงสาวเพิ่งได้สติจากการมองตามคิรัณ และตอบรับเสียงเรียกของกวิน แล้วทั้งคู่ก็เดินหายไป

ไทยมุงก็ซาลงไปเรียบร้อย พอทุกคนสลายตัวแล้ว แต่พวกเขาก็ได้ช็อตตัวท๊อปคณะวิศวะคนใหม่ ปกป้องตัวแม่คณะบริหาร ช็อตนี้ต้องขึ้นฟีตของมหาลัยแน่ ๆ วันนี้

“นายนะ มาทางไหนไปทางนั้นเลยนะ น่าเบื่อจริง ๆ จะตามไปทุกที่เลยมั้ง”

“คนอุตส่าห์ลดตัวลงมาช่วยไม่เห็นความดีเลย”

“นี่นาย คนอย่างฉันเคยขอความช่วยเหลือนายหรอ ก็ไม่นะ มีแต่นายนั่นละวุ่นวายจริง ๆ ” โมเน่บ่นกระปอดกระแปดตามภาษาของเธอ แต่โกโก้กลับหัวเราะเบาเพราะอยู่ด้วยกันมาสี่ปี ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่ทำให้โมเน่มีปฏิกิริยาแบบนี้

“ไปเถอะ พี่พาทัวร์เอง”

“โกโก้” โมเน่สะกิดเพื่อนรักที่ตอนนี้อยู่ ๆ ก็อาสาพาไปทัวร์โรงอาหาร

“อะไรเล่า น้องเขาเป็นเด็กใหม่ เราเป็นเจ้าถิ่นพาทัวร์จะเป็นไรไป”

“ครับ” โกโก้และคิรัณเดินนำหน้าโมเน่ที่ตอนนี้ทำแต่หน้าเบื่อโลก แล้วเดินตามทั้งคู่ไปหาของมากินด้วยเหมือนกัน เพราะตอนนี้เธอค่อนข้างหิวมาก

ทั้งสามคนรับประทานอาหารเช้าและพูดคุยกันเล็กน้อย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นโกโก้ที่พูด เพราะคิรัณเอาแต่เงียบไม่พูดจา เขากินอย่างเงียบเชียบ ซึ่งนั่นทำให้โมเน่เห็นความผิดปกติ เพราะตอนที่อยู่ที่ห้องคิรัณจะก่อกวนเธอตลอดเวลา แต่พออยู่ข้างนอกกลับเงียบขรึมผิดแปลกไป ทั้งสามคนใช้เวลาไม่นานในการรับประทานอาหารและแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง

“ไว้เจอกันใหม่นะสุดหล่อ” โกโก้โบกมือบ๊ายบายคิรัณ แล้วสองสาวก็เดินไปยังตึกเรียนคณะบริหาร ส่วนคิรัณก็เดินกลับไปยังคณะวิศวะ เขาตั้งใจที่จะไม่ไปรับน้องของคณะเพราะดูว่ามันไร้สาระสำหรับเขาที่ต้องทนไปนั่งตากแดดตากลมให้รุ่นพี่โขกสับ แต่เขาก็ยังคงต้องเดินผ่านลานกิจกรรม และก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเข้า จึงจำใจเข้าด้วยความจำเป็น

ทุกการเคลื่อนไหวของเขาถูกจับจ้องจากบรรดารุ่นพี่และเด็กปี 1 ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งและหน้าตาที่ดูดีเกินกว่าจะเป็นเด็กมัธยมขึ้นมหาวิทยาลัย และข่าวลือหนาหูที่ทุกคนได้ยินมาว่ามีคนดรอปเรียนเพื่อไปแข่งรถมืออาชีพและเพิ่งกลับเข้ามาเรียน ตอนนี้ทุกคนจึงคิดว่าเป็นเขา และยิ่งวีรกรรมที่เขาไปทำมาที่โรงอาหารยิ่งเรียกสายตาของคนนับร้อยที่อยู่บริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี แต่คิรัณก็ไม่ได้สนใจ เขาเพียงแค่เดินไปรวมกลุ่มกับเด็กนักเรียนปี 1 ที่ตอนนี้นั่งรวมกันที่พื้นเพื่อเช็กชื่อและเข้าหอประชุม

“นี่ ๆ นายนะ คือคนที่เขาลือกันว่าเป็นนักแข่งรถใช่มั้ย” มีหนุ่มใจกล้าคนหนึ่งเอ่ยถามเขาขณะที่เขากำลังจะนั่งลงที่พื้น

“อือ” เขาตอบเพียงสั้น ๆ

“โหววว นายมันโคตรเจ๋งอ่ะ ไม่ใช่สิ พี่แม่งโครตเจ๋ง ผมชื่อรถถังนะ วิศวะเครื่องกล” รถถังรีบแนะนำตัว เขาเพิ่งมาจากต่างจังหวัดจึงหาเพื่อนใหม่

“อือ ฉันคิรัณ”

“นี่พวกนาย คุยไรกันอ่ะ” กวินรุ่นพี่ปีสี่ที่มีเรื่องกับโมเน่เมื่อเช้าทักขึ้น เขาเห็นคิรัณตั้งแต่เดินเข้ามาที่ลานเล้ว และการเรียกครั้งนี้เขาก็จงใจที่จะหาเรื่องคิรัณ เพราะคิดว่าเขาเป็นเพียงแค่รุ่นน้องธรรมดา ๆ

“เปล่านี่ครับ ก็แค่ทักทายเพื่อนใหม่ตามประสาคนมาเรียนวันแรก” คิรัณตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาเรื่องพวกเขาตรงหน้า

“จริงครับพี่” รถถังสมทบ และเหมือนว่ากวินจะยังอยากหาเรื่องต่อ แต่มีรุ่นน้องคนหนึ่งเดินมาสะกิดเขาและกระซิบบางอย่าง จนเขาหน้าถอดสีและเดินจากไป

“พี่เขาเป็นอะไรไป” รถถังหันมาถามคิรัณที่ตอนนี้เหมือนจะพยายามลุกขึ้นยืนแล้ว

“เป็นบ้ามั้ง ฉันไม่ว่างมาทำกิจกรรมละ ไปดีกว่า” คิรัณลุกขึ้นและกำลังเดินจากไป

“นายอยากไปด้วยมั้ย ไม่มีปัญหาอะไรหรอก….. เชื่อฉัน” คิรัณเอ่ยชวน รถถังมีสีหน้าลังเลเล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะลุกเดินตามคิรัณที่ตอนนี้ เดินไปกับกลุ่มรุ่นพี่ที่คณะวิศวะกลุ่มหนึ่งที่เหมือนว่าจะมารอรับเขาไปที่ใดสักแห่ง

"ไม่เจอกันนานเลยนะคิรัณ สบายดีมั้ยพวก"