LOGINเช้าวันต่อมา
ร่างเล็กของต้นข้าวลืมตาตื่นขึ้นมาช้า ๆ เพราะแสงจากม่านมันสาดเข้ามาโดนตาเธอเต็ม ๆ ต้นข้าวหันไปมองคนที่นอนข้างกัน พายุนอนคว่ำหน้าและหันหน้ามาทางเธออยู่ ร่างเล็กเม้มปากแน่นพอนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่ทำกับเขา
ต้นข้าวขยับตัวเข้าไปใกล้เขา เธอดึงผ้าห่มขึ้นและหลุบมองร่างกายของพายุที่อยู่ใต้ผ้าห่ม เธอยกยิ้มออกมาที่ตอนนี้เขาไม่ได้ใส่อะไรเลย
ดวงตากลมมองสำรวจใบหน้าหล่อที่อยู่ในระยะใกล้ เธอมองจี้ที่ปากเขาและก็ยกมือมาจับที่ปากตัวเอง เพราะเมื่อคืนจูบที่เขามอบมาให้มันเร่าร้อนจนลืมไม่ลงเลยจริง ๆ ต้นข้าวมองสำรวจร่างกายตรงหน้ามาเรื่อย ๆ จนถึงรอยสักที่แขนของเขา เธอไม่รู้ว่าพายุจะสักทำไมเยอะแยะขนาดนี้ แต่ทุกรอยสักมันดูมีเรื่องราวและคงมีความหมายสำหรับเขา
ต้นข้าวเลื่อนมือมาลูบที่รอยสักตรงแขนเขาแผ่วเบา และมองมันอย่างเพลิดเพลิน
“เอากลับไปเล่นบ้านเลยไหม?" เสียงทุ้มของคนที่นอนข้างกันพูดขึ้น ต้นข้าวตกใจและสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเธอหันไปสบตาร่างสูง ร่างเล็กก็ยิ้มกว้างออกมาทันที
“ตื่นแล้วหรอคะ”
“หลับอยู่มั้ง” พายุตอบออกมากวนอย่างเคย เขาขยับตัวมานอนหงายและเอามือมานวดขมับตัวเอง เพราะเมื่อคืนเขานอนไปไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ
“ปวดหัวหรอ ข้าวนวดให้”
ต้นข้าวปีนขึ้นมาคร่อมร่างของพายุเอาไว้ และทาบทับไปบนร่างสูงที่นอนอยู่ เธอจับมือพายุออกและใช้มือตัวเองนวดขมับให้เขาเบา ๆ
“พี่ต้องนวดมันแบบนี้ รับรองดีขึ้นแน่นอน ข้าวเคยนวดให้ยายพี่ ยายพี่ยังชมข้าวเลย” คนตัวเล็กนวดให้อย่างที่เธอชอบนวดให้กับยายของพายุ ต้นข้าวช่วงสมัยมัธยม เธอไปบ้านพายุทุกวันเพราะอยากจีบเขา เธอที่เอาใจคนเก่งเลยรู้ว่าควรจะลองเข้าทางยายเขาดู แต่สุดท้ายมันก็ไม่สำเร็จ เพราะพายุก็ไม่ได้ชอบเธออยู่ดี
“อ่อยอยู่?” เสียงทุ้มพูดถามออกไป
“อะไรคะ ข้าวแค่หวังดีนวดให้”
“นวดท่านี้?” พายุหลุบมองหน้าอกเธอที่มันแนบชิดกับหน้าอกตัวเอง แถมตอนนี้ทั้งสองคนยังไม่มีเสื้อผ้าปกปิดสักชิ้น ต้นข้าวยกยิ้มออกมาและเอื้อมมือไปด้านหลัง เธอจับไปโดนแท่งเนื้อร้อนของเขาที่มันตั้งชูชันอยู่แล้ว
“ไม่อ่อยพี่ก็แข็ง”
“ตอนเช้ามันปกติของผู้ชาย”
“อ่อหรอ” มือเล็กของต้นข้าวชักรูดแก่นกายของเขาขึ้นลง จนพายุต้องขบกรามแน่น ต้นข้าวเห็นเขาแสดงอาการแบบนั้นขึ้นมาก็ยกยิ้มชอบใจใหญ่ เธอเริ่มรูดขึ้นลงรัวเร็วกว่าเดิม พายุรีบจับมือเธอให้หยุดและพูดออกไป
“ทำให้มันมีอารมณ์ รับผิดชอบไหวหรือเปล่า?”
“ก็ลองดูสิ แต่วันนี้พี่มีเรียนไม่ใช่หรอ” ต้นข้าวที่รู้ตารางเรียนเขาทุกอย่างพูดออกไปอย่างท้าทาย พายุยกยิ้มมุมปากและจับให้คนตัวเล็กมานอนราบไปกับเตียง เขาโน้มไปกัดที่ริมฝีปากล่างเธอเบา ๆ และพูดออกไป
“แบบนี้ทั้งวันยังได้”
“ทั้งวันไม่ได้ ตอนเย็นข้าวไปทำงานที่คลับ”
“จะทำงานทำไมนัก บ้านเธอก็ให้เงินใช้ ทำให้ตัวเองลำบากทำไม”
“มันเงินของพ่อแม่ ข้าวอยากหาเงินใช้เอง”
“โตแล้วว่างั้น?”
“แล้วพี่ว่าข้าวโตหรือยังล่ะ”
พายุไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาโน้มมาสูดดมที่ซอกคอของเธอ และเริ่มบทรักอันเร่าร้อนกันใหม่อีกครั้ง
ช่วงเย็นของวันนั้น
ต้นข้าวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอเดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวที่พายุมีติดห้องนี้ ร่างเล็กมองหาคนตัวสูงที่หายไปไหนแล้ว
แกรก~ ประตูห้องถูกเปิดเข้ามา พายุเห็นคนที่อยู่ด้านในกำลังแต่งตัวไม่มิดชิด เขารีบปิดประตูห้องลงและพูดเสียงเข้มมาทางเธอ
“ไม่แก้ผ้าไปเลยล่ะ แต่งแบบนี้”
“นี่มันก็ผ้าเช็ดตัวพี่นะ มาดุข้าวทำไม”
พายุส่ายหน้าและโยนถุงบางอย่างลงบนเตียง ก่อนจะพูดต่อ “ชุดใหม่ เปลี่ยนใส่ไปคืนนี้” ต้นข้าวหันไปมองและยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ที่เธอได้ของขวัญชิ้นแรกจากเขาตั้งแต่รู้จักกันมา ร่างเล็กเดินไปหยิบมันมาและพูดเสียงสดใสออกไป
“พี่ซื้อให้ข้าวหรอ?”
“อืม” ร่างสูงพูดเรียบนิ่งและเดินมาวางกล่องข้าวสองกล่องลงบนโต๊ะ
ต้นข้าวหยิบของในถุงมาดูมันมีทั้งเสื้อในและกางเกงในครบทุกอย่าง เธอเม้มปากเขินเล็กน้อยที่เขาซื้อมาให้ทั้งหมดนี้ ร่างเล็กเดินไปหาคนตัวสูงที่กำลังสนใจข้าวบนโต๊ะอยู่ เธอเดินมากอดแขนเขาแน่นและหอมมันรัว ๆ พร้อมพูดออกไป
“แบบนี้ข้าวเรียกมันว่าของขวัญได้หรือเปล่า?”
“แล้วแต่” เสียงราบเรียบของพายุตอบกลับมา
“วันนี้พี่มารับข้าวหน่อยสิ ข้าวเลิกงานห้าทุ่ม”
“แค่ไปส่งก็เกินพอแล้วต้นข้าว ปกติเธอก็กลับเอง วันนี้ก็กลับไปเอง”
“ใจร้ายจัง แต่ข้าวอยากนอนห้องพี่อีก”
“ห้องเธอหรูและสบายกว่าห้องพี่เยอะ กลับไปนอนห้องตัวเอง” พายุปัดมือคนตัวเล็กออกจากแขนตัวเอง และเดินไปหยิบช้อนมาวางไว้บนโต๊ะ เขาเหลือบมามองหน้าเธอและพูดออกไป
“ไปแต่งตัวแล้วมากินข้าว”
ต้นข้าวทำหน้าตกใจและหลุบมองข้าวบนโต๊ะ เพราะเธอไม่ทันสังเกตว่าเขาซื้อข้าวมาเผื่อเธอด้วย ร่างเล็กยิ้มร่าออกมาทันที
“พี่ซื้อให้ข้าวหรอ?”
“จะกินไม่กิน”
“กิน กิน” ร่างเล็กพยักหน้ารับและเดินไปใกล้เขาอีกครั้ง พายุถอนหายใจออกมาที่เธอติดเขามากกว่าเดิมซะอีก ต้นข้าวกอดที่เอวหนาและเงยหน้าพูดกับเขาไป
“ข้าวย้ายมาอยู่หอพี่เลยดีไหม? ประหยัดค่าเช่าห้องด้วย”
“อย่าพูดจาไร้สาระต้นข้าว”
“ข้าวพูดจริงนะ ข้าวจ่ายให้ก็ได้ ห้องพี่เช่าเท่าไหร่?”
พายุพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ที่เธอเอาแต่พูดเรื่องเงิน และทำเหมือนเขาไม่มีปัญญาจ่ายทุกอย่างไปหมด
“อยู่ห้องใครห้องมัน แบบเดิมมันดีแล้ว”
ต้นข้าวทำหน้างอแงใส่เขาและวอแวอยู่กับร่างกายของพายุพักหนึ่ง แต่พอเธอเหลือบไปมองเวลาและเห็นว่าตอนนี้ต้องไปคลับแล้ว ต้นข้าวผละกอดออก และหันไปหยิบเสื้อผ้ามาทันที
“ข้าวสายเพราะพี่แล้ว” ร่างเล็กพูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ พายุได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเอาแต่ใจและความตื้อของเธอ
ผ่านไปสักพักหนึ่ง
ทั้งสองคนเดินลงมาที่หน้าหอ ต้นข้าวยืนรอพายุขยับรถบิ๊กไบก์ของเขาด้วยท่าทางคลั่งไคล้พายุเหมือนเคย
“เวลาพี่อยู่กับรถคันนี้ พี่หล่อมากเลยรู้ตัวหรือเปล่า”
“ก็พอรู้” พายุยักไหล่ตอบกลับไป เขายื่นหมวกกันน็อกใบเล็กมาให้ต้นข้าว เธอรีบพูดถามออกไป เพราะเมื่อวานมันยังไม่มีเลย แถมหมวกนี้มันยังดูใหม่กว่าของเขาอีก
“พี่ซื้อมาใหม่เลยหรอ?”
“อืม เผื่อเจอด่าน ขี้เกียจมีปัญหา”
“น่ารักจัง ข้าวได้ของขวัญอีกแล้ว”
“ใครบอกว่าของเธอ สาวคนอื่นมานั่งจะได้มีใส่”
ต้นข้าวได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นและพูดออกไปเสียงแข็ง “ไหนตกลงกันแล้วไง ว่าช่วงนี้จะมีข้าวคนเดียวไปก่อน”
“แค่พูดเล่น สัญญาไปแล้วคำไหนคำนั้น”
ร่างเล็กได้ยินแบบนั้นก็เดินเข้ามาหาเขา เธอยกมือทั้งสองข้างมาหยิกที่แก้มพายุและส่ายไปมา เสียงร่าเริงพูดออกไป
“น่ารัก ตอนแรกข้าวว่าจะตัดใจจากพี่แล้ว วันนี้ข้าวไม่ทำแล้วนะ ข้าวจะจีบพี่เหมือนเดิม”
“เหอะ!” พายุหลุดพูดในลำคอออกมาและพูดต่อ “รู้อยู่แล้วว่าคนสมองปลาทองอย่างเธอ เดี๋ยวมันก็ลืมคำพูดตัวเอง”
“ก็ข้าวรักพี่นิ รักหมดหัวใจด้วย”
พายุชะงักไปครู่หนึ่งและเบือนหน้าไปทางอื่น เพราะรู้สึกแปลกกับคำพูดเมื่อกี้ของเธอ ต้นข้าวเลิกสนใจเขาและมาใส่หมวกของตัวเอง เธอจัดการตัวเองเรียบร้อยก็คร่อมขึ้นรถไป ต้นข้าวกอดเอวของพายุไว้แน่น ร่างสูงหลุบมองที่เอวตัวเองและยกยิ้มออกมาจาง ๆ จากนั้นรถก็ขับออกไปจากตรงนี้ทันที
🏴 ช่วงพูดคุย 🏴
ไรท์ชอบบทยัยน้องมาก อยากเขียนมานาน หวังว่าาุกคนจะชอบนางเอกแนวนี้นะคะ จีบอิพระเอกมันบ้างอะไรบ้าง 🫣
ปัจจุบัน (หลายเดือนผ่านไป)ร่างเล็กของต้นข้าวกำลังวุ่นวายอยู่กับเอกสารบนโต๊ะ เธอนั่งไล่เช็กรายการสินค้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแกรก~ เสียงประตูห้องทำงานภายในโกดังเก็บของถูกเปิดเข้ามา ร่างสูงของพายุเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย“เป็นยังไงบ้างคะ?” ร่างเล็กลุกขึ้นและเดินไปหาคนรัก ต้นข้าวเข้าไปกอดเอวหนาไว้แน่นและถามเขาเสียงเบา“เสียหายเท่าไรคะ?”พายุส่ายหน้าช้า ๆ และเอาหน้ามาซบที่ไหล่เล็ก ต้นข้าวลูบที่หลังเขาเบา ๆ และพูดออกไป“ไม่เป็นไรนะ ของรอบหน้าเราเช็กกันละเอียดกว่านี้นะคะ ครั้งนี้ถือว่าเป็นบทเรียนไป” พายุโอบเอวบางและดึงเข้าหาตัว เขาผละหน้าออกและกดจูบขมับเธอไป“เราจะรวยกันแล้วนะข้าว”“หืม? ยังไงคะ” ร่างเล็กรีบผละหน้าออกมาถามเขา พายุเอาหน้าผากตัวเองมาแนบชิดกับหน้าผากเธอเอาไว้และพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม“ของที่ส่งไปผิดก็จริง แต่ทางฝั่งนั้นเขาชอบกว่าของที่เขาสั่ง แถมยังสั่งเพิ่มล็อตใหญ่กว่าเดิม รอบนี้พี่ได้เกือบยี่สิบล้านเลย”“จริงเหรอคะ?” ต้นข้าวเบิกกว้างถามออกไป พายุหยักหน้ารัว ๆ ต้นข้าวเขาไปกอดเขาไว้แน่น ทั้งสองคนกอดกันกลมด้วยความดีใจ“แฟนของข้าวเก่งที่สุด เห็นไหมคะ ข้าวบอกแล้วว่าถ้าพี่คิ
หลายวันผ่านไปร่างเล็กของต้นข้าวกำลังจะเดินไปตลาดแถวบ้าน เธอเดินออกมาอย่างคนเหม่อลอย เพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอไม่ได้ไปไหนเลย แถมช่วงนี้ยังเป็นช่วงปิดเทอมและมีเรื่องมากมายเข้ามาอีกบรื้น บรื้น~ เสียงท่อรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ต้นข้าวไม่ได้สนใจมันมากนัก เธอเดินต่อไปเรื่อย ๆ แต่รถคันนั้นมาหยุดจอดตรงหน้าเธอ ต้นข้าวยืนมองนิ่ง ๆ และเห็นว่าเป็นพายุที่เปิดหมวกกันน็อกออกมา“ไง?” เสียงทุ้มพูดขึ้น แต่ต้นข้าวเลือกจะเมินและกำลังจะเบี่ยงตัวเดินไปอีกทาง ร่างสูงก้าวลงมาและวิ่งมาขวางทางเธอเอาไว้“อะไร?” ร่างเล็กพูดถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ร่างสูงตรงหน้าถอดหมวกกันน็อกออกและถอดเสื้อคลุมโยนไปไว้ตรงรถตัวเอง ต้นข้าวมองสำรวจคนตรงหน้าที่ร่างกายเขาเปลี่ยนไป จากเด็กหนุ่มที่ไม่มีรอยสัก ตอนนี้เขาก็เริ่มมีรอยสักขึ้นมา แถมพายุยังไปเจาะหูมาใหม่และดูดีกว่าเดิมเยอะ“มองอะไรขนาดนั้นคนสวย” เสียงทุ้มพูดถามออกไป ต้นข้าวเงยหน้าสบตาเขาและพูดตอบไป“จำข้าวไม่ได้เหรอ?”“ทำไมจะจำไม่ได้”“ก็นี่ไง พี่จะเข้ามาจีบข้าว”“เหอะ!” เสียงทุ้มหลุดพูดออกไป เขาเดินมาใกล้เธอเล็กน้อยและพูดต่อ “อะไรที่ทำให้คิดว่าฉันจีบเธอ”“พี่
ย้อนกลับไปตอนต้นข้าวอยู่มัธยมร่างเล็กของต้นข้าวในชุดนักเรียนมัธยมต้น วันนี้เธอสอบวันสุดท้ายและพรุ่งนี้จะได้ปิดเทอมสักที ต้นข้าวเดินมาตามซอยทางเข้าบ้านครืน ครืน~ เสียงฟ้าร้องอยู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา และแค่เสี้ยววินาทีเม็ดฝนก็ตกลงมา ต้นข้าวบีบเอาเสื้อคลุมที่เธอพกไปโรงเรียนด้วยอยู่แล้วมาคลุมหน้าจนเหลือแค่ตาของเธอ ร่างเล็กรีบวิ่งไปข้างหน้าเพราะอีกไม่นานก็จะถึงบ้านเธอแล้ว“เฮ้ย! หลบดิวะ!” เสียงของใครบางคนพูดขึ้นทางด้านหลังเธอต้นข้าวหันขวับไปมองและเห็นว่าเป็นพี่ชายที่อยู่ข้างบ้าน และเธอจำเขาได้ว่าเขาคือ ‘พายุ’ ร่างเล็กมองคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไม่สนใจใคร“เชี้ย!!” เสียงของพายุหลุดออกมา ต้นข้าวหยุดวิ่งและยืนมองว่าเขาตอนนี้พายุขาติดอยู่ท่อน้ำที่ปิดไม่สนิท ยังโชคดีที่ท่อนั้นไม่ได้ลึกอะไร แต่ดูจากตรงนี้แผลของเขาก็น่าจะใหญ่พอตัว“แม่ง! อะไรวะเนี่ย” เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายร้องโวยวายออกมา ต้นข้าวที่ยืนเปียกฝนอยู่ เธอจะเดินเขาไปเลยก็ยังไงอยู่ ร่างเล็กเดินไปใกล้เขาและพูดขึ้น“พายุใช่ไหม?” พายุหันมามองคนด้านหลัง และพยายามมองให้ชัด ๆ ว่าเธอคือใคร เพราะต้นข้าวเอาเสื้อปิดหน้าและหัวจนมองไม่ชัด
ดวงตากลมของต้นข้าวหันมาสนใจสิ่งตรงหน้าอีกครั้ง เธอใช้สองฝ่ามือกำรูดแท่งเนื้อร้อนในจังหวะเนิบนาบ ร่างเล็กขยับหน้าเข้าไปกดจูบมันตั้งแต่ส่วนหัวไปจนถึงส่วนโคน พายุขบกรามแน่นอีกครั้ง ฝ่ามือแกร่งลูบที่หัวคนรักไปมาด้วยความเอ็นดูต้นข้าวใช้ลิ้นตวัดเลียส่วนหัวบวมเปล่งและลากเลียลงไปเรื่อย ๆ อย่างชำนาญ เพราะเธอทำให้เขาแทบทุกครั้งที่มีอะไรกัน เธอเริ่มดูดและเอามันเข้าไปในโพรงปากนุ่มของตัวเอง และขยับหัวเข้าออกไปมา พายุหายใจถี่จนหน้าอกแกร่งสั่นกระเพื่อม“อ่อก อ่อก” เสียงลามกจากสิ่งที่ต้นข้าวทำดังออกมา จนพายุต้องพูดห้ามเธอไปเบา ๆ ว่าอย่าส่งเสียดังมากยิ่งเขาทำแบบนั้นต้นข้าวยิ่งรู้สึกตื่นเต้นไปหมด เธอเร่งจังหวะรัวเร็วและอยากให้เขาเสร็จรอบแรกแล้ว พายุฝืนตัวเองไม่ให้ส่งเสียงอะไรออกไป เขาเชิดหน้าขึ้นหลับตาพริ้มรับความเสียวซ่านที่คนรักมอบให้ ต้นข้าวขยับหัวเร็วกว่าเดิม พร้อมใช้มือทั้งสองข้างช่วยเร่งจังหวะไปด้วย“ซี้ด~” เสียงทุ้มกระเส่าดังเบา ๆ เพราะเริ่มทนไม่ไหวต้นข้าวผละหน้าออกมาสลับโลมเลียและเอามันเข้าปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า พายุหลุบมองเธออีกครั้ง เพราะตอนนี้ความสุขของเขาอยู่ที่ส่วนปลายและพร้อมปลดปล่อยออกมาแล
# ลานแคมป์ปิ้งพายุแบกของมาวางไว้ตรงลานกว้างริมน้ำตก เขาเลือกมุมที่ไม่ค่อยมีคนมากางเต็นท์ตรงนี้มากนัก แม้วันนี้จะมีคนมาบ้างเพราะเป็นวันหยุด แต่ก็ไม่ได้เยอะจนแออัดเกินไป“พี่ยุ อันนี้คืออะไรคะ ข้าวต้องเอาไปไว้ตรงไหน?” ร่างเล็กยกอุปกรณ์ขึ้นมาชูให้เขาดู พายุเดินไปหาคนตัวเล็กและหยิบแผ่นวิธีการกางเต็นท์และอุปกรณ์ต่าง ๆ มาสอนเธอ เขาเองไม่ค่อยได้มาเที่ยวแบบนี้มากนัก แต่เพราะรู้ว่าจะได้มาเที่ยวกับคนรัก พายุก็ศึกษาข้อมูลและวิธีการทุกอย่างไว้หมดแล้ว“ที่รักจับตรงนี้ เดี๋ยวพี่ทำตรงนี้เอง”“โอเคค่ะ”ทั้งสองคนช่วยกันกางเต็นท์กันวุ่นวายเล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี เพราะพายุเขาจัดการเองแทบจะทั้งหมด ต้นข้าวได้แต่ทำในสิ่งที่เขาสั่งออกมาพายุเข้าไปในเต็นท์เพราะจะจัดการที่นอนและทำความสะอาดข้างในให้ ต้นข้าวเห็นเขาเข้าไป เธอรีบพุ่งตัวตามเข้าไปทันทีร่างเล็กคลานและแทรกตัวเข้ามานอนราบไปกับผ้าใบที่ยังไม่มีที่นอนปู พายุหลุบมองคนใต้ร่างและถามออกไป“ทำอะไรข้าว พี่ยังไม่ได้เช็ดเลย”“ไม่เปื้อนหรอกค่ะ ของใหม่นะ กลิ่นยังใหม่อยู่เลย ไม่เชื่อพี่ลองดม” ต้นข้าวเอื้อมแขนไปคล้องลำคอหนาและดึงเขาลงมาใกล้หน้าตัวเอง พา
หลายวันผ่านไปร่างเล็กของต้นข้าวกำลังเตรียมเสื้อผ้า เพราะวันพรุ่งนี้พายุจะพาเธอไปเที่ยวต่างจังหวัด"ที่รักเสร็จหรือยัง พี่เหงา” เสียงทุ้มพูดขึ้นด้านหลัง ต้นข้าวที่นั่งอยู่ตรงพื้นหันไปมองเขาและพูดตอบกลับไป“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ของพี่ ข้าวเอาชุดนอนไปสองตัวนะ”พายุย่อตัวลงและเข้ามากอดคนรักจากทางด้านหลัง พร้อมกับพรมจูบแก้มเธอรัว ๆ ต้นข้าวหัวเราะออกมา เพราะหนวดเขามันทิ่มแก้มเธอจนจั๊กจี้ไปหมด“อื้อ! อย่ามากวน ข้าวเก็บเสื้อผ้าอยู่นะ”คนตัวสูงไม่ฟังคำห้ามของเธอ พายุเลื่อนมือมาบีบหน้าอกทั้งสองข้างของเธอเล่นไปมา และเริ่มใช้ปากดูดเบา ๆ ตรงซอกคอขาว“อื้อ~ ข้าวบอกว่าอย่ากวนไง”“ห้ามพี่แต่ก็ไม่ผลักเลยนะ เคลิ้มเชียว”ต้นข้าวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เธอหันหน้าไปหาเขาและนั่งคร่อมตักแกร่งเอาไว้ แขนเรียวคล้องลำคอหนาเอาไว้แน่น พายุนั่งลงไปนั่งกับพื้นห้องและเอามือบีบก้นกลมเล่น“พี่ยุรักน้องข้าวไหมคะ?”“พี่ยุรักน้องข้าวที่สุดครับ”ร่างเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และกดจูบปากเขารัว ๆ “พูดแบบนี้ข้าวก็เขินนะ”“นี่ขนาดเขินนะ”ทั้งสองคนยิ้มหวานให้กัน บ่งบอกว่าตอนนี้กำลังคลั่งรักกันขนาดไหน ดวงตากลมของต้นข้าวมองสำรวจกล้ามหน้าแ







