โลกกลม

กชกรยังคงยืนมองตัวเองหน้ากระจกห้องน้ำตัวชา ไม่คิดจริงๆว่าโลกจะกลมอย่างที่เขาเคยบอกเธอเอาไว้ พอสรุปกับตัวเองได้ว่ามันคือเขา ใจก็นึกอยากเดินออกไปจากร้านให้มันรู้แล้วรู้รอดไป จะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้านี่ถ้าไม่ติดว่าอย่างไรก็คงจะต้องขอเข้าห้องน้ำก่อน ไม่เช่นนั้นระหว่างทางกลับบ้าน ถ้าเกิดว่ารถติดบนทางด่วนขึ้นมาแล้วล่ะก็ไม่อยากจะคิด

ตอนที่ขาเรียวเล็กพาตัวเองขยับเดินเข้าไปใกล้ๆ แม้ว่าจะไม่ได้อยากให้เขาเห็นเธอเลยสักนิด แต่ยังไงเสียทางนั้นก็จำเป็นต้องผ่าน ในเมื่อมันเป็นทางเดียวที่จะพาเธอไปห้องน้ำและไม่มีทางเลี่ยง กชกรจึงทำได้แค่เพียงรีบก้าวยาวๆเพื่อที่จะได้ผ่านมาถึงทางเข้าห้องน้ำได้โดยไว

ใช่เขาจริงๆด้วย 'ผมชื่อ ณวัฒน์' 

คำนั้นดังก้องขึ้นมาในหู ผู้ชายคนเดียวกันกับคนที่เธอไม่ได้อยากจะเจอะเจออีกเลยตลอดชีวิต ทำไมโลกนี้ถึงได้ใจร้ายกับเธอนัก หรือว่าปีนี้ดวงเธอจะยังซวยไม่พอ อกหักก็อกหักไปแล้ว ยังจะต้องมาถูกตอกย้ำความผิดพลาดที่เกิดจากความเมามายของตัวเองโดยการที่ต้องมาเจอหน้าผู้ชายนี้ ผู้ที่อยู่ภายใต้เบื้องหลังอันหน้าอับอายของเธอ ได้โปรดหยุดเถอะสวรรค์ โปรดอย่าได้ลงโทษเธออีกเลย แค่เรื่องณภัทรคนเดียวก็ทำให้ทุกวันนี้แทบจะไม่มีแรงเคี้ยวข้าวอยู่แล้ว 

"ซวยจริงๆเลย กรุงเทพออกจะตั้งกว้างขวาง ทำไมถึงยังต้องตามมาเจออีกที่นี่ด้วย"

กชกรพูดบ่นกับตัวเองขณะที่กำลังวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา อยู่ๆบานประตูด้านหน้าก็ถูกผลักเข้ามาด้วยฝีมือของผู้หญิงคนหนึ่งที่รูปร่างหน้าตาดีจนไปถึงผิวพรรณ ชุดเดรสเกาะอกกระโปรงสั้นแต่งด้วยผ้าชีฟองสีชมพูโอรสนั้นทำให้คนที่สวมใส่ดูหวานหากแต่ก็ยังแอบเปรี้ยวยามเมื่อมีรองเท้าส้นสูงสวมใส่ บวกด้วยดวงตากลมโต ริมฝีปากถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงอมส้มชมพูวาว ผมยาวสีน้ำตาลถูกดัดม้วนเป็นลอนสวยประดับใบหน้างดงามจนเธอยังต้องเผลอมอง แน่นอนว่าผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกันกับที่มากับเขา

กชกรแอบเหล่สายตามองไปยังคนที่ยืนเอาโทรศัพท์แนบหูไว้ข้างๆ โดยที่ปากก็ยังคงพูดคุยโทรศัพท์ไปยิ้มไปและไม่ได้มีท่าทีว่าจะสนใจมองมาที่เธอแม้แต่น้อย แต่จากถ้อยคำและบทสนทนาที่พูดกับทางปลายสาย ดูท่าแล้วผู้หญิงคนนี้คงจะต้องกำลังหลงใหลในตัวเขาอยู่มากแน่ๆ

"ใครจะคิดล่ะเนเน่ว่าอยู่ๆพี่น่านจะชวนยี่หวามาทานข้าว ไอ้เราหรือก็กะว่าจะยอมแพ้ไปแล้วเชียว สงสัยพี่เขาคงจะเห็นว่ารอบนี้เราเอาจริง ไม่ยอมตื้อต่อ ก็เลยกลัวว่าจะเสียเราไปน่ะ..ใช่ๆ ผู้ชายแบบพี่น่านก็ต้องแบบนี้แหละ ไม่ชอบให้ผู้หญิงวิ่งตาม คอยดูนะเนเน่ รอบนี้ยี่หวาจะลากตัวพี่น่านให้เข้าไปกราบสวัสดีคุณพ่อกับคุณแม่ให้ได้เลย"

'น่าน..ณวัฒน์'

กชกรยืนฟังเพียงเท่านั้นก็ขยำกระดาษเช็ดมือที่อยู่ในมือโยนทิ้งลงถังขยะแล้วก็ผลักประตูเดินออกมา แม้ว่าในใจลึกๆจะรู้สึกแปลกๆยามเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้ชายที่ตกเป็นประเด็นในการสนทนาของหญิงสาวในห้องน้ำ แต่ตอนที่เธอลุกยืนขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำมา ก็ไม่เห็นว่าเขาจะหันมามองทางเธอเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าเขาเอาแต่จดจ่ออยู่กับหญิงสาวที่เขาควงมา แถมยังคุยกันหน้าตาระรื่น ถ้าโชคดีเขาก็คงจะไม่เห็นหรอกว่าเธอเองเดินผ่านมาทางนี้ ขอให้เขาไม่เห็นเธอทีเถอะ กชกรนึกภาวนาในใจ

พอกลับมาถึงโต๊ะได้ก็บอกให้พนักงานรีบเช็คบิลค่าอาหาร ทั้งๆที่สมอง ตัว และหัวใจบอกว่าไม่อยากจะสนใจ หากแต่ว่าสายตากลับแอบชำเลืองมองไปยังโต๊ะที่เมื่อสักครู่ที่เขาและหญิงสาวคนนั้นนั่งอยู่ แต่พอหันไปทางโต๊ะนั้นกลับมีแต่ความว่างเปล่า เขาหายไปและไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวนั้นแล้ว คราวนี้กชกรรีบหันไปมองแบบเต็มตาพร้อมทั้งกวาดสายตามองดูไปรอบๆร้านหากแต่ก็ไม่เห็น

เขาคงยังไม่น่าจะกลับไปหรอก ก็ในเมื่อผู้หญิงที่เขาควงมานั้นยังคงยืนโม้คุยโทรศัพท์อยู่ในห้องน้ำ หรือว่าตัวเขาเองก็จะไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน แต่ก็ช่างมันเถอะ นี่เธอจะมัวมายืนคิดเรื่องของเขาอยู่อีกทำไม ในเมื่อต่างคนก็ต่างไปแล้ว ทุกอย่างจบลงตั้งแต่คืนนั้น

พอจัดการค่าอาหารเสร็จเรียบร้อยก็รีบสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่เพื่อที่จะเดินออกจากร้านไป แต่ทันทีที่ผลักบานประตูให้เปิดออก สายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับแผ่นหลังกว้างของใครบางคนในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มยืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่

กชกรชะงักปลายเท้าหยุดลงเล็กน้อย ก่อนจะกวาดไล่สายตาไปตามเรือนผมดกดำที่ถูกตัดและเซ็ตเข้าทรงมาเป็นอย่างดี ภายในความรู้สึกเธอยังจำได้อยู่ว่าในคืนนั้นตอนที่ได้สัมผัสพวกมันทั้งนุ่มและลื่นเพียงใด

เขาเป็นผู้ชายที่รูปร่างสูงใหญ่และสมส่วน ถ้าเทียบกันกับณภัทรแล้ว ผู้ชายคนนี้ดูจะมีรูปร่างที่น่าจะสูงใหญ่กว่าด้วยซ้ำ ยิ่งพอกวาดตามองไปยังสองไหล่กว้าง ที่ที่คืนนั้นเธอทั้งจิกและเกาะเกี่ยวมันในเวลาเดียวกันตอนที่เขาโยกขยับ อาการร้อนวูบวาบบนใบหน้าก็ปรากฎขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

'บ้าจริง'

อยู่ๆต่อมความละอายก็รีบทำงาน กชกรสบถกับตัวเองในใจแล้วรีบสะบัดศรีษะไล่ความคิดบ้าๆพวกนั้นทิ้งไป ก่อนจะดึงตัวเองกลับมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆอยู่สองสามทีพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ไม่แน่หรอกว่าคนแบบเขาอาจจะจำเธอไม่ได้ก็ได้ใครจะไปรู้ เพราะดูท่าแล้วหน้าตาหล่อขนาดนี้ก็คงจะมีผู้หญิงวนเวียนกันเดินมาให้เลือกเป็นว่าเล่นเลยสิท่า อย่างน้อยที่แน่ๆก็ในห้องน้ำนั่นแล้วคนหนึ่ง 

พอพูดกับตัวเองเสร็จก็รีบก้าวเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างไว ช่วงจังหวะที่ต้องเดินผ่านเขาไปเธอพยายามกลั้นลมหายใจเอาไว้ราวกับว่ามันมีส่วนช่วยได้ จนในที่สุดเธอก็เดินเลยผ่านเขามา

"ยังตัดใจจากผู้ชายคนนั้นไม่ได้อีกเหรอ เห็นทำท่าตอนเวลากินข้าวแล้วหน้าตาดูไม่ได้เลย"

รองเท้าคัทชูสีครีมส้นสูงหยุดกึกทันทีที่ประโยคพวกนั้นลอยเข้ามาอยู่ในหู ทั้งๆที่อุตส่าห์ภาวนาแล้วแท้ๆว่าอย่าให้เขาจำเธอได้ แต่ดูว่าไม่น่าจะได้ผล ตกลงนี่เขาคงจะจำเธอได้จริงๆสินะถึงได้พูดออกมาแบบนี้ 

'ให้ตายสิ ผู้ชายอะไรเซ้าซี้ตามตื้อไม่ยอมเลิกจริงๆ'

กชกรลองสูดหายใจลึกๆแล้วก็กะว่าจะหันไปด่าโทษฐานที่ทำตัวหน้ารำคาญตื้อไม่เลิกอยู่ได้ เขาจะมาติดอกติดใจอะไรเธอนักหนา บอกแล้วไงว่าอยากจบๆไม่ได้อยากจำ แต่ดูเหมือนว่าคนบางคนจะพูดจาไม่รู้เรื่องพอรวบรวมสติได้จึงได้หันกลับไปอย่างไว..

'อ้าว หายไปไหนแล้วอ่ะ'

 หากแต่ว่าคนตัวสูงกลับไม่ได้ยืนอยู่ที่ตรงนั้นแล้ว กชกรมองตามเข้าไปทางบานประตูกระจกก็มองเห็นหลังเขาไวๆเดินกลับลงไปนั่งลงที่โต๊ะเดิม โดยไม่ได้มีทีท่าจะจะสนใจเธออีกเลย หรือว่าเขาเองก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจเธอจริงๆมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ที่ถามหาช่องทางการติดต่อเธอในตอนนั้นก็เพียงแค่เผื่อว่าจะฟลุค เผื่อเธอจะบ้าจี้ให้เขาไป หรือไม่ก็เป็นเพราะว่าเขามีเป้าหมายใหม่ มีผู้หญิงข้างกายสวยๆคนนั้น จึงไม่ได้คิดอยากจะตามมาวอแวเธอ

'คนบ้า ผู้ชายเฮงซวย เจ้าชู้ วอกแวก หลายใจ'