ตอนที่ 5 - 1/3

หลังคิดอย่างรอบคอบถี่ถ้วนแล้วคงไม่ได้อะไร หนึ่งนางก็ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีหาเสื้อผ้าตัวเอง พบว่ามันพับเรียบร้อยอยู่ปลายเตียงด้านหนึ่งนึกชมเขาในใจว่าเป็นระเบียบแฮะ .. เสื้อผ้าพับเสียเนี๊ยบอย่างกับร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์หรู ที่คิดอย่างนั้นเพราะเธอไม่เชื่อว่าเขาจะให้คนรับใช้ทำให้หรอก น่าจะเขาพับเองนี่แหละ

ร่างกายยังระบมแต่ก็พอไหว เธอใส่เสื้อก่อนเป็นอันดับแรก หน้าแดงร้อนผ่าว ๆ ตอนหยิบชั้นในตัวจิ๋วใส่กลับเข้าที่เดิม สุดท้ายจึงสะบัดกระโปรงเตรียมจะสวม ตอนนั้นที่เศษโพสท์อิสปลิวไหวลอยในอากาศก่อนร่วงลงสู่พื้น

หนึ่งนางลงจากเตียงย่อหยิบขึ้นมาอ่าน

‘ไปทำงานตอนเย็นจะมาคุยด้วย แม่ไม่อยู่ไปทำบุญที่อยุธยา หิวก็ลงไปบอกเด็กทำข้าวให้กินแล้วกัน ของฟรีเธอน่าจะชอบ’ ลงชื่อว่าปราชญา

แน่ะ! มีเหน็บ คนแก่เหน็บเก่งแบบนี้ทุกคนมั้ยเนี่ย ลายมือหรือลาย … ดีนะที่เธอเก่งเลยอ่านออก

แต่ก็ยังดีที่แจ้งให้ทราบ แล้วก็ดีด้วยที่แม่เขาไม่อยู่ ขืนแม่เขาเห็นว่าเธอเดินออกจากห้องเขาอาจจะตกอกตกใจยกมือทาบอกเป็นครั้งที่ร้อยก็เป็นได้ เอะอะก็ยกมือทาบอกอย่างเดียวเลย

เรียบร้อยแล้วหนึ่งนางก็ลงมาข้างล่าง เจอเด็กรับใช้ในบ้านกำลังยกอาหารเตรียมจะเอาขึ้นไปให้ตามคำสั่งของปราชญาพอดี

“คุณหนึ่งกินข้าวก่อนสิคะคุณปราชสั่งให้เตรียมให้”

ใส่ยาพิษหรือเปล่า … ไว้ใจได้เร้อ เธอตายอยู่ที่นี่ใครจะไปรู้

“ไม่ดีกว่าจะรีบไปแล้วน่ะ”

“คุณหนึ่งคะ”

อีกฝ่ายชี้มือมาตรงคอเธอ

“คุณหนึ่งลืมพับปกเสื้อลง”

หนึ่งนางรู้แก่ใจ เธอไม่ได้ลืมหรอก แต่เจ้าของบ้านจอมโหดเล่นซะคอเธอเป็นจ้ำแดงไปหมด ขืนเอาลงคนอื่นก็นึกว่าไปฟัดกับใครมา ก็ฟัดจริง ๆ นี่แหละ แต่ไม่อยากให้ใครรู้ นี่ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะตีลังกาเข้าบ้านดีมั้ย จะได้เบี่ยงเบนความสนใจแม่สักหน่อย

“แฟชั่นเกาหลีน่ะ” ตอบอ้อมแอ้มแล้วหนึ่งนางก็จ้ำออกจากบ้านทันที

ประตูรั้วของสองบ้านห่างกันหนึ่งช่วงแขน กำแพงที่ใช้ยังเป็นแนวเดียวกัน หนึ่งนางเดินเร็ว ๆ เข้าไปข้างในไม่ทันจะพ้นสนามที่มีเสื้อผ้าตากเต็มไปหมด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกรอบ

วันนี้จะเกิดคิดถึงอะไรกันนักหนาเนี่ย คนยิ่งขวัญอ่อนเพราะเพิ่งผ่านศึกหนักมาเมื่อคืนอยู่ ..

"อีหนึ่งงงง" สาวสองเพื่อนรักชื่อจริงว่ามงคล พ่อตั้งให้ ชื่อเล่นมินนี่ อันนี้ตั้งเอง "ตื่นหรือยังมึง ไม่มาเรียนเหรอหรือไปกกผู้ชายรวยที่ไหน" คนบนโลกนี่เห็นเธอเป็นคนยังไงกันนะ แม่ก็คนนึงแล้ว เพื่อนนี่ก็อีก

"ฝากจดหน่อย วันนี้ไม่ได้เข้า" ชั่วโมงเรียนบ่ายครึ่งนี่ก็เกือบ ๆ จะบ่ายโมงแล้วเหาะไปยังไม่ทันเลย เกเรวันนึงแล้วกัน

"ว้าย" มินนี่เปลี่ยนเสียงดัดจริตเป็นจริงจังขึงขังขึ้นมาทันที "อย่าบอกนะว่าไปกกผู้ชายจริง ๆ หาได้แล้วเหรอยะ รวย ๆ เปย์ ๆ น่ะ"

"ไม่บอก"

"อีนี่ อีเพื่อนทรพี มีผู้ชายไม่บอกเพื่อน"

“โทรมามีอะไรเอาอย่างนี้ดีกว่า” วันนี้ไม่มีอารมณ์สุนทรีมาต่อปากต่อคำด้วย

“มีงาน” มินนี่บอกเสียงจริงจัง

มินนี่รับจ๊อบพิเศษด้วยการเป็นนายหน้าหาพวกอินฟลูเอ็นเซอร์ ยูทูบเบอร์ให้กับเอเจนซี่ ถ้าแบรนด์เลือกคนที่มินนี่หาให้เธอก็จะได้ค่าขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ หนึ่งนางก็ได้อาศัยใบบุญมีงานเล็กน้อยจากเพื่อนไปด้วย

“มีรีวิวเหรอ” อย่างนี้ค่อยน่าฟังหน่อย มีงานก็หมายความว่าจะมีเงิน แค่ค่าครีมทาผิวเดือน ๆ นึงก็หลายร้อยแล้ว อีกไม่นานหนึ่งนางก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว ไหนจะค่าจบการศึกษา ค่ารับปริญญา ค่าแต่งหน้าแต่งตัวไปหางานประจำทำ บลา บลา บลา อีกมากมาย แม่เธอขายเค้กได้แค่ค่ากับข้าว ส่วนค่าอื่น ๆ ในบ้านเธอต้องรับผิดชอบหมด

“จ้า ห้าพันกรุบกริบทำฟันฟรีด้วย”

หนึ่งนางขมวดคิ้ว

“สินค้าอะไร”

“คลินิกทำฟันน่ะ เขาจะโปรโมทฟอกฟันขาว ฉันเสนอแกไปแล้วลูกค้าโอเค”

สังหรณ์ใจอีกละ ..

“คลินิกไหน”

“ปราชญาทันตกรรมของหมอปราชสุดสวาทขาดใจแกไง”