LOGINShare
Chapter 34
publish date:
2026-11-06 21:49:02“พี่เดย์!!!! พี่ช่วยเบาเสียงเพลงหน่อยได้ไหมครับ เสียงมันดังมากเลย” ออกัสตะโกนบอก
“อะไรนะ!!!” วันเดย์แกล้งไม่ได้ยินถามออกัสซ้ำอีกครั้ง
“ผมบอกให้เบาเสียงเพลงหน่อย หูจะแตกแล้ว!!!” ออกัสพยายามตะโกนออกไปสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออกอีกเลย
“อ๋อ เปลี่ยนเพลง ได้ ๆ ๆ”
ตลอดทางออกัสพยายามตะโกนให้วันเดย์ลดเสียงก็ไม่สามารถทำได้ เขาต้องทนฟังเสียงเพลงดัง ๆ มาจนถึงบ้าน เขาไม่รู้ว่าตัวเองลงจากรถและยืนหน้าบ้านตัวเองนานแค่ไหน เพราะในหูตอนนี้ยังมีเสียงเพลงดังกึกก้องอยู่ตลอดเวลา จนนึกว่าตัวเขายังอยู่ในรถเสียอีก
“พี่กัสเป็นอะไรครับ ผมเห็นพี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วนะ” ธันวาเดินเข้ามาทักออกัสที่เห็นยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักตัวเอง
“...”
“พี่กัส!!”
“เบาเพลงหน่อย!!!!” ออกัสตะโกนออกไปสุดเสียง จนธันวากระโดดขึ้นด้วยความตกใจ
“ฮะ!!! พี่เป็นอะไรน่ะครับ” ออกัสไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดีเหมือนกันระหว่างตัวเองกับธันวามายืนอยู่ตรงนี้ตอนไหน
“ไม่ใช่ ๆ เปล่า ๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วคนที่จะมาคุยเรื่องออกแบบมาถึงหรือยัง” ออกัสรีบปฏิเสธธันวา แล้วเอ่ยถามสถาปนิกที่มีนาเรียกมา
“ถึงแล้วครับ แม่ให้ธันมาตามพี่เนี่ยแหละครับ เห็นพี่ยืนนิ่งไม่เข้าไปบ้านใหญ่สักทีนึกว่าเป็นอะไร”
วันหยุดนี้ออกัสคงต้องให้คนไปยกเครื่องเสียงออกจากรถทุกคันในบ้านแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงได้หูแตกก่อนจะเรียนจบแน่ ๆ
จากนั้นออกัสก็เดินเข้าบ้านใหญ่พร้อมกับธันวา เพื่อคุยรายละเอียดการสร้างลานจอดรถ เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขก พบว่าครอบครัวของเขาทุกคนและสถาปนิก อยู่ที่นี่กันหมด เว้นเสียแต่เมษาคนเดียวที่ไม่อยู่ ออกัสเลยเดินไปนั่งแทรกตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่
“พื้นที่ค่อนข้างเยอะ จริง ๆ ผมอยากให้แบ่งพื้นที่ตรงด้านหลังเป็นห้อง Meeting แบบครบวงจร ไว้สำหรับผมกับเพื่อน ๆ ครับ” ออกัสบอกความต้องการที่นอกเหนือจากที่จอดรถ
“ห้องประมาณไหนเหรอครับ คุณกัสลองอธิบายให้ผมฟังคร่าว ๆ ได้เลยครับ”
“มีห้องสำหรับนั่งเล่น มีโซนเล็ก ๆ เป็นมุมหนังสือ ห้องน้ำในตัว มีมุมไว้สำหรับนั่งทานอาหารหรือทำงานด้วยก็ดีครับ จะได้ครบ” ออกัสจะทำเป็นห้องพักสำหรับนั่งคลายเครียดและเอาไว้ทำงานกับเพื่อน
“เหมือนบ้านเลยใช่ไหมครับ” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อสถาปนิกตอบ
“ผมไม่ได้อยากได้บ้านครับ ผมอยากได้ห้องเหมือนเป็น Room Meeting และมีรายละเอียดตามที่ผมบอกไป พอจะเข้าใจไหมครับ” ออกัสตอบออกมาด้วยความหงุดหงิดที่ไม่มีใครเข้าใจในความคิดของเขา
“ครับ เข้าใจครับ” ผู้รับงานหน้าเสียทันทีที่เห็นท่าทางหงุดหงิดจากผู้ว่าจ้างที่กำลังแสดงออกว่าไม่พอใจกับคนพูดของเขาสักเท่าไร
“งั้นพี่ไปเขียนแบบตามที่พี่บอกผมว่าพี่เข้าใจที่ผมพูดมาให้ผมดูหน่อยนะครับ ถ้าพี่ทำไม่ได้ผมจะได้หาคนอื่นมาทำแทน”
“ทำได้ครับ ทำได้ เดี๋ยวผมจะส่งแบบคร่าว ๆ มาให้ดูนะครับ ผมขอตัวก่อน”
“ครับ ขอบคุณครับ” นักออกแบบของมีนากลับไปแล้ว ไม่รู้ว่างานจะออกมาเป็นยังไง แต่คิดว่ามันคงออกมาไม่ถูกใจออกัสแน่ ๆ เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย
แล้วเราทุกคนก็พากันเดินไปที่ห้องอาหาร เมื่อเดินมาถึงก็พบกับเมษาที่กำลังช่วยแม่บ้านตั้งโต๊ะ เธอหันหน้ามามองสมาชิกครอบครัวที่เดินเข้ามา ก่อนที่เธอจะรีบจัดการเรียงช้อนส้อมให้ทุกจาน
“ทำหน้ายุ่งเชียว ใครทำอะไรไม่ถูกใจอีกละ” เมษาเอ่ยปากแซวน้องชายทันทีที่ทุกคนนั่งประจำตำแหน่ง
“สั่งงานกับคนเข้าใจยากครับพี่เม พาลให้หงุดหงิด คนอยากได้ห้องมีตติงก็จะทำบ้าน นี่กัสให้ไปเขียนแบบร่างมา ไม่รู้จะได้เรื่องหรือเปล่า”
“พี่ว่ากัสเรื่องเยอะเองมากกว่า”
“กัสน้องพี่นะ พี่ต้องเข้าข้างกัสสิ ป๊า พี่เมว่ากัสอีกแล้ว” ในเมื่อพี่เมษาไม่เข้าข้างออกัส เขาเลยหันไปอ้อนสิงหาที่อยู่ใกล้สุดแทน
“อะไรกัน ป๊าว่ามันก็น่าจะโอเคนะ เพราะสถาปนิกคนนี้เขาเป็นคนออกแบบบริษัทให้พี่เมเขาเลยนะลูก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
“กัสก็ขอให้เป็นแบบนั้นนะครับ” ออกัสตอบออกมาด้วยเสียงงอน ๆ เมื่อไม่มีใครเข้าข้างตนเลย
“ปะ กินข้าวกันดีกว่า” เสียงสวรรค์จากมีนาดังขึ้นช่วยออกัสเอาไว้อีกครั้ง แล้วเราทุกคนจึงเริ่มลงมือทานอาหาร
“วันนี้อาหารรสชาติแปลก ๆ นะ” มีนาชิมอาหารเหมือนอย่างทุกครั้งก่อนจะเอ่ยออกมา
“ไม่อร่อยเหรอคะคุณผู้หญิง” ป้าเกสรแม่บ้านประจำบ้านใหญ่เอ่ยถามขึ้น
“เปล่าจ้ะ อร่อย แต่มันไม่เหมือนทุกวัน นี่สรทำเองเหรอ”
“พอดีลูกชายแวะมาช่วยค่ะ ถ้าไม่ถูกปากต้องขอโทษด้วยนะคะคุณผู้หญิง” ป้าเกสรร้อนรนรีบเอ่ยขอโทษออกมา
ป้าเกสรเป็นแม่บ้านประจำบ้านใหญ่ ทำงานกับที่บ้านตระกูลสิริโชคอำนาจมานานนับสิบปี แถมเธอยังเป็นแม่ของคนขับรถของเขาอีกด้วย
“สรใจเย็น ๆ นะ ไม่มีใครว่าอะไร แค่รู้สึกว่าได้เปลี่ยนรสชาติบ้างก็ดี ลูกชายสรเนี่ยเก่งหลายอย่างเหมือนกันเนอะ ทำอาหารอร่อยอีกต่างหาก” แม่ของออกัสเอ่ยปากชม
“ชักอยากจะเห็นหน้าลูกชายป้าสรตัวจริงเลยนะคะ เมเคยเห็นแค่ผ่าน ๆ เอง”
“พอดีวันนี้วันหยุดค่ะ เดย์เขาไม่ได้ไปทำงานพาร์ตไทม์ก็เลยมาช่วยป้าทำอาหาร”
ออกัสนั่งฟังที่ป้าเกสรบอกว่าวันนี้ คบขับรถของเขาไม่ได้ไปทำงานแล้วเมื่อเย็นที่รีบร้อนให้เขาลงจากรถไป เพราะแค่อยากจะรีบไปช่วยแม่ของพี่เขาทำอาหารแค่นั้นเอง
“พอทานได้กันได้ไหมครับ อันนี้ผมทำของหวานมาให้ลองชิมด้วยครับ เป็นบัวลอยไข่หวาน ลองทานดูนะครับ” แล้วคนที่ทุกคนกำลังพูดถึงก็เดินออกมาจากในครัว พร้อมยกถาดขนมที่เตรียมนำเสนอออกมาด้วย
“นี่เดย์ทำเองหมดเลยเหรอ” สิงหาเอ่ยถาม
“ครับคุณท่าน”
“น้อยคนนะที่ผู้ชายจะทำอาหารเก่ง เพราะเก่งทุกอย่างแบบนี้หรือเปล่า ถึงขับรถถูกใจเจ้ากัส”
Latest chapter
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 37
“มึงฝันเหรอวายุ” ออกัสเลยกวนกลับ“อะไรวะ แค่นี้ต้องหวงด้วย” วายุแกล้งบ่นอุบอิบออกมา“หวงอะไรของมึง พูดมาก เดี๋ยวถ้ามึงเอารถมาจอด กูจะคิดวันละพันเลย” ออกัสเอ่ยแกล้งเพื่อนสนิทอย่างวายุหลังจากที่เดินสำรวจจนพอใจ พวกเขาก็เตรียมตัวกันแยกย้าย วันนี้วายุไม่ได้ขับรถมา ตอนแรกออกัสตั้งใจว่าจะไปส่ง แต่วายุยืนยันว่าจะกลับเอง“เดี๋ยวมึงแวะให้กูลงที่ห้างแล้วกัน กูว่าจะแวะซื้อไอศกรีมไปฝากแม่หน่อย เห็นวันก่อนบ่นอยากกิน” วายุบอกกับออกัสในขณะที่เดินไปที่รถ“ไอศกรีม” คนขับรถของออกัสพูดขึ้นอย่าง งง ๆ“ไปร้านที่พี่ทำงานอยู่ก็ได้ครับ” ออกัสเอ่ยขึ้น วันเดย์ทำหน้างง ๆ แต่ไม่พูดอะไรก่อนจะออกรถไปยังเป้าหมายที่เขาบอกเย็น ๆ แบบนี้ห้างสรรพสินค้ามีผู้คนมาใช้บริการมากทำให้ที่จอดรถดูแน่นไปหมด วันเดย์พาวนอยู่สักพักถึงจะได้ที่จอดรถ“มึง นั่นรถบ้านไข่มุกไม่ใช่เหรอ” วายุสะกิดออกัสก่อนจะชี้ให้เขาดู“คงจะมาทำธุระกับที่บ้าน” ออกัสตอบกลับอย่างไม่ได้คิดอะไร“เออ ๆ งั้นกูกลับก่อนนะ ไปก่อนนะครับพี่เดย์” วายุเดินแยกไปอีกทาง ส่วนออกัสกับวันเดย์ก็พากันเข้าไปในห้าง จุดมุ่งหมายคือร้านไอศกรีมที่
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 36
ออกัสพาเจ้าล็อตเต้มาไว้ที่ห้องนอน ก่อนที่จะไปเตรียมตัวอาบน้ำเข้านอน‘แค่ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไงดีที่รู้ว่าตัวเองเกิดวันเดียวกับหมา’ จู่ ๆ ประโยคที่วันเดย์พูดก่อนจะแยกกัน ก็ดันแวบเข้ามาในหัว อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นช่วงสายของอีกวัน“วันนี้ตอนเย็นคุณผู้หญิงให้ผมพาคุณไปดูที่ทำลานจอดรถ เผื่อว่าอยากต่อเติมอะไรเพิ่ม”“เมื่อวานก็บอกไปกับทางสถาปนิกแล้วนะ มีอะไรต้องเพิ่มอีก”“ก็ใช่ แต่คุณผู้หญิงบอกว่าอยากให้คุณไปดูจากสถานที่จริง จะได้ชัวร์ว่าอยากได้อะไรยังไง เพราะเดี๋ยวถ้าทำไม่ถูกใจ ต้องมาเสียเวลาทุบทิ้งสร้างใหม่อีก”“ก็ตามนั้นแล้วกันครับ เดี๋ยวเลิกเรียนผมไป ผมก็ไม่อยากมานั่งแก้ไขบ่อย ๆ เหมือนกัน” ตั้งแต่หอถูกทุบไป ตอนนี้ทีมก่อสร้างเข้าเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นเป็นที่โล่ง ๆ จนเกือบหมด เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำลานจอดรถออกัสเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่ามันพอจะทำอะไรได้อีก“ทั้ง 2 คนวันนี้เลิกเรียนไปไหนกันไหม ว่าจะชวนไปดูลานจอดรถที่กำลังจะทำ” ออกัสเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองคนหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว“เรามีไปทำธุระกับแม่ ไว้คราวหน้านะกัส” ไข่มุกปฏิเสธออกมาก่อนจะเดินออกไป ออกัสมองเธอเดินไปจนลับตา แล้วจึงห
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 35
“น้อยคนนะที่ผู้ชายจะทำอาหารเก่ง เพราะเก่งทุกอย่างแบบนี้หรือเปล่า ถึงขับรถถูกใจเจ้ากัส” พ่อของออกัสเอ่ยชมวันเดย์ก่อนที่จะหันมามองหน้าเขา“ยิ้มอะไรของพี่” ออกัสเงยหน้ามองคนที่โดนพ่อเขาชมกำลังยืนยิ้มแล้วหันหน้ามาทางเขาอยู่ก่อนแล้วเลยถามขึ้น“เปล่าครับ คุณหนู” วันเดย์จงใจเน้นคำว่าคุณหนู เพราะเขารู้ว่าออกัสไม่ชอบเวลาที่เขาเรียกแบบนั้น“กัสอิ่มแล้ว ยังไงขอตัวก่อนนะครับ ต้องรีบไปทำงานส่งอาจารย์” ออกัสเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินออกมา แต่ธันวาเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน“พี่กัส เดี๋ยวก่อนครับ วันนี้พี่กัสเอาล็อตเต้ไปนอนด้วยได้ไหมครับ ช่วงนี้น้องซึม ๆ สงสัยเพราะพี่ไม่ค่อยมาหา” ธันวาบอกกับออกัส“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปรับเอง” ออกัสเดินไปกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 3 เพื่อรับลูกสาวสุดที่รัก ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลามาหา เจ้าหมาตัวน้อยเลยอาจจะมีอาการเหงา คิดถึงเขาเลยทำให้ซึม ๆ ไป เป็นธรรมดาของหมาที่ค่อนข้างติดเจ้าของทันทีที่ได้ยินเสียงลิฟต์เปิด เจ้าลูกสาวแสนรู้ก็รีบวิ่งมาหาออกัสทันที เขาอุ้มล็อตเต้ขึ้นมาแนบอก แล้วกดลิฟต์ลงกลับมาชั้นล่าง ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวแยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนคนขับรถของเข
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 34
“พี่เดย์!!!! พี่ช่วยเบาเสียงเพลงหน่อยได้ไหมครับ เสียงมันดังมากเลย” ออกัสตะโกนบอก“อะไรนะ!!!” วันเดย์แกล้งไม่ได้ยินถามออกัสซ้ำอีกครั้ง“ผมบอกให้เบาเสียงเพลงหน่อย หูจะแตกแล้ว!!!” ออกัสพยายามตะโกนออกไปสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออกอีกเลย“อ๋อ เปลี่ยนเพลง ได้ ๆ ๆ”ตลอดทางออกัสพยายามตะโกนให้วันเดย์ลดเสียงก็ไม่สามารถทำได้ เขาต้องทนฟังเสียงเพลงดัง ๆ มาจนถึงบ้าน เขาไม่รู้ว่าตัวเองลงจากรถและยืนหน้าบ้านตัวเองนานแค่ไหน เพราะในหูตอนนี้ยังมีเสียงเพลงดังกึกก้องอยู่ตลอดเวลา จนนึกว่าตัวเขายังอยู่ในรถเสียอีก“พี่กัสเป็นอะไรครับ ผมเห็นพี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วนะ” ธันวาเดินเข้ามาทักออกัสที่เห็นยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักตัวเอง“...”“พี่กัส!!”“เบาเพลงหน่อย!!!!” ออกัสตะโกนออกไปสุดเสียง จนธันวากระโดดขึ้นด้วยความตกใจ“ฮะ!!! พี่เป็นอะไรน่ะครับ” ออกัสไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดีเหมือนกันระหว่างตัวเองกับธันวามายืนอยู่ตรงนี้ตอนไหน“ไม่ใช่ ๆ เปล่า ๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วคนที่จะมาคุยเรื่องออกแบบมาถึงหรือยัง” ออกัสรีบปฏิเสธธันวา แล้วเอ่ยถามสถาปนิกที่มีนาเรียกมา“
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
You May Also Like
กับดักรักเพื่อนสนิท
26JULY.1.2K viewsข้างบ้าน…ดุนะ
Navvip1.5K viewsเพียงหัวใจเพรียกหา - [Omegaverse]
Luffy.g1.6K viewsรักนี้...ไม่จำกัดนิยาม
หลงเวลา /จู้หมิง1.3K viewsเพื่อนเช่าเฉพาะกิจ
Nyxie.NoX218 viewsผูกพันด้วยนามของเขา
Khronesnexus 506 viewsPWP|ฝนตกที่ไร่|ชช
มะลิซ้อน ซ่อนใจ452 viewsจับพลัดจับผลู จากคู่หูมาเป็นคู่รัก
ลันลาบายหมายเลขแปด827 views
