INICIAR SESIÓN(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
“เดวาเล่าเรื่องพี่กับดาราคนนั้นให้ฉันฟังหมดแล้ว” เดวาอีกแล้วเหรอ ยัยน้องตัวแสบ “เล่าอะไร” “เรื่องของเราจบกันแค่นี้เถอะ ฉันเบื่อแล้วก็เหนื่อยแล้ว” เหนื่อยที่ต้องรับมือกับความรู้สึกที่ไม่แน่นอน ไม่มั่นคง กลัวจะเจ็บไปมากกว่านี้ คำว่า 'จบ' จากปากเธอ เดย์ฟังแล้วรู้สึกหน้าชาวาบ เขาไม่เคยรู้สึกกลัวอะ
เดย์ Part @20.00 น. ครืดๆ โทรศัพท์สั่นมีข้อความส่งเข้ามา แต่พอเห็นว่าเป็นข้อความของเพื่อนก็ไม่ค่อยมีแรงจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ เชี่ยไรวะ! เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นรูปภาพที่วิลส่งมา ไอ้เหี้ยนี่แม่งใคร! ••••• @คอนโด @20.30 น. “พี่เดย์” ไม่มีเวลาให้ปลายฝนได้ตกใจ เพียงเสี้ยว
เดย์ Part “กว่าจะขึ้นมาถึง ทำไมถึงซื้อชั้นสูงขนาดนี้เนี่ย” ไอรีนกอดอกพูดบ่น ข้างกายเธอมีชายหนุ่มตัวสูงหอบถุงของพะรุงพะรังเต็มสองมือ ในขณะที่มือเธอไม่ได้ถืออะไรเลยแต่บ่นเหมือนแบกของหนักๆ เดินขึ้นบันไดเป็นสิบชั้นทั้งที่ขึ้นลิฟต์มา “อย่าบ่นน่า บ่นเยอะเดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก” “เดย์! ปากเสียมาก นายติดเ
ปลายฝนอ่านจบก็ส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้เดวา “ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ เลยว่าพี่เดย์จะติดใจอะไรยัยดารานั่นนักหนา ทำไมถึงยังไม่เลิกยุ่งสักที มีดีแค่หน้าสวยแต่นิสัยแย่สุดๆ” “พี่เดย์เคยคบกับดาราคนนี้เหรอ” สิ่งที่ได้รู้ทำเอาหน้าชาวาบไปหมด “ฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากหรอกเท่าที่รู้ก็รู้แค่ว่าเมื่อก่อนสมัยเรี







