พี่บอกหรอว่าเราจะกลับโรงแรม 2/2 - 7 -

พี่บอกหรอว่าเราจะกลับโรงแรม 2/2

- 7 - 

ฉันได้ยินเสียงพี่ภูวางโทรศัพท์เสียงกระทบกับกระจก น่าจะวางที่โต๊ะกลมหน้าโซฟา ฉันได้ยินเสียงเท้าค่อย ๆ เดินมาที่ข้างเตียงแล้วผ้าห่มก็ถูกดึงขึ้นมาคลุมตัวฉัน ฉันรีบหลับตาลงทันที ผ่านไปสักพักก็สัมผัสได้ถึงปลายนิ้วมือค่อยๆ ปัดปอยผมที่ปิดหน้าของฉันออก ฉันรู้สึกอบอุ่นมากแบบบอกไม่ถูก เคยคิดว่าพี่ภูอาจจะเกลียดฉันหลังจากที่ฉันสร้างปัญหาไว้ให้มากมาย ฉันกลัวมากนะกลัวว่าพี่ภูจะเกลียดกลัวว่าพี่ภูจะไม่ชอบฉัน พี่ภูผละออกจากเตียงและได้ยินเสียงปิดประตูเบา ๆ ฉันค่อย ๆ ลืมตาและขยับหันไปมองที่ประตู ก็เห็นว่าพี่ภูออกไปแล้ว เฮ้อ! กลั้นหายใจแทบตาย ฉันยิ้มอย่างอารมณ์ดี จากการกระทำแสดงว่าพี่ภูไม่ได้โกรธฉันหรอก ใช่ไหม?

ฉันเผลอหลับไปเพราะความอ่อนเพลียและฤทธิ์ยา ตื่นมาเห็นพี่ภูกำลังนั่งทานอาหารอยู่ที่โซฟาข้างเตียง ฉันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นว่าพี่ภูเองก็หันมามองและภาพที่ฉันเห็นนั้นคือพี่ภูที่กำลังกัดน่องไก่น่องใหญ่อวดทันที ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มันน่ากินมากจริง ๆ ฉันได้แต่ทำตาปริบ ๆ มองน่องไก่น่องใหญ่นั่น เห็นพี่ภูกลั้นหัวเราะเบา ๆ

“พี่ซื้อโจ๊กมาให้ เราทานได้แต่โจ๊ก น่องไก่นี่มองได้อย่างเดียว”

พี่ภูชี้นิ้วไปที่ถุงโจ๊กสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะ มันไร้ซึ่งสีอื่นใดแปลกปลอมเข้ามาในถุงแล้วค่อย ๆ ชี้ไปที่น่องไก่น่องโต พี่ภูหยิบถุงโจ๊กออกมาเทใส่ถ้วยแล้วเดินมานั่งข้าง ๆ เตียงตักโจ๊กขึ้นมาค่อย ๆ เป่าแล้วยื่นมาตรงหน้า ฉันได้แต่นิ่งงันอย่างตกใจ จนพี่ภูยื่นช้อนมาใกล้อีกหน่อย ฉันได้สติแล้วค่อย ๆ อ้าปากงับช้อนนั้น ซึ่งรสสัมผัสที่ได้รับมันชั่ง.. ฉันกลืนโจ๊กลงคออย่างช้า ๆ พี่ภูก็ยื่นคำที่สองมาตรงหน้า ฉันหลบตาลงมองโจ๊กที่นอนอยู่ในช้อน พลางสลับไปมองหน้าพี่ภูเหมือนเด็กที่กำลังชั่งใจจะทำอะไรสักอย่าง พี่ภูขมวดคิ้วแล้วยื่นช้อนเข้ามาใกล้อีกครั้ง ฉันทำได้แต่อ้าปากทานอย่าหลีกไม่ได้ ใจก็ไม่อยากกินแต่ก็ไม่อยากทำให้พี่ภูหงุดหงิด

พี่ภูป้อนโจ๊กให้ฉันจนหมดถ้วยก่อนจะลุกเก็บถ้วยไปทิ้ง พี่เขาเดินกลับมาพร้อมกับลากถาดวางอาหาร ที่มีแก้วใสที่บรรจุด้วยยาและแก้วน้ำอย่างละใบ ซึ่งในแก้วที่ถูกบรรจุด้วยยามียาอยู่สามเม็ด พี่ภูยื่นมาให้ฉัน ฉันรับมาและกรอกยาลงคอทันทีก่อนจะดื่มน้ำตาม แล้ววางแก้วไว้ที่ถาดวาง ก่อนที่พี่ภูก็ลากถาดออกไปเก็บที่เดิม

“พี่ขอทานข้าวก่อน ในแก้วยานั่นพี่ถามหมอ หมอบอกว่ามียานอนหลับด้วย เราจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้ก็ได้ออกโรงพยาบาลแล้ว”

ฉันได้แต่พยักหน้า แล้วหันหลังหนีน่องไก่น่องโตนั่น ฉันนอนเล่นพักก็ค่อย ๆ หลับตาลง เพราะสมองเริ่มรู้สึกมึน ๆ คาดว่ายาน่าจะออกฤทธิ์

ตกดึกฉันตื่นขึ้นมาเพราะอยากเข้าห้องน้ำ ก็เห็นพี่ภูนอนหลับอยู่บนโซฟา พี่ภูเวลาหลับเหมือนเด็กมากเลย ฉันค่อย ๆ ลากเสาน้ำเกลือเดินไปนั่งลงข้างโซฟา มองหน้าพี่ภูเวลาหลับช่างดีต่อใจมาก ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าที่หล่อเหลาของพี่ภู จากใบหน้าของเราห่างกันแค่ฝ่ามือกั้นมองดวงตาที่ปิดสนิท ขนตาสีดำสนิทที่ยาวงอนอย่างกับขนตาผู้หญิง ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อสุขภาพดี จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาฉันยิ้มน้อย ๆ อย่างหลงใหล จุ๊บ!

เช้าวันถัดมา

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ วันนี้ก็ออกโรงพยาบาลได้แล้ว เดี๋ยวทำเรื่องออกโรงพยาบาลได้เลยครับ”

หลังจากคุณหมอให้พี่ภูไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล พี่ภูได้เดินไปหยิบถุงใบหนึ่งมายื่นให้ ฉันเปิดออกก็เห็นเป็นเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่มองจากสายตาขนาดน่าจะพอดีกับตัวเอง

“ชุดเก่ายังไม่ได้ซักน่ะ พี่เพิ่งส่งไปซักเลยซื้อชุดใหม่มาให้ คิดว่าเราน่าจะใส่ได้นะ”

พี่ภูบอกฉันแล้วเดินตามคุณหมอออกไป ฉันเริ่มจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเอง เก็บของที่เป็นส่วนตัวของฉันและพี่ภูนิดหน่อยแล้วนั่งรอพี่ภูอย่างเซ็ง ๆ อีกสองวันก็กลับไทยกันแล้วสินะ โชคดีอยู่นะที่ฉันออกจากโรงพยาบาลทันวันกลับพอดี พี่ภูจะได้ไม่มาเสียเวลากับฉันค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย ฉันนั่งคิดเรื่อยเปื่อยบนเตียงผู้ป่วย พี่ภูก็เปิดประตูเข้ามาพอดี

“เรากลับโรงแรมกันเถอะค่ะพี่ภู ดูสิหยีเก่งไหมออกโรงพยาบาลทันวันกลับด้วย”

ฉันยิ้มให้พี่ภู แต่ในใจกลับรู้สึกเสียดายมากแต่ก็เข้าใจว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง

“พี่บอกเหรอว่าเราจะกลับโรงแรม?”

“ถ้าไม่กลับโรงแรมแล้วเราจะไปไหนกันคะ?”

“เกาะเชจู”