ログインเวลาผ่านไปห้าปีแล้วและลูกของเธอก็อายุครบห้าขวบแล้วด้วย ทั้งอาคิแล้วก็ราล์ฟมีความชอบเหมือนกันอยู่เรื่องหนึ่งคือชอบรถหรูแพง ๆ กับความเร็ว ทำให้เวลาสองคนนั้นจะพากันออกไปไหนเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเธอก็ท้องอาคิตอนหลังกลับมาจากไปทริปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งนั้นนั่นแหละ สามีของเธอเลยต้องขอบคุณจินเบยกใหญ่เพราะ
— In The Alley Bookstore —ร้านหนังสือในตรอก…ห้าปีหลังจากนั้นเสียงนกร้องยามเช้าดังเล็ดลอดเข้ามาภายในร้านหนังสือวินเทจที่ตั้งอยู่กลามสามแยก สาวเจ้าของร้านกำลังฮึมฮัมเพลงอยู่ในลำคอพลางหยิบจับหนังสือออกมาปัดฝุ่นทีละเล่มก่อนจะยัดมันกลับเข้าไปวางที่เดิม เธอหมุนตัวเข้าไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นออกมาทำความสะอา
“อ๊ะ”ผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วบนตัวของเธอพลิกกลับด้านจนไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกต่อไป หญิงสาวดันหน้าท้องแน่นเป็นลอนไว้เพื่อลดแรงเสียดทานที่กำลังตอกอัดเข้าใส่“อื้มม แฉะแบบนี้ชอบไหม”แม้จะยังรู้สึกจุกอยู่บ้างแต่ร่างกายของเธอกลับต้องการให้เขาสอดใส่มันเข้ามาให้หนักหน่วงกว่านี้“ชอบ เอาเพลิน”ป้าบ ป้าบ ป้าบเสีย
โรงแรมหรูในเครือของแมคจีคนตัวเล็กเดินผ่านห้องแต่งตัวที่มีชุดนอนไม่ได้นอนหลากหลายสไตล์วางเรียงรายให้ได้เลือกสรร จนเธอเองยังแอบคิดว่ามาเฟียทั้งสองคนได้เตรียมการอะไรลับหลังเธอหรือเปล่าเพราะภายในห้องมันช่างครบครันไปด้วยอุปกรณ์ปลุกเร้าอารมณ์หลายประเภท จนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือห้องนอน หรือห้องปฏิบัติการทาง
จินเบเปลี่ยนโหมดมาจริงจังทันทีจนข้าวหอมยังต้องลอบสังเกต“ใช่ เหมือนพวกมันจะผลิตตัวยาอันใหม่ขึ้นมา กูว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับที่พวกมันวางแผนจะมาเปิดธุรกิจใหม่ที่ญี่ปุ่นนะ”ราล์ฟบอกในสิ่งที่เขาคิด และได้ข่าวมาแม้ตอนนี้พวกเขาจะยังไม่รู้ว่าตัวยาที่แบรดลีย์กำลังซุ่มคิดค้นจะทำขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แต่
สนามบินประเทศญี่ปุ่น“เชิญคุณราล์ฟที่ทางออกส่วนตัวด้านหลังเลยครับ เดินไปสุดทางจะมีรถที่คุณจินเบเตรียมเอาไว้จอดรออยู่ครับ”“อืม”เสียงของนักบินส่วนตัวประจำองค์กรแมคจีเดินเข้ามาบอกกับผู้โดยสารคนพิเศษ เขาก้มหัวให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าไม่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติมพร้อมกับถอยตัวเดินจา
“ข้าวต้มครับ”“วางไว้ตรงนั้นแหละ เลิกงานได้แล้ว”“ครับผม”ราล์ฟมองชายผมสกินเฮดวางข้าวต้มที่เพิ่งถือขึ้นมาเพื่อเป็นมื้อเย็นลงบนโต๊ะก่อนที่เกรจะหมุนตัวเดินกลับเข้าลิฟต์ตามผู้เป็นนายสั่ง“อ้าว เกรเอาอาหารเย็นนายมาเสิร์ฟแล้วหรอ”คนตัวเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากเข้าไปอาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ~นกคู่รักสองตัวเดิมบินมาเกาะที่หน้าต่างแล้วส่งเสียงร้องจนคนที่นอนซุกอยู่ในผ้าห่มต้องยอมปรือตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าตรู่ แขนเรียวรีบคว้าหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดดูเป็นอันดับแรก“…หายไปไหนนะ”ยังไม่มีข้อความใด ๆ ส่งมาจากราล์ฟ และเขาก็ยังไม่เข้ามาอ่านข้อความที่เธอส่งไปตั้งแต่เมื่อวานเล
“…โกดังที่ญี่ปุ่นกูเตรียมไว้ละ”“นึกว่างอนแล้วจะไม่ตามมาซะอีก”เขาหันไปมองหัวหน้าองค์กรแมคจีพลางลอบยิ้มเล็ก ๆ ออกมาอีกหน“เออ ของมึงถึงแล้วกูระเบิดโกดังทิ้ง…ที่จะพูดอะ”“ฮ่า ๆ คิดเล็กคิดน้อยฉิบ”จินเบส่ายหัวเพราะเพื่อนของเขายังไม่หยุดแซวถึงพฤติกรรมส่วนตัว“เรือกำลังออกจากท่าครับ ส่วนเครื่องบินกำลังน
โกดัง H.“เออ เดี๋ยวจะออกแล้ว…แค่นี้แหละ”ราล์ฟตอบกลับจินเบที่โทรมาหาเขาระหว่างที่มันยังนั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัว เขาตัดสายทิ้งเพราะขี้เกียจจะพูดคุยต่อปากต่อคำกับคนกะล่อนในตอนนี้ร่างสูงเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่แล้วมองสำรวจตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกอีกครั้ง วันนี้เขาแต่งตัวให้เนี๊ยบกว่าปกติเล็กน้อ







