로그인เวลาผ่านไปห้าปีแล้วและลูกของเธอก็อายุครบห้าขวบแล้วด้วย ทั้งอาคิแล้วก็ราล์ฟมีความชอบเหมือนกันอยู่เรื่องหนึ่งคือชอบรถหรูแพง ๆ กับความเร็ว ทำให้เวลาสองคนนั้นจะพากันออกไปไหนเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเธอก็ท้องอาคิตอนหลังกลับมาจากไปทริปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งนั้นนั่นแหละ สามีของเธอเลยต้องขอบคุณจินเบยกใหญ่เพราะ
— In The Alley Bookstore —ร้านหนังสือในตรอก…ห้าปีหลังจากนั้นเสียงนกร้องยามเช้าดังเล็ดลอดเข้ามาภายในร้านหนังสือวินเทจที่ตั้งอยู่กลามสามแยก สาวเจ้าของร้านกำลังฮึมฮัมเพลงอยู่ในลำคอพลางหยิบจับหนังสือออกมาปัดฝุ่นทีละเล่มก่อนจะยัดมันกลับเข้าไปวางที่เดิม เธอหมุนตัวเข้าไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นออกมาทำความสะอา
“อ๊ะ”ผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วบนตัวของเธอพลิกกลับด้านจนไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกต่อไป หญิงสาวดันหน้าท้องแน่นเป็นลอนไว้เพื่อลดแรงเสียดทานที่กำลังตอกอัดเข้าใส่“อื้มม แฉะแบบนี้ชอบไหม”แม้จะยังรู้สึกจุกอยู่บ้างแต่ร่างกายของเธอกลับต้องการให้เขาสอดใส่มันเข้ามาให้หนักหน่วงกว่านี้“ชอบ เอาเพลิน”ป้าบ ป้าบ ป้าบเสีย
โรงแรมหรูในเครือของแมคจีคนตัวเล็กเดินผ่านห้องแต่งตัวที่มีชุดนอนไม่ได้นอนหลากหลายสไตล์วางเรียงรายให้ได้เลือกสรร จนเธอเองยังแอบคิดว่ามาเฟียทั้งสองคนได้เตรียมการอะไรลับหลังเธอหรือเปล่าเพราะภายในห้องมันช่างครบครันไปด้วยอุปกรณ์ปลุกเร้าอารมณ์หลายประเภท จนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือห้องนอน หรือห้องปฏิบัติการทาง
จินเบเปลี่ยนโหมดมาจริงจังทันทีจนข้าวหอมยังต้องลอบสังเกต“ใช่ เหมือนพวกมันจะผลิตตัวยาอันใหม่ขึ้นมา กูว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับที่พวกมันวางแผนจะมาเปิดธุรกิจใหม่ที่ญี่ปุ่นนะ”ราล์ฟบอกในสิ่งที่เขาคิด และได้ข่าวมาแม้ตอนนี้พวกเขาจะยังไม่รู้ว่าตัวยาที่แบรดลีย์กำลังซุ่มคิดค้นจะทำขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แต่
สนามบินประเทศญี่ปุ่น“เชิญคุณราล์ฟที่ทางออกส่วนตัวด้านหลังเลยครับ เดินไปสุดทางจะมีรถที่คุณจินเบเตรียมเอาไว้จอดรออยู่ครับ”“อืม”เสียงของนักบินส่วนตัวประจำองค์กรแมคจีเดินเข้ามาบอกกับผู้โดยสารคนพิเศษ เขาก้มหัวให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าไม่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติมพร้อมกับถอยตัวเดินจา
ร้านหนังสือในตรอก…ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำในช่วงเช้าตรู่ของวัน เธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเหลือเพียงแต่อาหารเช้าที่ยังไม่ได้ออกไปทำ ปกติหญิงสาวจะทำอาหารเช้าแบบง่าย ๆ เป็นการรองท้องหรือไม่ก็เดินออกไปซื้อน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋ก่อนกลับมาเปิดร้าน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เธอคงไม่คิดจะออกไปไหนหรือขยับตัวมากนัก
แม้จะเพิ่งเริ่มบทรักเร่าร้อนได้ไม่นานแต่คนทั้งคู่ต่างก็ปล่อยเสียงร้องกระเส่าออกมาให้ได้ยินอยู่ตลอด ร่างแบบบางที่ตอนนี้เหมือนคนกำลังเสียสติเพราะเธอเป็นฝ่ายจับเข้าที่มือหนาและออกแรงบังคับมือของเขาให้ลูบไล้ไปตามร่างกายของเธอโดยไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่ากำลังทำแบบนั้นอยู่“อื้อ สะ เสียววว”ข้าวหอมพูดบอกเสีย
“บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่อีตัว” ข้าวหอมไม่ได้ขัดขืนหรือปัดมือเขาออกแต่เธอยังคงหนักแน่นในคำพูดของตัวเอง“ก็เป็นซะ”“อื้อ!”ราล์ฟเคลื่อนมือที่ประคองใบหน้าสวยอยู่ลงมาที่ท้ายทอยของเธอแทน แล้วบังคับคนตัวเล็กให้ตอบรับจูบเร่าร้อนจากเขา ปากหนาทาบทับลงมาปิดปากเล็กแล้วดูดดึงริมฝีปากของสาวเจ้าของร้านหนังสือทันทีเ
“เธอรู้จักองค์กรมาเฟียด้วยหรอ”“เห็นในข่าวเขาบอกให้ระวังอยู่…พวกนายทำธุรกิจสีเทาหรอ” ข้าวหอมถามออกไปด้วยความอยากรู้“…อืม พวกฉันอะเทา แต่แบรดลีย์ไม่ใช่”“แบรดลีย์คือคนที่มาตามหานายวันนั้นหรอ”พลันในหัวก็นึกถึงใบหน้าหล่อร้ายของหนุ่มลูกครึ่งอีกคนที่เข้ามาภายในร้านหนังสือของเธอพร้อมกับมีดพกในมือเมื่อสอ







