Chapter 3

Kung may isang bagay na natutunan ko simula nang magtrabaho ako sa Vale Group, iyon ay ito. Dito, kahit paghinga mo parang may memo. Lahat may rules. Lahat may mata. Lahat may opinion. Kaya noong araw na iyon, I was already prepared for stress. Pero hindi ako prepared sa eksenang ginawa ni Lucas Vale sa sarili niyang opisina.

Nagsimula ang araw ko na parang normal lang. Coffee sa kamay, folders sa dibdib, utak na pilit inaayos ang sarili. I kept telling myself na trabaho lang ito. Hindi ako narito para sa kanya. Hindi ako narito para alalahanin ang past. Hindi ako narito para pansinin ang smirk niya na parang lagi akong tinatawanan ng tadhana.

Then Daniel appeared.

Daniel Wright. Consultant. College friend. Isa sa mga taong kahit kailan ay hindi ako trinato na parang maliit. He always greeted me with warmth. Walang agenda. Walang laro. At ngayong araw na iyon, parang mas maliwanag pa ang ngiti niya kaysa sa ilaw ng hallway.

“Elena,” sabi niya habang papalapit. “You look tired. Late ka na naman ba natulog?”

Napangiti ako ng totoo. Hindi yung pilit na corporate smile. “As usual,” sagot ko. “Some things never change.”

Tumawa siya at kinuha ang isang folder mula sa hawak ko. “Let me help you.”

Bago pa ako makatanggi, hawak na niya. His fingers brushed mine. Hindi sinasadya pero ramdam ko. Simple lang iyon. Walang malisya. Pero parang biglang uminit ang paligid.

Hindi ko napansin agad si Lucas. Pero ramdam ko siya.

Alam mo yung pakiramdam na parang may malamig na hangin na dumaan sa batok mo. Ganun. Nang tumingin ako sa glass wall ng executive office, nakita ko siya. Nakatayo. Arms crossed. Mata nakatuon sa amin.

At ang ekspresyon niya.

Hindi galit. Hindi rin malamig.

It was worse.

Jealous.

Syempre, hindi ko agad naisip iyon. Ang una kong naisip ay bakit ba lagi siyang nakatingin. Wala ba siyang ibang ginagawa kundi bantayan ako. CEO siya, hindi security guard.

“Are you okay?” tanong ni Daniel nang mapansin ang tingin ko.

“Yeah,” sagot ko agad. “Just work stuff.”

He leaned a bit closer. “If you need help later, sabihin mo lang.”

At doon niya ginawa ang pinaka hindi inaasahan. He gently fixed a strand of my hair na nalaglag sa mukha ko. Parang kapatid lang. Parang kaibigan lang.

Pero sa Vale Group, mukhang kasalanan iyon.

“ELENA MOORE.”

Ang sigaw ay umalingawngaw sa buong floor.

Lahat tumigil. Keyboard clicks nawala. Phones nag freeze sa ere. Even the air felt shocked.

Napalingon ako agad.

Si Lucas.

Nasa labas na siya ng office niya. Tie slightly loose. Jaw clenched. Mata nagliliyab.

“Yes?” sagot ko, pilit kalmado kahit gusto ko nang magtago sa ilalim ng mesa.

Lumapit siya ng mabilis. Parang bawat hakbang ay may dalang galit na hindi niya kayang itago. Huminto siya sa harap namin ni Daniel. Tumingin muna siya sa kamay ni Daniel na hawak pa rin ang folder. Then sa buhok ko.

At doon niya sinabi ang pinakanakakatawa at pinaka nakakabaliw na linya na narinig ko sa buong buhay ko.

“No PDA at work.”

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Then may isang hindi nakatiis.

Napasinghap si Mia mula sa HR. “PDA?”

Si Ken mula sa accounting halos mabulunan sa kape. “Sir?”

Ako? Gusto kong matawa. Gusto kong sumigaw. Gusto kong tanungin kung nasa tamang planeta pa ba siya.

“Excuse me?” sabi ko.

Lucas turned his gaze to me. “You heard me.”

Daniel cleared his throat. “Sir, I was just helping her with the files.”

Lucas did not look at him. “Helping does not require touching.”

“Touching?” ulit ko. “You mean buhok ko?”

“Yes.”

“Which is on my head,” dagdag ko. “Last time I checked, hindi siya classified as inappropriate area.”

May ilang empleyado ang napakagat labi. May iba na halatang gusto nang tumawa.

Lucas stepped closer to me. Masyadong malapit. I could smell his cologne. Familiar. Nakakainis.

“This is a workplace,” sabi niya mababa ang boses. “Professionalism is expected.”

“So is sanity,” sagot ko agad.

A collective gasp.

Daniel coughed awkwardly. “Maybe I should go.”

Lucas finally looked at him. His eyes narrowed. “Yes. You should.”

Daniel glanced at me. “Later,” sabi niya softly.

“Later,” sagot ko.

Pag alis niya, biglang naging sentro ako ng atensyon. At si Lucas. Parang eksena sa teleserye na walang background music pero lahat invested.

“What was that?” tanong ko.

Lucas turned away slightly. “Reminder.”

“Reminder of what. That you own the air we breathe.”

He faced me again. “Do not twist my words.”

“Oh I am not twisting anything,” sabi ko. “You shouted across the floor about PDA when someone fixed my hair. Ano yun. New policy?”

“Enough,” sabi niya.

“Why,” tanong ko. “Hit a nerve?”

His jaw tightened. “Go back to work.”

“Gladly.”

Tumalikod ako at naglakad pabalik sa desk ko. Ramdam ko ang mga mata ng lahat. Ramdam ko rin ang bigat ng titig niya sa likod ko.

Habang nakaupo ako, nanginginig ang kamay ko. Hindi sa takot. Sa inis. At sa isang kakaibang saya na ayaw kong aminin.

Jealous siya.

Hindi niya sasabihin. Hindi niya aaminin. Pero nakita ko. Narinig ko. Nararamdaman ko.

At iyon ang pinaka delikado.

Lumapit si Mia sa desk ko. “Girl,” bulong niya. “Anong meron.”

“Nothing,” sagot ko.

She raised an eyebrow. “Mukhang may meron.”

“Work,” sabi ko.

Sa kabilang desk, si Ken nag message sa group chat. “No PDA daw. Paki remind ang mga stapler.”

Napapikit ako. This place was insane.

I tried to focus. Reports. Numbers. Emails. Pero ang utak ko ay paulit ulit bumabalik sa itsura ni Lucas kanina. Sa boses niya. Sa selos na hindi niya kayang itago kahit pilit niyang kontrolin.

Why did it matter to him.

Hindi naman niya ako mahal. Hindi naman niya ako gusto. Hindi ba.

At kahit na.

Why should I care.

Pero sa gitna ng araw na iyon, habang patuloy ang trabaho at patuloy ang mga bulungan, isang bagay ang malinaw sa akin.

Hindi lang ako ang may galit.

Hindi lang ako ang may sugat.

At sa digmaang ito na hindi ko naman sinimulan, mukhang hindi lang ako ang talo.

At sa hindi ko inaasahang paraan, I found myself smiling.

Because for once.

Lucas Vale lost control.