Chapter 2: Ang Lalaking Magbabago ng Lahat

Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga, may malakas na kumatok sa p***o ng barong-barong nila. Malakas, mayabang, parang hindi marunong kumatok ng mahinahon.

Akala ni Mariel, si Romano iyon para humingi ng tawad. Agad siyang bumangon kahit masakit ang ulo sa kakaiyak magdamag. Hindi pa siya naliligo. Namamaga ang mata. Basang-basa pa rin ang buhok niya kagabi.

Pagbukas niya ng p***o, hindi si Romano ang nasa harap niya.

Isang lalaking matangkad, mga 6 footer, maputi, malinis tingnan. Naka-puting polo na mamahalin, nakatupi ang manggas, kita ang mamahaling relo na Rolex. Mabango. Amoy mayaman. Sa likod nito, isang itim na SUV na Ford Everest na kumikinang kahit maputik ang paligid.

"Ikaw si Mariel Santos? Asawa ni Romano Santos, yung mason sa SD Construction?" Seryoso ang boses. Malamig pero hindi masungit. Parang boss na sanay mag-utos.

Tumango si Mariel. Nahiya siya bigla sa itsura niya. Gusgusin, payat, namamaga ang mata.

"Ako si Miguel San Diego. Ako ang may-ari ng SD Construction. At ng barracks na pinangyarihan ng kababuyan ng asawa mo kagabi."

Nanlaki ang mata ni Mariel. Namula sa hiya. Gusto niyang lamunin siya ng lupa.

"Nakita mo?"

"May CCTV ang bawat barracks ko, Mariel. For safety. Nakita ko lahat. Nakita ko kung paano ka pumasok na may dalang thermos. Nakita ko kung paano tumapon yung sopas mo. At nakita ko rin kung paano ka umiyak habang naglalakad palayo sa ulan."

Hindi makapagsalita si Mariel. Yumuko lang.

"Hindi kita huhusgahan," sabi ni Miguel, at biglang lumambot ang boses nang makita si Ethan na nakahiga sa papag at nilalagnat pa rin. "Nakita ko rin sa CCTV kung gaano katagal ka nang niloloko ng asawa mo at ng babaeng iyon sa mismong kumpanya ko. Tatlong buwan na silang may relasyon. Sa barracks ko pa. Sa oras ng trabaho. Ginagamit pa nila kuryente ko."

Tumulo ulit ang luha ni Mariel. Tatlong buwan. Tatlong buwan na pala.

"At nakita ko ang anak mong may sakit. Kaya ako nandito."

May inabot na sobre si Miguel. Makapal.

"Ano ito?" tanong ni Mariel, nanginginig.

"Buksan mo."

Binuksan ni Mariel ang sobre. Napasinghap siya. Limang libong piso. Buong-buo. Malutong pa.

"Para saan ito?"

"Pang-ospital ng anak mo. Dalhin mo siya ngayon sa private hospital sa bayan. Ako magbabayad. At hindi ito utang. Tulong ko ito sayo."

"Pero bakit? Hindi mo naman ako kilala?"

Tinitigan siya ni Miguel. Seryoso.

"Dahil kahapon, habang pinapanood ko yung CCTV, nakita ko yung asawa mo at yung babae na tumatawa pagkatapos mong umalis. At nakita ko rin yung mukha mo. Hindi ka umiyak dahil mahina ka. Umiyak ka dahil nasasaktan ka. Pero yung mata mo nung tumalikod ka, may galit. May apoy. At gusto ko yung apoy na yun."

Lumapit si Miguel at umupo sa maliit na upuan sa labas ng barong-barong.

"Mariel, hindi ka bobo. Alam kong alam mo na wala ka nang matitirhan. Pag nalaman ni Romano na pinalayas kita, wala na kayong matitirhan ng anak mo. Barracks lang ito ng kumpanya. At alam kong wala kang pera."

Tama lahat.

"Kaya bibigyan kita ng offer. Kailangan ko ng personal assistant sa main office ko sa Imus. Yung mapagkakatiwalaan. Yung hindi malandi. Yung may tapang. Yung marunong maglaba, magluto, maglinis, pero marunong din lumaban. Gusto mo ba? 25,000 ang sahod kada buwan. May libreng tirahan para sa inyo ng anak mo. At may libreng pag-aaral si Ethan sa school na pag-aari ko."

Nanlaki ang mata ni Mariel. 25,000? Sa isang buwan? Ang kinikita lang ni Romano ay 600 kada araw at hindi pa binibigay sa kanya lahat.

"25,000? Totoo po ba?"

"Oo. Pero may kondisyon."

"Ano po?"

"Gusto kong gamitin mo yung galit mo para matuto. Tuturuan kitang mag-ayos, magsalita ng maayos, humarap sa tao. Tuturuan kitang maging malakas. Hindi para sa akin. Para sa sarili mo. Para sa anak mo. At para makaganti ka sa dalawang taong sumira sa buhay mo."

Tinitigan ni Mariel ang sobre, ang anak na may lagnat, at ang lalaking nasa harap niya. Sa mata ni Miguel, walang pagnanasa. May respeto. May paghanga.

Sa unang pagkakataon mula kagabi, ngumiti si Mariel. Hindi ngiting iyakin. Ngiting may plano.

"Tatanggapin ko," sabi niya. "Turuan mo ako kung paano sila pabagsakin."

Ngumiti si Miguel. "Game."

At doon nagsimula ang bagong buhay ni Mariel Santos. Hindi na bilang kawawang asawa. Kundi bilang babaeng maghihiganti.