ตอนที่ 07 คุณทัพพ์ของบ่าว (1)

 

~ PWP STORY ~

 

 

คุณทัพพ์ของบ่าว  (1)

 

TRIGGER WARNING

Dub - Con (Dubious consent) : การมีเพศสัมพันธ์โดยความยินยอมของอีกฝ่ายนั้นอยู่ในภาวะคลุมเครือ หรือไม่มีการให้ความยินยอมอย่างชัดแจ้ง หรือไม่อยู่ในภาวะที่มีสติ หรือวิจารณญาณครบถ้วนสมบูรณ์ที่จะตัดสินใจ

Dirty talk : การใช้คำพูดหยาบโลน

Sex Toy

 

 

.

 

.

 

.

 

 

‘ทัพพ์’ เป็นชายหนุ่มอายุย่างเข้าปีที่ยี่สิบห้า ร่างผอมบางผิวขาวราวน้ำนมกับใบหน้าผู้ดี เขาเป็นบุตรชายของท่านเจ้าพระยาเฟื่อง ซึ่งมีเรือนไทยหลังใหญ่อยู่ติดริมแม่น้ำ บ้านท่านเจ้าพระยาเลี้ยงบ่าวไพร่ไว้มากมาย ทั้งทาสขัดดอก ทาสในเรือนที่พ่อแม่เป็นทาสแล้วคลอดลูกออกมา 

งานที่ท่านเจ้าพระยาต้องรับผิดชอบคือต้องออกไปราชการบ่อยๆ ปีนี้ท่านเจ้าพระยามีผลงานมากมายและอาจจะได้เลื่อนขั้นเป็นขุนน้ำขุนนาง ส่วนบุตรชายก็ไม่น้อยหน้าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ท่านเจ้าพระยาเฟื่องส่งบุตรชายเพียงคนเดียวไปเรียนต่อถึงเมืองนอกเมืองนา เป็นหน้าเป็นตาให้กับวงค์ตระกูลและก็ใกล้เวลาที่บุตรชายของท่านเจ้าพระยาจะกลับมาหลังจากห่างหายไปเรียนที่เมืองนอกเกือบสี่ปี

“เอ้าเร็วๆเข้าพวกมึง ท่านเจ้าพระยาสั่งว่าต้องให้แล้วเสร็จก่อนที่คุณทัพพ์จะกลับ”

ชายวัยกลางคนที่รับหน้าที่ในการดูแลให้พวกทาสที่เป็นผู้ชายให้ช่วยกันทำความสะอาดบริเวณโดยรอบเรือนใหญ่ ส่วนทาสผู้หญิงก็ให้ช่วยกันทำกับข้าวจัดสำรับอาหารตระเตรียมไว้ เพราะวันพรุ่งนี้ บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านเจ้าพระยาเฟื่องจะกลับมาจากเมืองนอก 

“พี่แผน ลูกของท่านเจ้าพระยาหน้าตาเป็นยังไงหรือจ๊ะ”

‘มิ่ง’ เด็กหนุ่มอายุย่างเข้ายี่สิบเอ็ดปี รูปร่างสูงกว่าเด็กวัยเดียวกัน ใบหน้าคมคายผิวสีแทน เขาเพิ่งถูกนำมาขัดดอกกับท่านเจ้าพระยาเอ่ยถามคนที่กำลังยืนสั่งงานอยู่อย่างขมักเขม้น ใบหน้านั้นอาบไปด้วยเม็ดเหงื่อ ร่างหนานั้นถอดเสื้อใส่แต่เพียงจูงกระเบนสีน้ำตาลแก่ ซึ่งเป็นชุดที่ใช้สำหรับคนงาน ‘แผน’เป็นชายวัยเข้าเลขสี่ เขาทำงานรับใช้ท่านเจ้าพระยามานานตั้งแต่รุ่นพ่อของเจ้าพระยาเฟื่องด้วยซ้ำ ร่างหนาหันมามองเด็กหนุ่มรุ่นลูกที่เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้เพียงไม่นาน 

“มึงชื่อมิ่งงั้นรึ”

เด็กหนุ่มพยักหน้าแล้วฉีกยิ้มมาให้กับคนแก่โดยที่ไม่ได้มีความยำเกรง เหตุเพราะเขานั้นไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือ จึงไม่รู้จักกาละเทศะ

“มึงอยากเห็นคุณทัพพ์หรือไม่”

“อยากสิพี่แผน ถามได้”

“มึงรีบทำงานให้เสร็จ ก่อนที่ท่านเจ้าพระยาจะมาไม่งั้น มึงคงได้โดนหวายก่อนที่ได้เจอคุณทัพพ์ ไปเร็ว!”

เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปช่วยทาสคนอื่นๆยกเก้าอี้ ส่วนสายตาก็เอาแต่มองไปทางท่าน้ำ หารู้ไม่ว่าวันนี้ท่านเจ้าพระยาเฟื่อง ได้ซื้อรถคันใหม่เพื่อใช้ขับไปรับบุตรชายถึงในพระนคร

 .

.

.

ในโรงครัวเสียงโขลกน้ำพริกและเสียงผัดอาหารดังผสานไปกับเสียงคุยกันของบ่าวไพร่ผู้หญิงที่มีทั้งสาวและแก่ บ้างก็ถกเถียงกันเรื่องลูกชายของท่านเจ้าพระยาจะพาเมียกลับมาด้วยหรือไม่ บ้างก็ชื่นชมยินดี 

“นี่ป้าเมี้ยน ฉันอยากเห็นคุณทัพพ์จนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”

“เอ็งเป็นอะไรมากหรือเปล่า นังลำเจียก เหตุใดถึงได้อยากเห็นคุณเขานัก”

“แหม! ป้า คนทั่วพระนครก็ลือกันให้เเซ่ดว่าคุณทัพพ์ของเราน่ะออกจะหล่อเหลาเอาการ อย่างกับนายแบบฝรั่ง ฉันก็อยากเห็นบ้างสิป้า”

“เออ... รีบๆทำ ไม่งั้นคงได้กินหวายแทน”

.

.

.

เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ นายแผนได้นำบ่าวไพร่มาเตรียมรอรับท่านเจ้าพระยาเฟื่องที่ลานหน้าเรือนหลังใหญ่ ท่านเจ้าพระยาเลี้ยงเมียไว้อีกสองคนให้อยู่เรือนหลังเล็กคนละหลัง ส่วนคุณหญิงชดช้อยแม่ของคุณทัพพ์นั้นเป็นภรรยาหลวง  บ่าวไพร่ยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบจนกระทั่ง 

นายแผนสั่งให้นั่งคุกเข่าลงกับพื้นเมื่อยานพาหนะที่ไม่คุ้นตาแล่นเข้ามาถึงจนจอดสนิท ประตูฝั่งคนขับเปิดออกร่างสูงในชุดสูทสีเทาก้าวเท้าออกมา ตามมาด้วยท่านเจ้าพระยาและคุณหญิงชดช้อย   เหล่าบรรดาบ่าวไพร่ทั้งชายและหญิงต่างจ้องชายหนุ่มตาไม่กระพริบ 

ร่างสูงทั้งขาวผุดผ่อง ทั้งหน้าตาที่ออกไปทางฝรั่ง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อรับกับจมูกที่โด่งเป็นสัน กับทรงผมสีนำ้ตาลอ่อน  ไอ้มิ่งมองตาแทบไม่กระพริบ พลางนึกในใจว่าคุณคนนั้นคือลูกของท่านเจ้าพระยาแน่หรือ 

“เอ้าพวกมึงทำความเคารพคุณทัพพ์เสียสิ มัวแต่จ้องกันอยู่ได้”

เสียงของนายแผนดังขึ้น ทำให้ไอ้มิ่งนั้นพลอยสะดุ้งไปด้วย เด็กหนุ่มยกมือไหว้ตามพวกบ่าวไพร่คนอื่นๆ 

“ตามสบายเถอะ”

พูดจบท่านเจ้าพระยาก็สั่งให้ข้าทาสไปทำงานของตน แล้วเดินนำบุตรชายขึ้นเรือน ทัพพ์เป็นชายหนุ่มร่างเล็กถึงแม้ว่าเขาจะไปเรียนถึงเมืองนอกแต่เขาก็ยังคงติดนิสัยชอบกินอาหารไทยเหมือนเดิม 

“เป็นอย่างไรบ้างตาทัพพ์ เรียนจบมาคราวนี้ ลูกต้องมารับราชการที่พระนครเสียเล่าอย่าลืม”

“ลูกไม่ลืมดอก แต่ลูกขอเที่ยวให้หนำใจเสียก่อน”

“ก็อย่าให้มันมากเกินเสียเล่า ที่นี่ไม่เหมือนเมืองนอกเมืองนา ระวังจะเป็นขี้ปากชาวบ้าน”

“เจ้าคุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง รับรองลูกไม่เกเรเป็นแน่”

 

.

.

.

 

กลางดึกสงัด ไอ้มิ่ง เด็กหนุ่มอายุยี่สิบ ร่างกายกำยำของมันกำลังย่องปีนขึ้นต้นชมพู่ ต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกอยู่ติดกับห้องของคุณทัพพ์เพื่อที่จะได้แอบมองคุณทัพพ์เสียให้เต็มตา  ตั้งแต่วันที่คุณทัพพ์กลับมาบ้านวันนั้น มันก็ได้แต่เฝ้าฝันถึง ยามที่คุณทัพพ์ขับเจ้าสี่ล้อนั้นออกไปข้างนอก มันก็ได้แต่ชะเง้อคอมอง จนคืนนี้ความคิดถึงมันอัดแน่นอยู่เต็มอก ตัวมันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง รู้แต่ว่ามันอยากเห็นใบหน้าขาวๆนั่นอีกครั้ง 

“ฮึบ! ไอ้กิ่งไม้บ้าเสือกจะทิ่มตากูเสียแล้ว”

เมื่อฝ่ามือหยาบหนาของมันจับกิ่งไม้เป็นมั่นเหมาะแล้ว มันก็โน้มตัวลงสอดส่ายสายตามองเข้าไปในห้องของคุณทัพพ์ที่ตอนนี้ยังเปิดไฟสว่างจ้า  ติดอยู่ตรงที่ว่ามีผ้าม่านบังตาอยู่แค่นั้น 

แต่เเล้วไอ้มิ่งก็แทบจะตกต้นไม้ เมื่อเหลือบไปเห็นร่างขาวโพลนของคุณทัพพ์ในสภาพเปลือยท่อนบน ท่อนล่างนุ่งแต่เพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเท่านั้น และมันก็ใจเต้นโครมครามเมื่อคุณทัพพ์นั่งลงบนเตียงแล้วดึงผ้าเช็ดตัวนั้นออกเสีย เผยให้เห็นแก่นกายสีชมพูที่ตั้งชัน 

คุณทัพพ์เอนกายบางลงนอนบนเตียงใหญ่ชันขาขึ้น ไอ้มิ่งแทบจะตาถลนเพราะร่างบางนั้นหันปลายเท้ามาทางต้นไม้ที่มันปีนอยู่ แล้วสิ่งที่มันแทบหยุดหายใจเมื่อคุณทัพพ์คว้าเอาแท่งสีชมพูออกมาจากถุง ลักษณะมันเหมือนกับอวัยวะเพศของผู้ชายไม่มีผิด 

“อ่า...ห์”

 

 

 —---------------------