บทที่ 1 เสือร้าย (2/2)

น่านน้ำที่ชินชากับออร่าความกดดันนี้แล้ว หรืออย่างน้อยก็พยายามหลอกตัวเองว่าชินแล้ว เดินไปหยุดยืนบังหน้าจอทีวีไปเสียครึ่งฝั่ง มือเรียวเสยผมสีน้ำเงินของตัวเองขึ้นอีกครั้งพร้อมกับยืดอกโชว์รอยสักปีกนกอินทรีอย่างภาคภูมิใจ

“เป็นไงมึง! ลุคนี้ของกู คืนนี้กะจะเอาให้ผับแตกไปเลย!” น่านน้ำเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงสดใสและมั่นใจเต็มเปี่ยม พร้อมกับหมุนตัวโชว์รอบทิศทางเหมือนนายแบบกำลังเดินสับขาบนรันเวย์

ขุนเขาไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ขยับศีรษะเอี้ยวหลบวิสัยทัศน์ที่ถูกบังเพื่อจ้องมองตัวละครในเกมที่กำลังสาดกระสุนใส่ฝูงซอมบี้ นิ้วยังคงกดจอยรัว ๆ โดยที่ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสนใจจะมองชุดที่น่านน้ำอุตส่าห์แต่งมาอวด

“โหย ไรวะไอ้ขุน สนใจกูนิดนึงดิ! มึงดูนี่เสื้อตัวนี้กูเพิ่งเอฟมาสด ๆ ร้อน ๆ ผ้าจากอิตาลีเลยนะเว้ย ใส่แล้วความเซ็กซี่พุ่งปรี๊ดดดด มึงดูรอยสักกู! เป็นไง อินทรีสยายปีก! โคตรแมน โคตรเท่ โคตรจะรุกแท้! คืนนี้นะเว้ย กูเล็งไว้แล้วว่ากูจะไปนั่งโต๊ะโซนวีไอพี สั่งเหล้ามาจิบหล่อ ๆ แล้วก็ใช้สายตาเหยี่ยวของกูสอดส่องหาเหยื่อ”

น่านน้ำยังไม่ละความพยายาม เขาเดินเข้าไปประชิดโซฟา กางแขนออกโชว์สาบเสื้อที่แหวกกว้างกว่าเดิม น่านน้ำเริ่มเดินวนไปวนมาบริเวณหน้าโซฟา ทำท่าทางประกอบการเล่าอย่างออกรสออกชาติ มือไม้ชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปมา

“กูตั้งเป้าไว้เลยนะว่าคืนนี้กูต้องได้! ไม่สาวอกตูม ๆ ก็ต้องเป็นน้องรับตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ สเปกกูคือพวกตัวขาว ๆ แก้มยุ้ย ๆ ใส่แว่นกลม ๆ ยิ่งดี กูจะเดินเข้าไปหา ชนแก้วแบบสมูท ๆ แล้วก็ยิ้มมุมปากแบบนี้” น่านน้ำหันไปทำท่ายิ้มมุมปากตาหยาดเยิ้มใส่ขุนเขา

“แล้วกูก็จะบอกว่ามาคนเดียวเหรอครับน้อง ให้พี่เป็นบอดี้การ์ดดูแลคืนนี้ไหม โหยยยย แค่คิดก็ฟินแล้วเว้ย! รับรองว่าคืนนี้ไอ้น่านน้ำคนนี้จะไม่ได้กลับมานอนกอดหมอนข้างที่ห้องแน่นอน มึงเตรียมตัวนอนคนเดียวไปเลยเพื่อนรัก!” พูดจบน่านน้ำก็หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขาทรุดตัวลงนั่งแหมะบนโต๊ะกระจกเตี้ย ๆ ตรงหน้าโซฟา ขวางทางปืนของขุนเขาอย่างจัง

“ฮัลโหลลลล คุณชายขุนเขา มึงฟังที่กูพูดอยู่ปะเนี่ย” น่านน้ำโบกมือไปมาตรงหน้าเพื่อนสนิท ในที่สุดตัวละครในเกมของขุนเขาก็พลาดท่าถูกซอมบี้กัดคอตาย เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเต็มหน้าจอพร้อมกับตัวอักษรสีเลือดที่ขึ้นว่าคุณตายแล้ว

ขุนเขากดหยุดเกม วางจอยสติกสีดำลงบนโซฟาข้างตัวช้า ๆ เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ดังออกมาจากจมูกโด่งเป็นสัน บรรยากาศภายในห้องที่เคยมีแต่เสียงเกมพลันเงียบสงัดลงกะทันหัน ความเงียบที่โรยตัวลงมานั้นหนักอึ้งจนน่านน้ำรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรอบคอ

ร่างสูงใหญ่บนโซฟาค่อย ๆ ขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย วางศอกทั้งสองข้างลงบนหน้าขาที่แยกออกกว้าง มือประสานกันหลวม ๆ ปล่อยให้สายตาคมกริบภายใต้กลุ่มผมสีดำสนิทช้อนขึ้นมองคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะกระจก สายตาของขุนเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าหวาน ๆ หรือผมสีน้ำเงินที่เพิ่งทำมาใหม่ แต่มันกลับจับจ้องทอดลงต่ำไปที่รอยสักปีกนกอินทรีบนแผงอกขาวเนียนที่โผล่พ้นสาบเสื้อเชิ้ตสีดำออกมาอย่างเปิดเผย

มันเป็นสายตาที่อ่านไม่ออก ไม่ได้มีความหื่นกระหาย ไม่ได้มีความชื่นชม และไม่ได้มีความรำคาญ แต่มันเป็นสายตาที่ลึกล้ำ เยือกเย็น และแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ราวกับสัตว์นักล่าตัวจริงที่กำลังประเมินเหยื่อตัวจ้อยที่กระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้า

น่านน้ำที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นค่อย ๆ หุบยิ้มลงทีละน้อย รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวขุนเขากำลังทำให้อากาศในห้องเย็นยะเยือกลงกว่าเดิมสิบองศา สายตาคมกริบที่กวาดมองแผงอกของเขามันให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบแปลก ๆ เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปตามผิวหนัง น่านน้ำรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกปอกเปลือกออกทีละชิ้นจนเปลือยเปล่าภายใต้สายตาคู่นั้น

จากที่เคยมั่นใจว่าตัวเองคือรุกตัวพ่อที่พร้อมจะออกล่า จู่ ๆ ความรู้สึกหวิว ๆ ในช่องท้องก็ตีตื้นขึ้นมา ขนอ่อนตามร่างกายลุกชัน สัญชาตญาณบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกตะโกนก้องเตือนภัยว่าเขากำลังเล่นอยู่กับไฟ และไฟกองนี้ก็คือภูเขาน้ำแข็งที่พร้อมจะระเบิดเป็นลาวาเดือดได้ทุกเมื่อ

ความเงียบครอบงำห้องนั่งเล่นอยู่เกือบนาทีเต็ม น่านน้ำทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าควรจะขยับตัว หรือควรจะพูดอะไรทำลายความอึดอัดนี้ดี รอยยิ้มมั่นหน้าถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาเรียวรีเริ่มเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวาหนีสายตาดุ ๆ ของรูมเมต และแล้วริมฝีปากหยักลึกของขุนเขาก็ขยับเปิดออก เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งมักจะดังกังวานอยู่ในลำคอ ถูกเปล่งออกมาทำลายความเงียบ มันเป็นประโยคสั้น ๆ เพียงแค่คำเดียว แต่มันกลับทรงพลังและมีอำนาจสั่งการอย่างประหลาด

“ติดกระดุม”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขู่กรรโชก มันเรียบเฉย เย็นเยียบ แต่มันมีความเด็ดขาดและหนักแน่นจนแทรกซึมเข้าไปถึงโสตประสาท

ตึกตัก

หัวใจของน่านน้ำกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ ร่างกายของเขาตอบสนองเร็วกว่าสมองจะทันประมวลผล สัญชาตญาณของการเป็นผู้ถูกล่าทำงานโดยอัตโนมัติ ทันทีที่สิ้นเสียงทุ้มต่ำนั้น มือเรียวทั้งสองข้างของน่านน้ำก็ยกขึ้นมาจับที่สาบเสื้อของตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน ปลายนิ้วที่สั่นน้อย ๆ พยายามควานหากระดุมเม็ดที่สองที่เพิ่งถูกปลดออกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ก่อนจะรีบยัดมันเข้ากับรังดุมอย่างรวดเร็วและว่าง่ายราวกับลูกหมาที่ถูกเจ้านายออกคำสั่ง

เขาติดกระดุมเม็ดที่สอง ติดกระดุมเม็ดที่หนึ่ง ปิดรอยสักปีกนกอินทรี และปิดบังความเซ็กซี่ที่อุตส่าห์สร้างมาทั้งหมดจนมิดชิดถึงคอหอย ขุนเขามองการกระทำที่ว่าง่ายนั้นด้วยสายตาที่ยังคงเรียบเฉย ทว่ามุมปากหยักลึกกลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่แทบจะมองไม่เห็นถ้าไม่สังเกตให้ดี เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด

และเมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดจนเสร็จ สติสัมปชัญญะของน่านน้ำก็เพิ่งจะกลับเข้าร่าง! ชายหนุ่มชะงักกึก ก้มลงมองมือตัวเองที่กำลังกำคอเสื้อที่ติดกระดุมเรียบร้อยจนแน่น ใบหน้าหวานที่เคยซีดเผือดเพราะความกดดัน บัดนี้ค่อย ๆ เห่อร้อนและแดงก่ำขึ้นมาลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความอับอายและหงุดหงิดตัวเองอย่างรุนแรง!

เชี่ยยยย! กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย!

น่านน้ำสบถในใจอย่างบ้าคลั่ง ความมั่นหน้าความเป็นรุกที่พ่นมาตลอดครึ่งชั่วโมงพังทลายลงไม่มีชิ้นดีเพียงแค่ประโยคสั้น ๆ สามพยางค์ของไอ้เพื่อนบ้า!

เขาจะไปทำตามคำสั่งมันทำไมวะ!

เขาเป็นรุกนะเว้ย

ไม่ใช่เบ๊มัน!

“ไอ้เหี้ยขุน! มึงสั่งกูทำไมเนี่ย! แล้ว แล้วกูจะบ้าจี้ทำตามมึงทำไมวะ! โอ๊ยยย! แอร์ห้องมึงมันหนาวหรอกเว้ย กูเลยหนาว กูเลยติดกระดุม! ไม่ได้ทำตามที่มึงสั่งซะหน่อย อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะโว้ย!” น่านน้ำเด้งตัวลุกขึ้นยืนจากโต๊ะกระจกราวกับถูกไฟลวก ชี้หน้าด่าเพื่อนสนิทกลบเกลื่อนอาการเสียศูนย์ของตัวเอง เสียงหวานแหววลั่นห้อง

น่านน้ำรีบแกะกระดุมเสื้อออกอย่างรวดเร็วด้วยมือที่ยังคงสั่นน้อย ๆ พยายามแหวกสาบเสื้อให้กว้างเท่าเดิมเพื่อกู้คืนศักดิ์ศรี แต่ถึงจะแหวกยังไง ความรู้สึกหวิว ๆ และภาพรอยยิ้มมุมปากของขุนเขาก็ยังคงติดตา

“กูจะไปแล้ว! รำคาญคนแถวนี้ว่ะ แม่งขัดมู้ดเสือหนุ่มหมด!” น่านน้ำโวยวายเสียงดังลั่น คว้ากระเป๋าสตางค์และกุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบก์ลูกรักที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะสาวเท้าตึงตังเดินหนีออกจากห้องนั่งเล่นไปที่ประตูหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อหนีจากสถานการณ์ชวนกระอักกระอ่วนนี้ให้เร็วที่สุด

“อย่ากลับดึก” เสียงทุ้มต่ำของขุนเขาดังไล่หลังมาเรียบ ๆ ขณะที่เขากลับไปหยิบจอยสติกขึ้นมาเตรียมกดเล่นเกมต่อ

“เรื่องของกูโว้ยยย! คืนนี้กูไม่กลับ! กูจะไปกกเด็ก!”

น่านน้ำตะโกนสวนกลับมาโดยไม่หันไปมอง ก่อนจะกระชากประตูห้องเปิดออกและปิดกระแทกเสียงดังลั่น ปัง! ทิ้งให้ขุนเขานั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบของห้องอีกครั้ง ภายในห้องที่ไร้เสียงโวยวายของน่านน้ำ ขุนเขายังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม สายตาคมกริบมองไปยังบานประตูที่เพิ่งถูกปิดลง นานหลายวินาทีก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะที่น่านน้ำไม่เคยได้ยิน และเป็นเสียงหัวเราะที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้อย่างมิดชิด

“หึ เสือเหรอ?” ขุนเขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามรอยสักที่ลำคอของตนเอง แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความล้ำลึกที่ยากจะคาดเดา

“ร้องเมี๊ยวให้กูฟังก่อนสิ แล้วกูจะยอมเชื่อ”