All Chapters of #แมวของขุนเขา: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงบีตดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มออกมาจากลำโพงไร้สายตัวจิ๋วที่ตั้งอยู่บนขอบอ่างล้างหน้า คลอเคล้าไปกับเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของร่างโปร่งที่กำลังยืนโพสท่าอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ภายในห้องน้ำ“น่านน้ำ” หรี่ดวงตาเรียวรีที่มักจะถูกคนรอบข้างค่อนขอดว่าหวานเกินชายลงเล็กน้อย เขายกมือขึ้นเสยกลุ่มผมที่เพิ่งผ่านการกัดสีและย้อมเป็นสีน้ำเงินเข้มประกายหม่น สีที่เขาเลือกเองกับมือเพราะเชื่อว่ามันคือสีแห่งความเยือกเย็น ดุดัน และทรงพลังแบบฉบับรุกตัวพ่อ ปลายนิ้วเรียวที่เปื้อนแว็กซ์จัดแต่งทรงผมค่อย ๆ จับปอยผมด้านหน้าให้ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างจงใจ สร้างลุคแบดบอยที่ดูยุ่งเหยิงแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ความจริงคือยืนเซตมาแล้วเกือบครึ่งชั่วโมงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังแนวสปอร์ตผสมกลิ่นวูดดี้ฉุน ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ น่านน้ำสูดกลิ่นความแมนเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะถอยหลังออกห่างจากกระจกครึ่งก้าวเพื่อสำรวจผลงานการแต่งตัวของตัวเองในค่ำคืนนี้เสื้อเชิ้ตแขนยาวเนื้อลื่นสีดำสนิทถูกสวมทับบนเรือนร่างโปร่งบาง แต่สิ่งที่ทำให้ชุดธรรมดา ๆ นี้ไม่ธรรมดาก็คือกระดุมสามเม็ดบนที่ถูกปลดออกอย่างจงใจ สาบเสื้อที่แหวกกว้างเผยให้เห็นแผงอก

แสงไฟเลเซอร์สีแดงและสีน้ำเงินกรีดกรายแหวกผ่านความมืดมิดภายในคลับหรูใจกลางเมืองหลวง เสียงบีตดนตรี EDM จังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มทะลุทะลวงโสตประสาทจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่สะท้อนขึ้นมาจากพื้นฟลอร์เต้นรำ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงคละคลุ้งผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมหลากหลายแบรนด์ที่ลอยวนอยู่ในอากาศที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่น่านน้ำก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่อโคจรแห่งนี้ด้วยท่วงท่าที่คิดว่าตัวเองหล่อเท่และดูเป็นรุกตัวพ่อมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินเข้มเสยผมตัวเองลวก ๆ ยืดอกที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำแหวกกระดุมลึกจนเห็นรอยสักรูปนกอินทรีสยายปีกอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาเรียวรีที่ถูกกรีดอายไลเนอร์เส้นบาง ๆ เพิ่มความเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบ ๆ คลับราวกับราชสีห์ที่กำลังประเมินอาณาเขตล่าเหยื่อของตนเอง“คืนนี้แหละวะ ไอ้น่านน้ำคนนี้จะสอยเด็กน่ารัก ๆ กลับไปนอนกอดให้ชื่นใจ” น่านน้ำพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่มั่นใจเต็มประดา แต่ทว่าความมั่นใจระดับสิบเต็มสิบของเขากลับถูกหารครึ่งลงไปอย่างน่าหงุดหงิด เมื่อสัมผัสได้ถึงเงาดำทะมึนที่เดินตามหลังมาติด ๆ ไม่ยอมห่างน่านน้ำตวัดสายตาหันขวับไปมองด้านห

แสงแดดจ้าในยามสายของวันเสาร์สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงสีเทาเข้ม เข้ามากระทบกับเปลือกตาของร่างโปร่งที่นอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงคิงไซซ์ น่านน้ำครางอืออาในลำคออย่างขัดใจเมื่อความสว่างนั้นรบกวนการนอนหลับอันแสนล้ำค่าของเขา ชายหนุ่มพยายามพลิกตัวหนีแสงแดด แต่ทว่าทันทีที่ขยับตัว ความเจ็บปวดร้าวระบมก็แล่นปราดขึ้นมาจากขมับทั้งสองข้างราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวซ้ำ ๆ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งตีลังกากลับหัวกลับหาง อาการคลื่นเหียนตีตื้นขึ้นมาจนถึงคอหอย ลำคอแห้งผากเป็นผุยผงราวกับรอนแรมอยู่ในทะเลทรายสะฮารามาเป็นเดือน“โอ๊ย ปวดหัวฉิบหาย” เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งแตก น่านน้ำยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างแรงเพื่อบรรเทาอาการแฮงก์ที่รุนแรงที่สุดในรอบปีความทรงจำของเมื่อคืนมันช่างเลือนรางและแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับจิ๊กซอว์ที่ต่อไม่ติด เขาจำได้ลาง ๆ ว่าตัวเองแต่งตัวหล่อเฟี้ยว จัดเต็มเสื้อเชิ้ตแหวกอกโชว์รอยสักปีกนกอินทรีสุดเท่ เดินกร่างเข้าไปในผับหมายมั่นปั้นมือว่าจะไปสอยเด็กน่ารัก ๆ กลับมานอนกอดสักคน แต่แล้วภาพก็ตัดไปตอนที่เขาเจอกับไอ้หมีควายกล

หน้าจอสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดส่องแสงสว่างวาบสะท้อนกับใบหน้าหวานที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม น่านน้ำนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนนุ่มฟู สองขากระดิกไปมากลางอากาศอย่างคนร้อนรน นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างพิมพ์ข้อความยุกยิก ๆ ลงบนแป้นพิมพ์ทัชสกรีน ก่อนจะกดลบ แล้วก็พิมพ์ใหม่ วนเวียนอยู่แบบนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วดวงตาเรียวรีจ้องเขม็งไปยังรูปโปรไฟล์ในแอปพลิเคชันสีเขียวของเป้าหมายหมายเลขหนึ่ง “น้องพาสเทล”น้องพาสเทลคือเด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ เจ้าของฉายานางฟ้าแห่งตึกศิลป์ รูปลักษณ์ของน้องเรียกได้ว่าตรงสเปกของน่านน้ำทุกกระเบียดนิ้ว ผิวขาวจัดจนแทบจะเรืองแสงได้ แก้มยุ้ย ๆ สีชมพูระเรื่อ ดวงตากลมโตสุกใสเหมือนลูกกวางน้อย รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม แถมยังชอบใส่เสื้อสเวตเตอร์สีพาสเทลโอเวอร์ไซซ์ที่ดูนุ่มนิ่มไปหมดทั้งตัว ในสายตาของคนที่สถาปนาตัวเองว่าเป็นรุกตัวพ่ออย่างน่านน้ำ น้องพาสเทลคือสุดยอดของแรร์ไอเทมสายรับที่เขาจะต้องคว้ามาควงแขนเพื่อลบคำสบประมาทและกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนจากไอ้แฮชแท็ก #แมวของขุนเขา ให้จงได้! แต่ทว่าปฏิบัติการล่าเหยื่อครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่หมูอย่างที่คิดน่านน้ำสุดหล่อ:

ร้านคาเฟ่บิงซูสไตล์เกาหลีชื่อดังหน้ามหาวิทยาลัย ซึ่งปกติแล้วมักจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศสดใสของวัยรุ่น เสียงเพลง K-pop จังหวะสนุกสนาน และกลิ่นหอมหวานของนมข้นหวานผสมสตรอว์เบอร์รี บัดนี้กลับมีมวลอากาศบางอย่างที่หนักอึ้งและเย็นเยียบแผ่ซ่านปกคลุมอยู่บริเวณโต๊ะมุมสุดของร้าน คล้ายกับมีเมฆฝนทึบแสงลอยตัวอยู่เฉพาะจุด ท่ามกลางการตกแต่งร้านด้วยโทนสีชมพูพาสเทลและตุ๊กตาหมีขนฟู“พี่น่านน้ำ เอ่อ พี่คนนี้เขา”เสียงหวาน ๆ ของ “น้องพาสเทล” เฟรชชี่ปีหนึ่งหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่สุกใสราวกับลูกกวางน้อย บัดนี้กำลังเบิกกว้างและสั่นระริกขณะช้อนสายตาขึ้นมองสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ที่นั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่ฝั่งตรงข้าม น่านน้ำผู้ซึ่งวันนี้จัดเต็มด้วยเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์ลายทางที่เขาคิดเอาเองว่าใส่แล้วดูเป็นโอปป้าสายรุกยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะผายมือไปทางเพื่อนสนิทหน้าตายที่นั่งกอดอกอยู่ข้าง ๆ“อ๋อ ไม่ต้องตกใจไปครับน้องพาสเทล นี่ไอ้ขุนเขาเพื่อนสนิทพี่เอง วันนี้มันว่างจัดไม่มีอะไรทำ พี่เลยลากมันมาเป็น เอ่อ เป็นเพื่อนช่วยคุมเชิงน่ะครับ ถือซะว่าม