บทที่ 4 กุนซือหน้ายักษ์ (2/2)

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องพักทันทีที่น่านน้ำยื่นคำขาด ขุนเขาจ้องหน้าน่านน้ำเขม็ง นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ไปด้วยรังสีความไม่พอใจอย่างรุนแรง กรามคมสันขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน บรรยากาศรอบตัวเริ่มลดต่ำลงจนน่าอึดอัด

ให้เขาไปช่วยไอ้ลูกแมวตัวนี้จีบคนอื่นเนี่ยนะ?

ฝันไปเถอะ!

แค่ได้ยินชื่อไอ้เด็กพาสเทลอะไรนั่น

เขาก็อยากจะเดินไปหักคอทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด!

“ไม่-มี-ทาง เรื่องไร้สาระ กูไม่ทำ” ขุนเขากดเสียงต่ำ เน้นทีละคำอย่างชัดเจนและเด็ดขาด

“แต่มึงต้องทำ! มึงเป็นต้นเหตุนะโว้ย! มึงเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราหน่อยดิวะ กูขอร้องล่ะ ช่วยกูจีบน้องพาสเทลหน่อย นะ ๆ ๆ ๆ ไอ้ขุนเพื่อนรัก” น่านน้ำไม่ยอมแพ้ กระชากแขนเสื้อของขุนเขาอย่างแรง

“กูบอกว่าไม่ อย่ามางี่เง่า น่านน้ำ เลิกมโนว่าตัวเองเป็นรุกแล้วอยู่เงียบ ๆ ไปซะ” ขุนเขาสะบัดแขนออกอย่างไม่ไยดี ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ออร่าความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนน่านน้ำต้องเผลอก้าวถอยหลัง คำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยบวกกับคำด่าที่แทงใจดำ ทำเอาน่านน้ำปรี๊ดแตกขั้นสุด ความน้อยใจและความโกรธตีรวนขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่ชอบ ใช้ไม้แข็งก็ไม่สะเทือน มันก็ต้องเจอกับไพ่ตายที่เขาเพิ่งนึกขึ้นได้!

“เออ! ไม่ช่วยก็ไม่ต้องช่วย! กูไม่ง้อมึงก็ได้วะ! ในเมื่อมึงมันแล้งน้ำใจขนาดนี้ กูก็จะไปขอให้พี่ท็อปช่วยแทน!” น่านน้ำกระแทกเสียง หันหลังขวับเตรียมเดินหนี

กึก

ราวกับมีใครมากดปุ่มหยุดเวลา ร่างสูงใหญ่ของขุนเขาที่กำลังจะหันกลับไปนั่งที่โต๊ะชะงักค้างอยู่กับที่ อุณหภูมิภายในห้องที่เย็นอยู่แล้ว ทรุดฮวบลงไปติดลบในชั่วพริบตาเดียว

น่านน้ำไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นด้านหลัง เขายังคงพูดพล่ามต่อไปด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด หวังจะยั่วโมโหเพื่อนให้รู้สึกผิด

“พี่ท็อปเขาเป็นถึงเดือนคณะเลยนะเว้ย! รุกตัวจริง เสียงจริง ประสบการณ์โชกโชน! ไม่เหมือนมึงหรอกไอ้ภูเขาน้ำแข็งตายด้าน! พี่ท็อปเขาใจดี คุยเก่ง แถมคราวก่อนยังทักแชทมาถามกูด้วยว่าอยากไปกินปิ้งย่างไหม ถ้ากูไปขอร้องให้พี่เขาช่วยเป็นพ่อสื่อให้ พี่เขาต้องยอมช่วยกูแน่ ๆ เผลอ ๆ พี่ท็อปอาจจะสอนเทคนิคการอ่อย เอ๊ย เทคนิคการจีบแบบผู้ชายแมน ๆ ให้กูด้วย! ดีกว่ามาง้อคนใจดำแบบมึงตั้งเยอะ”

“มึงลองก้าวเท้าออกจากห้องนี้ไปหาไอ้เวรนั่นดูสิ”

เสียงแหบพร่าที่กดต่ำจนแทบจะกลายเป็นเสียงคำราม ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง มันเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของจริง รังสีของการฆ่าฟันที่รุนแรงจนน่านน้ำขนลุกเกรียวไปทั้งตัว ขาทั้งสองข้างที่กำลังจะก้าวเดินสั่นสะท้านจนก้าวไม่ออก

น่านน้ำค่อย ๆ หมุนตัวกลับไปมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำเอาลมหายใจแทบสะดุด

ขุนเขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบตึง บัดนี้มืดทะมึนและน่ากลัวยิ่งกว่าพญามัจจุราช นัยน์ตาคมกริบสีนิลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแววตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความบ้าคลั่งที่ถูกกักเก็บเอาไว้จนแทบจะระเบิดออกมา เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปนขึ้นอย่างชัดเจน มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อขาว ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อยากฆ่าคนอย่างสุดความสามารถ

“ขะ ขุน” น่านน้ำเรียกชื่อเพื่อนเสียงตะกุกตะกัก ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจ เขาไม่เคยเห็นขุนเขาโกรธจัดขนาดนี้มาก่อน โกรธจนเหมือนพร้อมจะฉีกร่างใครสักคนให้ขาดเป็นชิ้น ๆ

ขุนเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกดข่มอสุรกายในใจที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะได้ยินชื่อของผู้ชายคนอื่นหลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้า ไอ้รุ่นพี่เวรนั่น ไอ้คนที่มันกล้ามาส่งสายตาแพรวพราวใส่น่านน้ำตั้งแต่วันรับน้องไอ้คนที่มันบังอาจทักแชทมาชวนของของเขา ไปกินข้าว!

แค่คิดว่าน่านน้ำจะเดินไปหาไอ้สวะนั่น จะไปยิ้มให้มัน จะไปอ้อนขอให้มันช่วย ขุนเขาก็แทบจะคุมสติตัวเองไม่อยู่ เขาอยากจะจับคนตรงหน้ามากระแทกจูบให้ปากช้ำ กักขังไว้ในห้องนี้ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นอีกตลอดชีวิต!

แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้

ยังไม่ใช่ตอนนี้

ถ้าเขาผลีผลามทำอะไรลงไป

ไอ้ลูกแมวหัวดื้อนี่คงได้เตลิดหนีไปจริง ๆ แน่

ขุนเขาหลับตาลงข่มอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับแววตาที่กลับมาเย็นชาและล้ำลึกเหมือนเดิม รังสีความกดดันกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น เขาสาวเท้าเข้าประชิดตัวน่านน้ำอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าคุกคามทุกฝีก้าว จนกระทั่งร่างโปร่งต้องถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง

แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นยันผนัง กักขังน่านน้ำไว้ตรงกลาง ขุนเขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดใบหน้าหวานทำเอาน่านน้ำหัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“มึงไม่ต้องไปหาไอ้สวะที่ไหนทั้งนั้น มึงอยากได้กุนซือนักใช่ไหม?” ขุนเขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากน่านน้ำ สายตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของอีกฝ่าย น่านน้ำกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก พยักหน้าหงึกหงักอย่างลืมตัว

มุมปากหยักลึกของขุนเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของซาตานที่กำลังร่ายมนตร์ดำใส่เหยื่อผู้โง่เขลา

“ได้ เดี๋ยวกูเป็นกุนซือให้มึงเอง” คำตอบตกลงที่มาพร้อมกับน้ำเสียงเย็นเยียบ ทำเอาน่านน้ำถึงกับชะงัก เขาควรจะดีใจที่บังคับเพื่อนหน้าตายให้ยอมช่วยได้สำเร็จ แต่ทำไมสัญชาตญาณลึก ๆ ถึงได้ร้องเตือนภัยดังลั่นขนาดนี้วะ!

“จะ จริงนะ! มึงพูดแล้วนะ ห้ามคืนคำเด็ดขาด! มึงต้องช่วยกูวางแผนจีบน้องพาสเทลจริง ๆ นะเว้ย ห้ามมาทำแผนกูพังด้วย!” น่านน้ำพยายามดึงสติกลับมา ทำเป็นใจดีสู้เสือ ผลักอกแกร่งของเพื่อนออกเบา ๆ เพื่อทวงพื้นที่หายใจคืน ขุนเขายอมผละออกมายืนตัวตรง ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ออร่าความน่ากลัวเมื่อครู่จางหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทิ้งไว้เพียงใบหน้าเรียบเฉยตามปกติ

“เออ กูรับปาก” ขุนเขาตอบเสียงเรียบ

“เยส! สุดยอด! ขอบใจมากเพื่อนรัก! ถ้ากูได้น้องพาสเทลมาควงเมื่อไหร่นะ กูจะเลี้ยงปิ้งย่างมึงชุดใหญ่เลย! เตรียมตัวรับตำแหน่งกุนซือระดับเทพได้เลยไอ้ขุนเอ๊ย!” น่านน้ำกระโดดชูหมัดขึ้นฟ้าอย่างดีใจ ลืมความกลัวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น น่านน้ำหัวเราะร่าเริง หมุนตัวเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเตรียมจะไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ทันได้หันกลับมามองแววตาของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นกุนซือเลยสักนิด ขุนเขามองตามร่างโปร่งบางที่กำลังเดินฮัมเพลงเข้าไปในห้องน้ำ แววตาที่เคยเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความอำมหิตปรากฏขึ้นอีกครั้ง

อยากจีบเด็กนั่นมากใช่ไหม

ได้สิ

ขุนเขาคิดในใจอย่างเย็นชา

กูจะช่วยมึงจีบ

กูจะไปนั่งเฝ้า

กูจะไปคุมเชิง และกูจะใช้ความนิ่งของกู

ใช้สายตาของกูไซโค

ไอ้เด็กหน้าอ่อนนั่นให้มันกลัวจนขี้หดตดหาย

วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปเลย!

กูจะทำให้มันรู้ว่า

ใครก็ตามที่คิดจะมาแย่งของของกู

จุดจบมันไม่สวยสักราย!

กุนซือหน้ายักษ์คนนี้ ไม่ได้มาเพื่อสานฝันให้ใครเป็นรุก แต่มารับตำแหน่งเพื่อสกัดดาวรุ่ง และทำลายล้างคู่แข่งทุกคนให้พินาศต่างหาก! น่านน้ำเอ๋ย มึงคิดผิดมหันต์แล้ว ที่ดึงเอาหมาป่าหวงก้างอย่างเขา เข้ามาอยู่ในแผนการปั้นรุกของมึง!