บทที่ 6 เจ้ากรรมนายเวรที่ชื่อขุนเขา (1/2)

“โอ๊ยยยยยยย! ทำไมชีวิตของไอ้น่านน้ำคนนี้มันถึงได้รันทดบัดซบขนาดนี้วะ! ฟ้าไม่ยุติธรรม! สวรรค์กลั่นแกล้ง! โลกใบนี้มันช่างโหดร้ายกับรุกตัวพ่ออย่างกูเกินไปแล้ว!”

เสียงโวยวายโอดครวญดังก้องไปตลอดทางเดินฟุตบาทริมถนนหน้ามหาวิทยาลัย ร่างโปร่งบางของน่านน้ำในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์ลายทางที่อุตส่าห์ตั้งใจแต่งมาหล่อเต็มพิกัด บัดนี้กำลังเดินเตะฝุ่นเตะก้อนหินริมทางอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก ไหล่ที่เคยตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผยลู่ตกลงจนดูคล้ายกับลูกหมาเปียกฝนที่เพิ่งโดนเจ้าของทิ้ง ใบหน้าหวานที่เคยมั่นใจนักมั่นใจหนาหงิกงอเป็นม้าหมากรุก ริมฝีปากบางขมุบขมิบบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อนมาตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากร้านคาเฟ่บิงซู

ภาพความฝันที่จะได้มีแฟนน้องปีหนึ่งหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มควงแขนเดินเล่นในมหาวิทยาลัย พังทลายแหลกละเอียดเป็นผุยผง ลอยหายไปกับสายลมพร้อมกับแผ่นหลังของน้องพาสเทล ที่ใส่เกียร์หมาสับขาวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงข้ออ้างระดับตำนานเรื่องปวดท้องกะทันหันและหมาที่บ้านป่วยหนัก หมาป่วยบ้าบออะไรกัน! เด็กปีหนึ่งอยู่หอพักในมหาวิทยาลัยเขาห้ามเลี้ยงสัตว์โว้ย! ข้ออ้างห่วยแตกแบบนี้เด็กอนุบาลยังดูออกเลยว่าจงใจชิ่งหนีชัด ๆ!

น่านน้ำยกมือขึ้นทึ้งกลุ่มผมสีน้ำเงินเข้มของตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง ความหงุดหงิดและความน้อยใจตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าตัวเองทำพลาดตรงไหน ลีลาการหยอดมุกก็ลื่นไหล รอยยิ้มก็หล่อกระชากใจ ความเอาใจใส่ก็มีให้เต็มร้อย แต่ทำไมน้องพาสเทลถึงได้มีท่าทีหวาดกลัวเขาประหนึ่งเห็นฆาตกรโรคจิตแบบนั้นได้

“กูว่าช่วงนี้กูดวงตกแน่ ๆ มึงว่าราศีเมษช่วงนี้ดาวเสาร์แทรก ราหูอม หรือดาวพุธโคจรวิปริตถอยหลังวะไอ้ขุน? หรือว่าปีนี้กูชงเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์? ไม่ได้การละ พรุ่งนี้กูต้องไปวัดทำบุญสะเดาะเคราะห์เก้าโค้ง อาบน้ำมนต์เจ็ดวัด ซื้อโลงศพบริจาคด่วน ๆ เลย มึงดูดิ จีบใครก็ไม่ติด นกแล้วนกอีก นกจนจะเป็นพญาฟีนิกซ์อยู่แล้วเนี่ย!” น่านน้ำพึมพำกับตัวเองเสียงเครียด หยุดเดินแล้วหันไปทำหน้าจริงจังใส่คนข้าง ๆ

ขุนเขาที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนอยู่เคียงข้าง ปรายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทที่กำลังเป็นบ้าเป็นหลังด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าลึกลงไปในนัยน์ตาสีนิลคู่นั้นกลับซ่อนความขบขันและรอยยิ้มเยาะเย้ยเอาไว้อย่างมิดชิด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็กเกตสีดำสนิทแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก้าวเดินด้วยท่วงท่ามั่นคงและผ่อนคลาย ขัดกับคนข้าง ๆ ที่กำลังเต้นเร่า ๆ เป็นเจ้าเข้าอย่างสิ้นเชิง

“มึงนกเพราะดวง หรือมึงนกเพราะเบ้าหน้ามึงเองกันแน่” ขุนเขาเอ่ยปากสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าประโยคสั้น ๆ นั้นกลับกรีดลึกแทงใจดำคนฟังจนมิดด้าม

“ไอ้สัสขุน! มึงจะบูลลี่เบ้าหน้ากูเกินไปแล้วนะเว้ย! เบ้าหน้าแบบกูเนี่ยนะจะทำให้นก! หล่อละมุนสไตล์โอปป้าเกาหลีผสมความแบดบอยด้วยรอยสักปีกนกอินทรีขนาดนี้ มึงไปหาที่ไหนได้อีกในคณะวิศวะ! สาว ๆ กรี๊ดสลบ รับตัวน้อย ๆ เห็นเป็นต้องระทวย! ที่กูนกวันนี้มันไม่ใช่เพราะหน้าตากูโว้ย มันเป็นเพราะสิ่งลี้ลับต่างหาก!” น่านน้ำหันขวับไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิททันที ชี้หน้าตัวเองอย่างเกรี้ยวกราด น่านน้ำสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ด้วยหลักการที่คิดเอาเองอย่างเป็นตุเป็นตะ

“มึงฟังนะเว้ย กูไปดูดวงมา หมอดูไพ่ยิปซีบอกว่าพื้นดวงความรักของกูอ่ะดีมาก เป็นดวงดอกท้อบานสะพรั่ง แต่ช่วงนี้กูมีมารผจญ เว้ย! หมอดูบอกว่ามีเจ้ากรรมนายเวรคอยตามติดชีวิตกู คอยปัดเป่าโชคลาภ คอยขัดขวางความรัก เวลากูจะลงเอยกับใคร เจ้ากรรมนายเวรตัวนี้มันจะแผ่รังสีความชั่วร้ายออกมาขัดขวาง ทำให้คน คนนั้นทนไม่ได้แล้วก็หนีหายไปหมด! มึงว่ามันเมกเซนส์ปะ มันต้องเป็นเจ้ากรรมนายเวรจากชาติปางก่อนที่ตามมาอาฆาตกูแน่ ๆ!”

น่านน้ำบ่นกระปอดกระแปดเป็นหมีกินผึ้ง พร่ำเพ้อถึงเจ้ากรรมนายเวรที่มองไม่เห็น โทษเวรกรรม โทษโชคชะตา โทษทุกสรรพสิ่งในจักรวาล โดยหารู้ไม่เลยว่าเจ้ากรรมนายเวรตัวเป็น ๆ น้ำหนักเกือบแปดสิบกิโลกรัม ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร แถมยังมีรอยสักเถาวัลย์หนามน่ากลัว ๆ อยู่ที่คอ กำลังเดินหน้าสลอนล้วงกระเป๋าชิลล์ ๆ อยู่ข้าง ๆ เขานี่เอง!

ขุนเขาลอบยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจเมื่อได้ยินทฤษฎีเจ้ากรรมนายเวรของน่านน้ำ หมอดูคนนั้นแม่นใช้ได้เลยทีเดียว เพียงแต่เจ้ากรรมนายเวรของไอ้ลูกแมวตัวนี้ไม่ได้มาจากชาติปางก่อนที่ไหน แต่มันคือเพื่อนสนิทที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้นี่แหละ! และเจ้ากรรมนายเวรคนนี้ก็ตั้งปณิธานไว้แล้วว่า จะตามติดชีวิตมันไปทุกภพทุกชาติ ใครหน้าไหนที่กล้าเข้ามาจีบ หรือมันคิดจะไปจีบใคร เขาจะสกัดดาวรุ่งให้ร่วงลงไปกองกับพื้นให้หมด!

“เออ มึงคงมีเจ้ากรรมนายเวรคอยตามจองล้างจองผลาญจริง ๆ นั่นแหละ เจ้ากรรมนายเวรที่หวงมึงมากซะด้วยสิ สงสัยชาตินี้มึงคงไม่มีสิทธิ์ไปเป็นผัวใครแล้วล่ะ ทำใจซะเถอะ” ขุนเขาเออออห่อหมกไปตามน้ำ น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ

“ไอ้ปากหมา! มึงแช่งกูเหรอ!” น่านน้ำแหวลั่น หันไปเงื้อมือจะฟาดแขนเพื่อน แต่ขุนเขาก็เบี่ยงตัวหลบได้อย่างสบาย ๆ

“คอยดูนะ พรุ่งนี้กูจะไปถวายสังฆทานชุดใหญ่ กรวดน้ำคว่ำขันแผ่เมตตาไล่ไอ้เจ้ากรรมนายเวรตัวนี้ให้ไปผุดไปเกิดเลย! กูจะต้องมีเมียเป็นตัวเป็นตนให้ได้ กูจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของแฮชแท็ก #แมวของขุนเขา เด็ดขาด!”

ขุนเขาไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่แค่นเสียงหัวเราะ หึ ในลำคอเบา ๆ แล้วก้าวเดินต่อไป ปล่อยให้น่านน้ำเดินบ่นงึมงำเป็นหมีกินผึ้งอยู่ข้าง ๆ

ทั้งสองคนเดินทอดน่องมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงบริเวณตลาดนัดหน้ามอ ซึ่งเป็นแหล่งรวมตัวยอดฮิตของเหล่านักศึกษาในยามเย็น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเงียบสงบของริมถนนมาเป็นความคึกคักจอแจในพริบตา แสงไฟนีออนหลากสีสันสว่างไสวจากเต็นท์ร้านค้าที่ตั้งเรียงรายยาวเหยียดไปตามทางเดิน กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของอาหารนานาชนิด ทั้งหมูปิ้ง ไก่ทอด ลูกชิ้นนึ่ง และยำรสแซ่บ ลอยคลุ้งผสมปนเปกันในอากาศ เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าแข่งกับเสียงพูดคุยหัวเราะของกลุ่มนักศึกษาที่เดินเบียดเสียดกันไปมา ทำให้ตลาดนัดแห่งนี้ดูมีชีวิตชีวาจนแทบจะวุ่นวาย

น่านน้ำที่กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์เศร้าหมองและหงุดหงิดกับความนกของตัวเอง เดินก้มหน้าก้มตาเตะฝุ่นไปเรื่อยเปื่อยอย่างคนเหม่อลอย ไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างเลยแม้แต่น้อย สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ริมฝีปากยังคงขมุบขมิบบ่นเรื่องหมอดูและดวงชะตาไม่เลิกรา ปล่อยให้ตัวเองเดินตามแรงเหวี่ยงของการฝ่าฝูงชนไปอย่างเชื่องช้า

ในทางกลับกัน ขุนเขาที่เดินขนาบข้างอยู่กลับมีสติสัมปชัญญะตื่นตัวเต็มร้อย นัยน์ตาคมกริบสีนิลกวาดมองไปรอบทิศทางราวกับเรดาร์ตรวจจับภัยคุกคาม ร่างสูงใหญ่ที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามทำให้ผู้คนที่เดินสวนมาต้องเผลอเบี่ยงตัวหลบให้โดยอัตโนมัติ ขุนเขาทำหน้าที่เป็นเสมือนเกราะกำบังมนุษย์ที่คอยกั้นน่านน้ำออกจากฝูงชนที่เบียดเสียด สายตาดุดันคอยจ้องเขม็งใส่ใครก็ตามที่เผลอมองร่างโปร่งบางของเพื่อนสนิทนานเกินสามวินาที โดยเฉพาะพวกผู้ชายหน้าตาดีหรือพวกที่มีท่าทีจะเข้ามาขายขนมจีบ เพียงแค่ขุนเขาปรายตามองด้วยรังสีอำมหิต คนพวกนั้นก็แทบจะรีบหันขวับเดินหนีไปอีกทางทันที

แต่ด้วยความที่ตลาดนัดหน้ามอในเย็นวันศุกร์นั้นคนพลุกพล่านมหาศาลจริง ๆ การจะควบคุมพื้นที่ทั้งหมดร้อยเปอร์เซ็นต์จึงเป็นเรื่องยาก แม้ขุนเขาจะพยายามเดินกันท่าให้แล้ว แต่ทางเดินที่แคบลงเรื่อย ๆ ประกอบกับเต็นท์ร้านค้าที่ยื่นออกมา ทำให้ทุกคนต้องเดินเบียดเสียดไหล่ชนไหล่กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จังหวะนั้นเอง มีกลุ่มนักศึกษาวิศวะกลุ่มใหญ่เดินสวนมาด้วยความคึกคะนอง พวกเขากำลังหัวเราะเสียงดังลั่นและหยอกล้อผลักกันไปมาอย่างสนุกสนาน หนึ่งในนั้นที่กำลังหันหลังคุยกับเพื่อนโดยไม่ทันมองทางข้างหน้า ถูกเพื่อนผลักจนเสียหลักเซถลาพุ่งตรงเข้ามาหาจุดที่น่านน้ำกำลังเดินก้มหน้าก้มตาเหม่อลอยอยู่

ในมือของนักศึกษาคนนั้นมีแก้วชานมไข่มุกแก้วใหญ่ที่เพิ่งเจาะหลอดสด ๆ ร้อน ๆ น้ำหนักและทิศทางของการพุ่งตัวนั้น หากปล่อยให้ชนเข้าล่ะก็ น่านน้ำไม่เพียงแต่จะล้มลงไปกองกับพื้น แต่น้ำชานมไข่มุกเหนียวเหนอะหนะจะต้องหกเลอะเทอะเต็มเสื้อเชิ้ตตัวเก่งของเขาอย่างแน่นอน!

“เฮ้ย! ระวัง!” เสียงใครบางคนในกลุ่มนั้นตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว น่านน้ำเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาดำของร่างใหญ่โตกำลังพุ่งกระแทกเข้ามาหาตัวในระยะประชิด สมองของเขาสั่งการให้หลบ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อก้าวขาไม่ออกราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้

เชี่ยแล้ว!

เสื้อตัวนี้กูเพิ่งซื้อมาใหม่นะเว้ย!

น่านน้ำหลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทกและความอับอายกลางตลาดนัด ทว่าก่อนที่เสี้ยววินาทีแห่งความหายนะจะมาถึง!

หมับ! พรึ่บ!

ความไวเป็นของปีศาจ ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของขุนเขา พุ่งตวัดเข้าโอบรัดรอบเอวบางของน่านน้ำอย่างรวดเร็วและหนักแน่นปานคีมเหล็ก ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างโปร่งบางของน่านน้ำก็ปลิวหวือลอยตามแรงดึง ถอยร่นหลบวิถีการชนได้อย่างฉิวเฉียด!

ปึก!

แผ่นหลังกว้างของน่านน้ำกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งของขุนเขาอย่างจัง แรงกระแทกนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมั่นคงและแข็งแกร่งราวกับกำแพงหินผาที่ไม่มีวันพังทลาย วงแขนหนาของขุนเขารัดแน่นอยู่ที่รอบเอวของเขา ล็อกตัวเขาไว้แนบชิดกับสรีระของอีกฝ่ายจนแทบจะไม่เหลือช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน นักศึกษาคนที่เซถลามา พุ่งวืดผ่านหน้าพวกเขากลับไปทรงตัวได้ฉิวเฉียด ห่างจากปลายจมูกของน่านน้ำไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ชานมไข่มุกในมือกระฉอกออกไปโดนพื้นถนนเล็กน้อย แต่ไม่ได้กระเด็นมาโดนตัวน่านน้ำเลยแม้แต่หยดเดียว