บทที่ 4 กุนซือหน้ายักษ์ (1/2)

หน้าจอสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดส่องแสงสว่างวาบสะท้อนกับใบหน้าหวานที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม น่านน้ำนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนนุ่มฟู สองขากระดิกไปมากลางอากาศอย่างคนร้อนรน นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างพิมพ์ข้อความยุกยิก ๆ ลงบนแป้นพิมพ์ทัชสกรีน ก่อนจะกดลบ แล้วก็พิมพ์ใหม่ วนเวียนอยู่แบบนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

ดวงตาเรียวรีจ้องเขม็งไปยังรูปโปรไฟล์ในแอปพลิเคชันสีเขียวของเป้าหมายหมายเลขหนึ่ง “น้องพาสเทล”

น้องพาสเทลคือเด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ เจ้าของฉายานางฟ้าแห่งตึกศิลป์ รูปลักษณ์ของน้องเรียกได้ว่าตรงสเปกของน่านน้ำทุกกระเบียดนิ้ว ผิวขาวจัดจนแทบจะเรืองแสงได้ แก้มยุ้ย ๆ สีชมพูระเรื่อ ดวงตากลมโตสุกใสเหมือนลูกกวางน้อย รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม แถมยังชอบใส่เสื้อสเวตเตอร์สีพาสเทลโอเวอร์ไซซ์ที่ดูนุ่มนิ่มไปหมดทั้งตัว ในสายตาของคนที่สถาปนาตัวเองว่าเป็นรุกตัวพ่ออย่างน่านน้ำ น้องพาสเทลคือสุดยอดของแรร์ไอเทมสายรับที่เขาจะต้องคว้ามาควงแขนเพื่อลบคำสบประมาทและกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนจากไอ้แฮชแท็ก #แมวของขุนเขา ให้จงได้! แต่ทว่าปฏิบัติการล่าเหยื่อครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่หมูอย่างที่คิด

น่านน้ำสุดหล่อ: ทำอะไรอยู่ครับน้องพาสเทลคนน่ารัก ทานข้าวเที่ยงหรือยังเอ่ย พี่ซื้อขนมเค้กไปฝากที่คณะเอาไหมครับ?

Pastel: ยังไม่ได้ทานเลยครับพี่น่าน กำลังปั่นงานดรออิ้งอยู่เลย ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ แต่ไม่เป็นไรครับ พาสเทลเกรงใจ แหะ ๆ

น่านน้ำสุดหล่อ: โธ่ ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอกครับ สำหรับน้องพาสเทล พี่เต็มใจดูแลเสมอ เหนื่อยไหมครับ ให้พี่ไปช่วยนวดไหล่มั้ย

น่านน้ำสุดหล่อ:

Pastel: 555 ไม่เป็นไรครับพี่น่าน พอดีเพื่อนพาสเทลซื้อแซนด์วิชมาเผื่อแล้วครับ ขอตัวไปปั่นงานต่อนะครับพี่ ไว้คุยกันครับ

“โอ๊ยยยยยย! ไอ้บ้าเอ๊ย! ทำไมมันจีบยากจีบเย็นขนาดนี้วะ!” น่านน้ำแผดเสียงร้องลั่นห้อง พลิกตัวนอนหงายแล้วเอาหมอนใบโตอุดหน้าตัวเองอย่างขัดใจ ขาทั้งสองข้างเตะผ้าห่มกระจุยกระจาย นี่มันวันที่สามแล้วนะที่เขาพยายามทักแชทไปหยอดคำหวาน ๆ ใส่น้องพาสเทล แต่สิ่งที่ได้กลับมามีแต่คำตอบสุภาพ ๆ รักษาระยะห่าง และไอ้เลข 555 ที่อ่านแล้วรู้สึกเหมือนโดนด่าว่า อย่ามายุ่งกับกู ซ่อนอยู่กลาย ๆ!

คนอย่างน่านน้ำ ผู้มีรอยสักปีกนกอินทรีสุดเท่ประดับอก ไม่เคยต้องมานั่งกินแห้วกระป๋องตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มสู้แบบนี้! ความมั่นใจที่เคยพุ่งทะลุเพดานเริ่มหดตัวลงเหลือเท่าฝาหอย เขาเริ่มใจเสียและสับสน หรือว่าลีลาการจีบของเขาจะเก่าเกินไป? หรือว่าสติกเกอร์หมีส่งจูบมันดูคุกคามเกินไปวะ?

ในขณะที่น่านน้ำกำลังทึ้งผมตัวเองอย่างบ้าคลั่งอยู่นั้น เสียงพลิกหน้ากระดาษดังสวบสาบก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้อง

น่านน้ำลดหมอนลงจากใบหน้า ปรายตามองไปยังต้นเสียง ขุนเขารูมเมตหน้าตาย ต้นเหตุแห่งความวิบัติของภาพลักษณ์เขา กำลังนั่งเอนหลังอ่านหนังสือชีทเรียนเล่มหนาเตอะอยู่บนเก้าอี้ทำงานริมหน้าต่าง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมแว่นตากรอบใสที่ยิ่งขับให้สันกรามและจมูกโด่ง ๆ นั้นดูคมคายมากยิ่งขึ้นไปอีก ท่าทางเงียบขรึมและเป็นส่วนตัวนั้นดูขัดกับรอยสักเถาวัลย์หนามที่ลำคออย่างสิ้นเชิง แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไอ้หมอนี่มันหล่อ หล่อแบบวัวตายควายล้ม หล่อแบบไม่ต้องพยายามทำตัวแอคอาร์ตเหมือนที่เขาทำอยู่ทุกวัน

“นี่มึงอ่านหนังสือหรือหลับในวะไอ้ขุน กูโวยวายขนาดนี้มึงไม่คิดจะหันมาด่ากูหน่อยเหรอ” น่านน้ำหาเรื่องพาลใส่คนใกล้ตัวทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่นิ่งเฉย ขุนเขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากชีตเรียน มือหนาพลิกหน้ากระดาษไปอีกแผ่นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ

“หมาเห่าใบตองแห้ง กูต้องใส่ใจด้วยเหรอ”

“ไอ้สัส! กูไม่ใช่หมาโว้ย! กูเป็นเสือ! มึงคอยดูเถอะ กูจะเอาน้องพาสเทลมาเป็นแฟนให้ได้! กูจะควงน้องเขากระหน่ำลงไอจี ลงทวิตเตอร์ ให้ไอ้พวกที่แท็ก #แมวของขุนเขา มันอกแตกตายไปเลย! กูจะทำให้โลกรู้ว่าคนอย่างน่านน้ำคือรุกแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์!” น่านน้ำเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ชี้หน้าด่าเพื่อนสนิทอย่างเหลืออด

ขุนเขาชะงักมือที่กำลังจะพลิกหน้ากระดาษไปเสี้ยววินาที นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นตวัดขึ้นมองคนอวดดีบนเตียง แววตาที่เคยสงบนิ่งเยือกเย็นพลันมืดครึ้มลงราวกับมีพายุฝนฟ้าคะนองซ่อนอยู่ภายใน ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกและแค่นเสียงหัวเราะ หึ ในลำคอ

“ก็จีบให้มันติดก่อนเถอะ พิมพ์แชทไปเขายังตอบแค่ 555 ไม่ใช่เหรอไง”

“อ๊ะ! นี่มึงแอบอ่านแชทกูเหรอไอ้โรคจิต!” น่านน้ำเบิกตากว้าง รีบตะครุบโทรศัพท์มือถือมากอดไว้แนบอก

“กูไม่ได้แอบอ่าน แต่มึงเล่นบ่นพึมพำอ่านออกเสียงทุกตัวอักษรขนาดนั้น ต่อให้กูเอาหูฟังยัดหูก็ยังได้ยิน อ่อนว่ะ” ขุนเขาปิดชีตเรียนดังปัง ถอดแว่นตาวางลงบนโต๊ะ

คำว่าอ่อนว่ะที่หลุดออกมาจากปากของภูเขาน้ำแข็ง ทำเอาเส้นความอดทนของน่านน้ำขาดผึง! ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันค้ำคอ เขาจะยอมให้ไอ้เพื่อนหน้าตายนี่มาสบประมาทซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้อีกต่อไป!

“มึงว่าใครอ่อนวะ! กูแค่ กูแค่ยังไม่เอาจริงต่างหาก! กูแค่ขาดคนช่วยวางแผนเว้ย! ถ้ากูมีกุนซือดี ๆ คอยช่วยชงให้ รับรองว่าระดับกูจีบใครก็ติด!” น่านน้ำกระโดดลงจากเตียง เดินอาด ๆ เข้าไปประชิดตัวขุนเขา

พูดจบ น่านน้ำก็เบิกตากว้างเหมือนเพิ่งนึกแผนการระดับชาติออก เขาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของขุนเขาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาอย่างคนมีแผน

“ใช่แล้ว กุนซือ! ไอ้ขุนมึงนั่นแหละ! มึงต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้!” ขุนเขาขมวดคิ้วมุ่น มองคนตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

“รับผิดชอบอะไรของมึง”

“ก็มึงเป็นคนทำให้ภาพลักษณ์กูป่นปี้! มึงทำให้คนทั้งมหาลัยคิดว่ากูเป็นเมียมึง! เพราะฉะนั้นมึงต้องมาเป็นกุนซือช่วยกูจีบน้องพาสเทล! มึงต้องช่วยกูวางแผน ช่วยกูชง ช่วยกูกันหมาตัวอื่นออกไป! นี่คือคำสั่ง!” น่านน้ำโวยวายหน้าดำหน้าแดง