บทที่ 5 ปฏิบัติการหมาหวงก้าง (2/2)

แกรก

เสียงขูดช้อนโลหะกับก้นถ้วยกระเบื้องดังลากยาวบาดแก้วหู ดังมาจากฝั่งของขุนเขา มันเป็นเสียงที่ฟังดูน่าขนลุกและเต็มไปด้วยการคุกคาม พาสเทลสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟฟ้าช็อก ตวัดสายตาไปมองก็พบว่าขุนเขากำลังกดปลายช้อนลงกับถ้วยเปล่าอย่างแรงจนข้อนิ้วขาวซีด นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นไม่ได้มองที่ช้อน แต่มันจ้องเขม็งทะลุทะลวงมาที่ดวงตาของพาสเทลโดยตรง!

ดวงตาของขุนเขามืดมิดราวกับหลุมดำ แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าฟัน มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งสารเตือนภัยระดับสูงสุด ถ้ามึงยอมให้มันจับหน้ามึงมือมึงขาดแน่

“ไม่เป็นไรครับพี่น่าน! พาสเทลเช็ดเองได้ครับ!” พาสเทลรีบผงะถอยหลังหนีมือของน่านน้ำอย่างรวดเร็วจนหลังกระแทกพนักเก้าอี้ คว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดปากตัวเองอย่างลนลาน มือไม้สั่นไปหมดจนเช็ดเปรอะเปื้อนยิ่งกว่าเดิม น่านน้ำชะงักมือค้างกลางอากาศ กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงง

ทำไมจู่ ๆ น้องพาสเทลถึงปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้นวะ?

หรือว่าเขาจะรุกหนักเกินไปจนน้องตั้งรับไม่ทัน?

สงสัยต้องค่อยเป็นค่อยไปซะแล้วสิไอ้น่านน้ำเอ๊ย

“อ่า โอเคครับ ๆ เช็ดเองก็ได้ เอ่อ น้องพาสเทลนั่งทานไปก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง ส่วนมึงไอ้ขุน! นั่งนิ่ง ๆ ห้ามแกล้งอะไรน้องเขาเด็ดขาด เข้าใจไหม!” น่านน้ำดึงมือกลับมาเกาหัวแก้เก้อ ก่อนจะรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย อาการปวดเบาจากการดื่มน้ำเปล่าไปหลายแก้วเริ่มประท้วง

น่านน้ำหันไปชี้หน้าคาดโทษเพื่อนสนิท ขุนเขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ น่านน้ำลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะเดินนวยนาดตรงไปยังทางเดินไปห้องน้ำหลังร้าน ทิ้งให้บรรยากาศที่โต๊ะตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ทันทีที่แผ่นหลังบางของน่านน้ำลับสายตาไป อุณหภูมิรอบโต๊ะก็คล้ายจะดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในฉับพลัน

พาสเทลนั่งตัวสั่นงันงก ก้มหน้ามองถ้วยบิงซูที่เริ่มละลายราวกับมันเป็นสิ่งน่าสนใจที่สุดในโลก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับมัจจุราชที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เสียงเพลง K-pop ในร้านดูเหมือนจะเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เหลือเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกที่ติดขัดของตัวเอง

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับพาสเทลมันช่างยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ จู่ ๆ เงาดำขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมาบดบังแสงสว่างจากโคมไฟด้านบน พาสเทลสะดุ้งเฮือก ค่อย ๆ ช้อนสายตาที่สั่นระริกขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว

ร่างสูงใหญ่ของขุนเขาไม่ได้นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แบบสบาย ๆ อีกต่อไป เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะกระจกเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนพาสเทลได้ยินเสียงลมหายใจหนัก ๆ และสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอีกฝ่าย แขนแกร่งทั้งสองข้างของขุนเขาวางค้ำอยู่บนโต๊ะ ล้อมกรอบพื้นที่ของพาสเทลเอาไว้อย่างคุกคาม

ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยสักเถาวัลย์หนามอยู่ห่างจากใบหน้าของพาสเทลเพียงแค่คืบ นัยน์ตาคมกริบสีนิลวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตขั้นสุด มันไร้ซึ่งความปรานี ไร้ซึ่งความล้อเล่น มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อให้ขาดเป็นชิ้น ๆ

พาสเทลกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก น้ำตาเริ่มคลอหน่วยด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สัญชาตญาณร้องเตือนว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป อันตรายระดับที่สามารถฆ่าเขาหมกป่าได้โดยไม่ต้องกะพริบตา! ริมฝีปากหยักลึกของขุนเขาขยับเปิดออก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก จะถูกกดต่ำกระซิบลอดไรฟันออกมา มันเป็นประโยคสั้น ๆ ที่ไม่ได้ตะคอก แต่กลับดังก้องกังวานและกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟัง

“ฟังนะ คนนี้กูจองแล้ว” ขุนเขาเว้นจังหวะ นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างของพาสเทล

“...” พาสเทลอ้าปากค้าง วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

“ถ้าไม่อยากเดือดร้อน ก็เลิกยุ่งกับมันซะ”

คำขู่ที่แสนจะเรียบง่ายแต่ทรงพลังอำนาจ ทำเอาพาสเทลหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นตระหนก ขนทุกเส้นบนร่างกายลุกชัน น้ำใส ๆ ที่รื้นอยู่ตรงขอบตาเริ่มหยดแหมะลงมาอาบแก้มเนียน เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด หายใจไม่ออก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ

“เข้าใจแล้วครับ ฮึก พาสเทลจะไม่ยุ่งแล้วครับ ไม่ยุ่งแล้ว” พาสเทลละล่ำละลักตอบเสียงสั่นเครือ น้ำตาร่วงเผาะลงบนตัก มือไม้สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความน่ากลัวของพี่ขุนเขามันเกินกว่าที่เด็กปีหนึ่งบอบบางอย่างเขาจะรับมือไหว รังสีหวงของที่แผ่ออกมามันชัดเจนเสียจนคนตาบอดยังดูออกว่าสองคนนี้ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทธรรมดาแน่ ๆ! แล้วพี่น่านน้ำมาหลอกจีบเขาทำไมเนี่ย! อยากให้เขาโดนฆ่าหั่นศพยัดถังเหรอ!

ขุนเขามองผลงานการไซโคของตัวเองด้วยแววตาพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาผละตัวออกจากการคุกคาม เอนหลังกลับไปนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ตามเดิม ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กรงเล็บของราชสีห์ถูกเก็บซ่อนกลับเข้าไปใต้ท่าทีนิ่งขรึมอย่างแนบเนียน

“มาแล้ว ๆ รอนานไหมครับน้องพาสเทลคนดี พี่ไป”

เสียงเจื้อยแจ้วของน่านน้ำดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งที่เดินยิ้มร่ากลับมาที่โต๊ะ แต่คำพูดของเขาก็ต้องชะงักค้างอยู่แค่นั้น เมื่อเห็นสภาพของรุ่นน้องเป้าหมาย พาสเทลผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราดจนเก้าอี้ขูดกับพื้นเสียงดังเอี๊ยด ใบหน้าหวานซีดเซียว น้ำตาไหลอาบสองแก้ม ท่าทางลุกลี้ลุกลนราวกับคนเพิ่งเห็นผีมาหมาด ๆ

“อ้าว น้องพาสเทล เป็นอะไรครับ! ทำไมร้องไห้! ไอ้ขุน! มึงทำอะไรน้องเขา!” น่านน้ำรีบถลาเข้ามาหา หมายจะเข้าไปจับแขนปลอบประโลม แต่พาสเทลกลับสะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดหนีไปด้านหลังราวกับน่านน้ำเป็นตัวเชื้อโรค

“พี่น่านน้ำ! พาสเทล เอ่อ พาสเทลปวดท้อง! ปวดท้องกะทันหันครับ! สงสัยบิงซูจะทำพิษ! แล้วก็ แล้วก็หมาที่บ้านป่วยหนักด้วยครับ พาสเทลต้องรีบกลับไปพาหมาไปหาหมอ! ขอตัวก่อนนะครับ! ลาก่อนครับ! ชาตินี้ไม่ต้องมาเจอกันอีกนะครับพี่!”

พูดจบประโยคข้ออ้างที่ฟังดูป่วยการที่สุดในโลก พาสเทลก็คว้ากระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง แล้วใส่เกียร์หมาสับขาวิ่งเตลิดเปิดเปิงพุ่งตัวออกจากร้านบิงซูไปอย่างรวดเร็วปานพายุเฮอริเคน ทิ้งให้น่านน้ำยืนอ้าปากค้าง มือค้างอยู่กลางอากาศ มองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีไปจนลับสายตาด้วยความช็อกสุดขีด

“ดะ เดี๋ยวสิครับน้องพาสเทล! บิงซูยังกินไม่หมดเลย! หมาป่วยอะไรวะ บ้านน้องเขาอยู่หอพักไม่ใช่เหรอ!” น่านน้ำโวยวายเสียงหลง หันขวับกลับมามองหน้าขุนเขาที่นั่งไขว่ห้างหน้าตาเฉย

“ไอ้ขุน! มึงทำอะไรน้องเขา! สารภาพมาเดี๋ยวนี้นะ! ตอนกูไม่อยู่มึงขู่อะไรน้องเขา!” ขุนเขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ทำหน้าตายสนิทราวกับรูปปั้นหิน

“กูไม่ได้ทำอะไร กูแค่นั่งหายใจของกูเงียบ ๆ เด็กนั่นมันคงปวดท้องจริง ๆ อย่างที่มันบอกนั่นแหละ มึงก็เห็นว่ามันกินบิงซูไปตั้งหลายคำ อาจจะท้องเสียกะทันหันก็ได้”

“มึงโกหก! หน้าตาน้องเขาเหมือนคนโดนผีหลอกมากกว่าคนปวดท้องขี้อีก!” น่านน้ำทึ้งผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ความฝันที่จะมีแฟนเป็นหนุ่มน้อยน่ารักพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง!

“โอ๊ยยยยยย! ทำไมวะ! ทำไมกูถึงจีบใครไม่ติดเลย! หรือว่ากูจะดวงตกจริง ๆ วะ! เจ้ากรรมนายเวรต้องตามมาขัดลาภกูแน่ ๆ เลย! ไอ้หมอดูที่บอกว่ากูมีมารผจญขัดขวางความรักมันพูดจริงเหรอเนี่ย!” น่านน้ำทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก ยกมือขึ้นปิดหน้า คร่ำครวญโทษฟ้าโทษฝน โทษราศีเกิด โทษดวงชะตา โทษทุกอย่างบนโลกใบนี้ ยกเว้นโทษเจ้ากรรมนายเวรตัวเป็น ๆ ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ขุนเขามองดูคนตรงหน้าที่กำลังฟูมฟายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูปนขบขันที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิด เขาไม่ได้พูดปลอบใจ หรือแก้ตัวอะไรเพิ่มเติม ร่างสูงใหญ่เพียงแค่ขยับตัวโน้มไปข้างหน้า เอื้อมมือไปดึงถ้วยบิงซูสตรอว์เบอร์รีชีสเค้กของพาสเทลที่ยังเหลืออยู่เต็มถ้วยมาวางตรงหน้าตัวเอง มือหนาจับช้อนตักสตรอว์เบอร์รีลูกโตเคลือบน้ำเชื่อมสีแดงสดเข้าปาก เคี้ยวอย่างเชื่องช้าและอารมณ์ดี รสชาติความหวานอมเปรี้ยวของสตรอว์เบอร์รีมันช่างเข้ากันได้ดีกับรสชาติของชัยชนะ อย่างบอกไม่ถูก

“เออ คงงั้นมั้ง” ขุนเขาตอบรับคำคร่ำครวญของน่านน้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ รอยยิ้มที่น่านน้ำไม่มีวันได้เห็น ร้องไห้ไปเถอะไอ้ลูกแมว เพราะตราบใดที่กูยังนั่งอยู่ตรงนี้ ต่อให้มึงไปหาหมอดูแก้เคล็ดอีกสิบวัด มึงก็ไม่มีทางหาเมียได้หรอกปฏิบัติการหมาหวงก้าง สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีอีกหนึ่งภารกิจ!