บทที่ 5 ปฏิบัติการหมาหวงก้าง (1/2)

ร้านคาเฟ่บิงซูสไตล์เกาหลีชื่อดังหน้ามหาวิทยาลัย ซึ่งปกติแล้วมักจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศสดใสของวัยรุ่น เสียงเพลง K-pop จังหวะสนุกสนาน และกลิ่นหอมหวานของนมข้นหวานผสมสตรอว์เบอร์รี บัดนี้กลับมีมวลอากาศบางอย่างที่หนักอึ้งและเย็นเยียบแผ่ซ่านปกคลุมอยู่บริเวณโต๊ะมุมสุดของร้าน คล้ายกับมีเมฆฝนทึบแสงลอยตัวอยู่เฉพาะจุด ท่ามกลางการตกแต่งร้านด้วยโทนสีชมพูพาสเทลและตุ๊กตาหมีขนฟู

“พี่น่านน้ำ เอ่อ พี่คนนี้เขา”

เสียงหวาน ๆ ของ “น้องพาสเทล” เฟรชชี่ปีหนึ่งหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่สุกใสราวกับลูกกวางน้อย บัดนี้กำลังเบิกกว้างและสั่นระริกขณะช้อนสายตาขึ้นมองสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ที่นั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่ฝั่งตรงข้าม น่านน้ำผู้ซึ่งวันนี้จัดเต็มด้วยเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์ลายทางที่เขาคิดเอาเองว่าใส่แล้วดูเป็นโอปป้าสายรุกยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะผายมือไปทางเพื่อนสนิทหน้าตายที่นั่งกอดอกอยู่ข้าง ๆ

“อ๋อ ไม่ต้องตกใจไปครับน้องพาสเทล นี่ไอ้ขุนเขาเพื่อนสนิทพี่เอง วันนี้มันว่างจัดไม่มีอะไรทำ พี่เลยลากมันมาเป็น เอ่อ เป็นเพื่อนช่วยคุมเชิงน่ะครับ ถือซะว่ามันเป็นอากาศธาตุไปก็แล้วกันนะ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกครับคนดี” น่านน้ำส่งยิ้มกว้างที่คิดว่าหล่อกระชากใจที่สุดไปให้รุ่นน้องหน้าหวาน หารู้ไม่ว่าคำว่าอากาศธาตุที่เขาเพิ่งพ่นออกไปนั้น มันช่างขัดแย้งกับความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง!

อากาศธาตุบ้าอะไรล่ะ! ร่างสูงใหญ่กำยำที่สวมเสื้อแจ็กเกตยีนสีดำสนิททับเสื้อยืดคอย้วย เผยให้เห็นรอยสักเถาวัลย์หนามที่ลำคอแกร่ง นั่งหน้าตึงคิ้วขมวดเป็นปม แผ่รังสีฆ่าฟันออกมาจนแอร์ในร้านที่ว่าเย็นแล้ว ยังสู้ความหนาวเหน็บจากสายตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ ขุนเขานั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าที่ดูเหมือนมาเฟียกำลังมาทวงหนี้ มากกว่าจะเป็นนักศึกษาที่มากินบิงซูมุ้งมิ้ง การดำรงอยู่ของเขามันข่มขวัญจนน้องพาสเทลแทบจะหดตัวเหลือสองนิ้วอยู่แล้ว!

“ครับ สวัสดีครับพี่ขุนเขา” พาสเทลยกมือไหว้ปลก ๆ พยายามส่งยิ้มแหย ๆ ไปให้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาที่เย็นชาและว่างเปล่าจนน่าขนลุก

ขุนเขาเพียงแค่ปรายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาประเมินค่า ก่อนจะแค่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ หึ แล้วเบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างอย่างไม่ไยดี ท่าทีหมางเมินและหยิ่งยโสนั้นทำเอาน่านน้ำหน้าตึง เขาแอบกระทุ้งศอกใส่สีข้างเพื่อนสนิทดังอั้ก พร้อมกับกระซิบขู่ลอดไรฟัน

“ไอ้ขุน! กูให้มึงมาเป็นกุนซือช่วยกูจีบเด็กนะโว้ย ไม่ได้ให้มานั่งเป็นรูปปั้นยักษ์เฝ้าหน้าวัด ทำตัวให้มันเป็นมิตรหน่อยดิวะ!” ขุนเขาปรายหางตากลับมามองน่านน้ำ ไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงกระทุ้งเมื่อครู่แม้แต่น้อย ริมฝีปากหยักลึกกระตุกขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“กูก็เป็นมิตรแล้วไง มิจฉาชีพน่ะ”

“ไอ้เหี้ยนี่” น่านน้ำสบถอุบอิบ กัดฟันกรอด อยากจะหยิบถ้วยน้ำเชื่อมราดหัวไอ้เพื่อนเวรนี่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพื่อรักษาภาพพจน์รุกแสนอบอุ่นต่อหน้าน้องพาสเทล เขาจึงต้องรีบปรับสีหน้า หันกลับไปส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เหยื่อตัวน้อยของเขาต่อ

“เอ่อ น้องพาสเทลสั่งบิงซูสตรอว์เบอร์รีชีสเค้กใช่ไหมครับ น่าทานจังเลย เหมาะกับคนน่ารัก ๆ แบบพาสเทลเลยนะครับเนี่ย” น่านน้ำเริ่มเปิดฉากหยอดมุกจีบตามตำราที่ท่องมาเป๊ะ ๆ น้ำเสียงทุ้มติดหวานพยายามดัดให้ดูเป็นผู้ใหญ่และพึ่งพาได้ พาสเทลที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขี่ยช้อนในมือ ช้อนตามองน่านน้ำ ริมฝีปากบางสีพีชกำลังจะคลี่ยิ้มเขินอายรับมุกเสี่ยว ๆ นั้น

“ขอบคุณครับพี่น่าน พาสเทลชอบทานสตรอว์เบอร์รี”

กึก!

จู่ ๆ เสียงเคาะนิ้วชี้ลงบนโต๊ะกระจกอย่างเป็นจังหวะ เนิบนาบ ทว่าหนักแน่น ก็ดังแทรกขึ้นมาจากฝั่งของขุนเขา พาสเทลชะงักคำพูดไปโดยอัตโนมัติ หันไปมองตามเสียง และทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องเขม็งมาดั่งพญาเหยี่ยวจ้องตะปบลูกไก่ รอยยิ้มที่กำลังจะเบ่งบานบนใบหน้าของรุ่นน้องหน้าหวานก็หุบฉับลงทันที

สายตาของขุนเขามันไม่ได้มีความอาฆาตแค้นแบบโจ่งแจ้ง แต่มันเป็นความนิ่งงันที่กดดันอย่างมหาศาล ราวกับจะสื่อความหมายผ่านโทรจิตว่า มึงยิ้มสิลองยิ้มให้มันดูสิ แล้วมึงจะได้รู้ว่านรกบนดินหน้าตาเป็นยังไง

“เอ่อครับ ชอบทานครับ” พาสเทลรีบก้มหน้าหลบสายตาดุร้ายนั้นทันที มือที่จับช้อนสั่นน้อย ๆ จนช้อนกระทบกับถ้วยกระเบื้องเสียงดังก๊องแก๊ง เหงื่อเย็น ๆ เริ่มซึมชื้นตามไรผม ทั้ง ๆ ที่อากาศในร้านเย็นฉ่ำ

น่านน้ำที่มัวแต่หลงระเริงคิดว่าตัวเองกำลังทำคะแนนได้ดี ไม่ได้สังเกตเห็นสงครามประสาทที่เกิดขึ้นข้ามหัวตัวเองเลยแม้แต่น้อย เขาคิดไปเองเป็นตุเป็นตะว่าน้องพาสเทลกำลังเขินอายในเสน่ห์อันล้นเหลือของเขาจนตัวสั่น!

หึหึ เป็นไงล่ะไอ้ขุน มึงดูซะ! เสน่ห์ระดับรุกตัวพ่อของกูทำเอาน้องเขาเขินจนมือสั่นไปหมดแล้ว! น่านน้ำยิ้มกริ่มในใจ รู้สึกฮึกเหิมราวกับนักรบที่กำลังจะชนะศึก

“ถ้าชอบก็ทานเยอะ ๆ นะครับ หรือถ้าทานไม่หมด เดี๋ยวพี่ช่วยทานเองก็ได้นะ” น่านน้ำไม่พูดเปล่า ถือวิสาสะยื่นมือไปหมายจะใช้ช้อนของตัวเองตักบิงซูจากถ้วยของน้องพาสเทลเพื่อแสดงความสนิทสนม

แต่ทว่าความไวเป็นของปีศาจ!

ปึก!

ขุนเขาตวัดขาเตะเข้าที่ขาเก้าอี้ของน่านน้ำใต้โต๊ะอย่างจังและรวดเร็ว จนร่างโปร่งของน่านน้ำสะดุ้งเฮือกเสียหลัก ช้อนที่กำลังจะยื่นไปตักบิงซูหลุดมือหล่นดังแกร๊งลงบนโต๊ะ

“โอ๊ย! เชี่ยอะไรวะเนี่ย! มึงเตะขาเก้าอี้กูทำไมเนี่ยไอ้ขุน!” น่านน้ำร้องลั่น หันขวับไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่นั่งตีหน้าตายอยู่ข้าง ๆ

“แมลงสาบมันวิ่งผ่านขามึง กูเลยเตะไล่ให้ ไม่ขอบคุณกูหน่อยเหรอ” ขุนเขาตอบหน้าตาเฉย น้ำเสียงไม่สะทกสะท้าน

“แมลงสาบบ้านพ่องมึงสิ! ร้านสะอาดระดับห้าดาวขนาดนี้จะมีแมลงสาบได้ไงวะ มึงจงใจแกล้งกูชัด ๆ!” น่านน้ำโวยวายกระปอดกระแปด ก้มลงไปเก็บช้อนด้วยความหงุดหงิด ขัดมู้ดคนกำลังจะโรแมนติกหมด!

พาสเทลนั่งตัวลีบติดพนักเก้าอี้ มองสงครามขนาดย่อมระหว่างรูมเมตด้วยความหวาดหวั่น เขารู้สึกได้ชัดเจนเลยว่า รังสีความน่ากลัวของพี่ขุนเขามันพุ่งเป้ามาที่เขาทุกครั้งที่พี่น่านน้ำพยายามจะเข้าใกล้หรือพูดจาหวาน ๆ ใส่ มันไม่ใช่สายตาของการมาคุมเชิงแบบที่พี่น่านน้ำบอก แต่มันคือสายตาของหมาจ่าฝูงที่กำลังหวงกระดูกชิ้นโปรด และพร้อมจะขย้ำคอใครก็ตามที่กล้าแหยมเข้ามาใกล้!

“เอ่อ พี่น่านน้ำครับ ถ้าพี่สองคนทะเลาะกัน พาสเทลว่า...” พาสเทลเรียกเสียงแผ่ว พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด

“ไม่ได้ทะเลาะครับ! ไม่ได้ทะเลาะเลยสักนิด! ไอ้ขุนมันก็เป็นคนหวังดีประสงค์ร้ายแบบนี้แหละครับ น้องพาสเทลอย่าไปใส่ใจมันเลยนะ มา ๆ ทานบิงซูกันต่อดีกว่า อ๊ะ ตรงมุมปากน้องพาสเทลมีครีมติดอยู่นะครับ เดี๋ยวพี่เช็ดให้” น่านน้ำรีบยืดตัวขึ้นส่งยิ้มกลบเกลื่อน เอื้อมมือไปคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดโต๊ะอย่างลุกลี้ลุกลน น่านน้ำเตรียมจะใช้ไม้ตายก้นหีบ เอื้อมมือไปหวังจะเช็ดมุมปากให้รุ่นน้องหน้าหวานเพื่อสร้างซีนโรแมนติกแบบในซีรีส์เกาหลี แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของน่านน้ำขยับเข้าใกล้ใบหน้าของพาสเทล