บทที่ 6 เจ้ากรรมนายเวรที่ชื่อขุนเขา (2/2)

“ขะ ขอโทษครับพี่! ผมไม่ได้ตั้งใจมองทาง ขอโทษจริง ๆ ครับ!” นักศึกษาคนนั้นรีบหันมาผงกหัวขอโทษขอโพยหน้าตาตื่น เมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาคมกริบดั่งพญามัจจุราชของขุนเขาที่จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง เด็กหนุ่มก็หน้าซีดเผือด รีบยกมือไหว้ปลก ๆ แล้ววิ่งหนีตามกลุ่มเพื่อนไปอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที แต่วินาทีที่ยาวนานที่สุด กลับเป็นวินาทีที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น น่านน้ำเบิกตากว้างค้างอยู่ท่าเดิม ร่างกายแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนสนิท อะดรีนาลีนที่สูบฉีดพลุ่งพล่านจากความตกใจเมื่อครู่ กำลังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากกลางอก

แผ่นหลังของเขาสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากแผงอกกว้างของขุนเขา สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อยืดบาง ๆ และที่สำคัญที่สุด เขาสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและสม่ำเสมอของคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง

กลิ่นหอมสปอร์ตราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และฟีโรโมนดิบ ๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของขุนเขา ลอยกรุ่นเตะจมูกเข้าอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่อวลอยู่ในอากาศรอบตัวเขา กลิ่นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้รู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเมื่อบวกกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลงมารดบริเวณลาดไหล่และใบหูของเขา ขนอ่อนทั่วทั้งร่างของน่านน้ำก็พากันลุกชันขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงก้อนเนื้อในอกซ้ายของน่านน้ำเริ่มเต้นผิดจังหวะ มันเต้นแรงและเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาจับความรู้สึกได้ชัดเจน เลือดในกายสูบฉีดพุ่งขึ้นไปกองรวมกันที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูความรู้สึกหวิว ๆ ในช่องท้องตีตื้นขึ้นมาจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ภาพจำในคืนที่ผับ ภาพที่เขาซบหน้าลงกับอกแกร่งนี้ ภาพแฮชแท็ก #แมวของขุนเขา ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ

เหี้ย

เหี้ยแล้วไอ้น่าน!

มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย!

มึงจะมาใจสั่นกับไอ้เพื่อนเวรนี่ไม่ได้นะเว้ย!

มึงเป็นรุก!

มึงเป็นรุก!

มึงต้องเข้มแข็งดิสัส!

น่านน้ำกรีดร้องด่าทอตัวเองในใจอย่างบ้าคลั่งสัญชาตญาณความเป็นชายที่มโนเอาเองพยายามต่อต้านความรู้สึกหวั่นไหวที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง สองมือเรียวยกขึ้นพยายามแกะท่อนแขนที่รัดเอวเขาอยู่ออก

“อะ ไอ้ขุน! ปล่อยได้แล้ว! คนมองเต็มไปหมดแล้วเนี่ย!” น่านน้ำโวยวายเสียงสั่น พยายามทำน้ำเสียงให้ดูหงุดหงิดและห้าวหาญที่สุด แต่ฟังยังไงมันก็เหมือนแมวขู่ฟ่อ ๆ มากกว่าเสือคำราม แทนที่ขุนเขาจะยอมปล่อยมือตามคำขอ เขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม

ขุนเขากระชับอ้อมแขนที่โอบรอบเอวบางให้แน่นขึ้นไปอีก รัดแน่นจนแผ่นหลังของน่านน้ำบดเบียดเข้ากับแผงอกของเขาแนบสนิทไร้ช่องว่าง ลำแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กตรึงร่างของคนพยศเอาไว้จนขยับหนีไปไหนไม่ได้

ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยสักเถาวัลย์หนาม โน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งเป็นสันแทบจะฝังลงไปที่ลาดไหล่บาง ริมฝีปากหยักลึกขยับเข้าใกล้ใบหูที่กำลังขึ้นสีแดงจัดของน่านน้ำ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงไปด้วยอำนาจการควบคุม จะถูกกดต่ำกระซิบออกมาอย่างเนิบนาบ

“อยู่นิ่ง ๆ กูแค่กันคนชนมึง”

ข้ออ้างสุดแสนจะคลาสสิก ที่ใครฟังก็รู้ว่ามันคือคำแก้ตัวหน้าด้าน ๆ! แต่ทว่าเมื่อมันถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทรงเสน่ห์ของขุนเขา พร้อมกับลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดรินใบหู มันกลับกลายเป็นมนต์สะกดที่ทำให้ร่างของน่านน้ำชาวาบไปทั้งตัว!

“กูไม่โดนชนแล้ว! มึงก็ปล่อยสิวะ!” น่านน้ำเถียงกลับเสียงตะกุกตะกัก พยายามขืนตัวออกอีกครั้ง แต่แรงของคนตัวเล็กกว่าหรือจะสู้แรงของอดีตนักกีฬารักบี้มหาลัยอย่างขุนเขาได้

“คนเยอะ เดี๋ยวก็มีคนเดินมาชนมึงอีก กูขี้เกียจซักเสื้อให้มึง เดินไปทั้งแบบนี้แหละ ปลอดภัยดี” ขุนเขาตอบกลับหน้าตาเฉย ไม่ยอมคลายอ้อมแขนแม้แต่นิดเดียว 

“เดินไปทั้งแบบนี้บ้าอะไร! ท่านี้มันท่ากอดชัด ๆ! ไอ้บ้าเอ๊ย! ปล่อยกูนะโว้ย!” น่านน้ำโวยวายหน้าแดงก่ำ หันซ้ายหันขวาก็เห็นสายตาของคนในตลาดนัดหลายคนที่เริ่มหันมามองคู่ของพวกเขาเป็นตาเดียว บางคนก็ซุบซิบชี้ชวนกันดู บางคนก็หยิบมือถือขึ้นมาทำท่าเหมือนจะแอบถ่าย ยิ่งทำให้น่านน้ำสติแตกเข้าไปใหญ่

“ถ้ามึงยังดิ้นอีก กูจะอุ้มมึงพาดบ่าเดินกลางตลาดนัดนี่แหละ เอาไหม กูทำจริงนะ” ขุนเขาขู่เสียงต่ำ แววตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างเอาจริง

คำขู่ที่ดูเหมือนไม่ได้ล้อเล่นนั้นทำเอาน่านน้ำชะงักกึก ร่างกายหยุดดิ้นรนโดยอัตโนมัติ เขารู้จักนิสัยของเพื่อนสนิทคนนี้ดี บทมันจะหน้าด้าน บทมันจะทำอะไรบ้า ๆ มันก็ทำได้โดยไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้น ถ้าโดนอุ้มพาดบ่ากลางตลาดนัดจริง ๆ ภาพลักษณ์รุกที่พยายามกู้คืนมาคงป่นปี้ไม่เหลือซาก แถมแฮชแท็ก #แมวของขุนเขา คงได้ทะยานขึ้นอันดับหนึ่งเทรนด์โลกแน่ ๆ!

“อะ เออ! ไม่ดิ้นแล้ว! แต่มึงห้ามกอดแน่นขนาดนี้ดิ ปล่อยหลวม ๆ หน่อย กูอึดอัดหายใจไม่ออก!” น่านน้ำยอมจำนนในที่สุด บ่นอุบอิบเสียงเบา ยอมปล่อยให้ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวตัวเองพาเดินฝ่าฝูงชนไปอย่างจำยอม

ขุนเขาลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ ยอมคลายอ้อมแขนออกนิดหนึ่งเพื่อให้คนในอ้อมกอดหายใจสะดวกขึ้น แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างที่แนบชิดเอาไว้ มือหนายังคงประคองอยู่ที่เอวบางอย่างหวงแหน ราวกับกำลังประกาศให้ทุกคนในตลาดนัดรู้ว่าคนนี้ มีเจ้าของแล้ว ห้ามใครแหยม

ตลอดทางเดินในตลาดนัด น่านน้ำเดินตัวแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง ไม่กล้าสบตาใคร ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองสตรีตฟูดของโปรดที่ตั้งเรียงรายอยู่สองข้างทาง

สมาธิทั้งหมดของเขาถูกดึงไปรวมอยู่ที่สัมผัสบริเวณรอบเอว และกลิ่นหอมที่ลอยวนอยู่รอบตัว

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจบ้าบอนี่ก็เต้นไม่ยอมหยุด! เต้นแรงจนกลัวว่าคนที่โอบเอวอยู่จะได้ยิน! น่านน้ำกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อดับความร้อนรุ่มบนใบหน้า สะบัดหัวแรง ๆ สองสามทีเพื่อขับไล่ความคิดบ้า ๆ บอ ๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในสมอง

มึงไม่ได้หวั่นไหวนะน่านน้ำ!

มึงไม่ได้หวั่นไหว!

มึงแค่ตกใจที่เกือบโดนชน!

แล้วที่ใจสั่นก็เพราะมึงเหนื่อยที่ต้องเดินเบียดคนเยอะ ๆ แค่นั้นแหละ!

มึงเป็นรุก

มึงชอบผู้ชายตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ

ไม่ใช่ไอ้หมีควายหน้าตายด้านแบบไอ้ขุนเขา!

ท่องไว้!

กูเป็นรุก! กูเป็นรุก! กูเป็นรุก!

น่านน้ำท่องคาถาสะกดจิตตัวเองซ้ำไปซ้ำมาในใจ พยายามสร้างกำแพงปฏิเสธความรู้สึกที่แท้จริงอย่างสุดความสามารถ โดยที่ไม่รู้เลยว่ากำแพงความเบียวที่เขาสร้างขึ้นมานั้น มันเริ่มมีรอยร้าวและกำลังค่อย ๆ พังทลายลงทีละน้อย จากการโจมตีอันเงียบเชียบและแนบเนียนของเจ้ากรรมนายเวรที่ชื่อขุนเขา

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของขุนเขายังคงประดับอยู่บนมุมปากขณะที่เขาก้มลงมองเสี้ยวใบหน้าหวานที่แดงก่ำไปถึงใบหูของคนในอ้อมกอด

ปฏิเสธตัวเองไปเถอะไอ้ลูกแมว

ยิ่งมึงดิ้นรนปฏิเสธมากเท่าไหร่

ตอนที่มึงยอมสยบอยู่ใต้ร่างกู

มันก็จะยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้นแหละ

ปฏิบัติการสกินชิพเนียน ๆ ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม!