Chapter 4

Maaga akong nagising kinabukasan. Tahimik ang buong unit, maliban sa mahinang tunog ng shower sa banyo nasa loob si Edward naliligo.

Napailing ako. Kahit anong galit ko kagabi, heto ako ngayon, nagluluto ng breakfast. Hindi dahil gusto kong magpaka-martyr, pero dahil kailangan ko. Bahagi ito ng plano ko. At kailangan ko siyang paikutin sa paraan na hindi niya namamalayan.

Habang hinihiwa ko ang sibuyas, Hindi ko namalayan Ang paglapit ni Edward, naramdaman ko nalang Ang mga kamay nitong humawak sa bewang ko.

“Babe, ang aga ah,” sabi niya sa masculine na boses. Amoy ko Ang mabangong sabon na ginamit nito.

“’Di ba gusto mo ng breakfast? Kaya ayan,” sagot ko nang hindi lumilingon. “May baon ka rin mamaya. Para hindi ka na mag-order sa labas.”

Umaalis si Edward sa likod ko at Umupo sa high chair sa kitchen counter habang pinapanood ako.

Parang hari. Ako ang taga-luto, taga-asikaso. Pero sige lang. Kakayanin ko.

Paglingon ko, seryoso siyang nakatitig sa akin.

“Emma,” sabi niya, “hindi mo naman kailangan gawin lahat ’yan.”

“Gusto ko lang,” Nakangiting sagot ko. “Nakakahiya naman kung wala akong ambag dito sa bahay mo. Libre na nga Ang pagtira ko, ’di ba?”

Umangat ang kilay niya, parang hindi kumbinsido.

“I told you,” sagot niya, “bedmate lang kita. Kaya kong kumuha ng tagaluto, tagalinis, kahit sampu pa.”

Bahagyang ngumisi. “Pero kung gusto mong gawin, choice mo ’yan.”

Nilingon ko siya at sinadya kong ngumiti nang matamis.

“Hayaan mo na ako, Edward. Masaya ako na pagsilbihan ka habang nandito ako.”

Tumango siya at sinandig Ang likod sa upuan.

“Then it’s up to you, babe.”

Tapos sabay kindat. “Be ready later. You know what I mean.”

Napangiti ako ng mahina. “Sure, my dear boss. I’m always ready.”

Hindi niya alam, mas handa ako kaysa sa inaakala niya.

Nakaayos na ang lunchbox ni Edward habang papaalis kami papuntang office.

Pag-upo ko sa passenger seat, tinignan niya ang hawak kong bag.

“Ano ’yang dala mo?” tanong niya, habang ina-adjust ang seatbelt.

“Pagkain natin,” sagot ko.

Napairap siya. “I said, you don’t need to do that.”

“Sabi ko naman, gusto ko. Kaya pabayaan mo na ako.” sabay ngiti ko.

“Okay. Whatever,” sagot niya saka pinaandar ang sasakyan.

Naging tahimik sa pagitan namin sa loob ng sasakyan. Wala ni isang salita mula sa amin.

Pero Makalipas ang ilang sandali, naisipan kong buksan ang music para hindi naman masyadong boring ang biyahe.

“Turn it off,” utos niya.

Napatingin ako. “Why?”

“I don’t like music in the morning.”

“But I want,” sagot ko, saka ko tinaasan ng kaunti.

“Lower the volume,” malamig niyang sagot.

Sumandal ako at ipinagpatuloy ang pakikinig. Pero biglang nag-iba ang kanta naging melody na madalas kantahin ng kapatid kong si Maya.

Parang may sumakal sa dibdib ko. Uminit ang mata ko, parang gustong tumulo ang luha.

Naisip ko ang pagkawala niya, at alam kong iisang tao lang ang may kasalanan, ang taong nasa harap ko ngayon.

Lihim kong kinuyom ang kamao ko, gustong-gusto ko siyang sampalin, saktan, upang kahit papaano mabawasan ang sakit na matagal ko nang tinatago sa loob ko nitong nakaraang buwan.

Pero mariin kong pinigilan ang sarili ko.

Agad kong pinatay ang music.

Nag-angat si Edward ng tingin. “Why?”

“Wala, walang magandang music,” sagot ko at tumingin sa labas ng bintana.

Ayokong makita niya akong mahina.

Pagbaba pa lang namin ng sasakyan, halos sabay-sabay ang mga boses na bumati kay Edward.

“Good morning, Sir Edward!”

“Morning, Sir!”

Pero may mga mata ring nakatingin sa amin ni Edward na magkasabay pumasok.

“Ang swerte naman ni Emma,” bulong pa ng isang babae.

Kung alam lang nila. Walang swerte rito.

Babaero ang lalaki. Walang puso!.

Humigpit ang hawak ko sa folders. Sa loob-loob ko, mas lalo kong gustong iparamdam kay Edward ang sakit na nararamdaman ko.

Pero paano? Hanggang ngayon, wala pa rin kahit anong pagbabago sa pakikitungo niya sa akin.

Halos binigay ko na ang lahat, pero parang wala lang sa kanya.

Mula sa hallway isang babae Ang humarang sa dinadaanan namin.

“Babe!” sigaw ng isang babae.

Halos makita ang dibdib niya sa sobrang baba ng neckline ng damit. Lumapit siya kay Edward na parang wala ako sa tabi nila.

“Who are you?” tanong ni Edward na naka-smirk pa.

Mabilis nagbago Ang mukha ng babae mula sa malanding mukha naging seryoso. “Babe naman… nagkita na tayo sa bar! Ilang beses ko binaggit Ang pangalan ko! Nakalimutan mo?” I’m Kate!

Umiling si Edward na tila walang pake.

“Pasensya na, babe,” sabi nito. “Pero hindi lang kasi ikaw ang kasama ko ng gabing yon.”

Halos mapatulala ang babae.

“We will talk later. I will call you. Busy pa ako.”

“But babe—”

“Go out now. Once, I meet someone, never to repeat!.”

Diretso niya itong itinaboy.

Napahiya ang babae, at mabilis na tumalikod.

Habang si Emma lihim na napangisi

“First time mo ata tumanggi isang napakalaking milagro.”

“Not now,” bulong niya sa akin bigla.

“Baka biglang dumating si mama at papa, yari ako.”

Sabay tawa niya at nagpatuloy ng lakad papunta sa loob.

“Follow me in my office. And bring my schedule.”

“Copy, sir.” sagot ko.

Pagdating ko, sinalubong niya ako ng matalim na tingin.

“Oh, sir, what are you—"

Hindi ko natapos Ang sasabihin ko dahil hinila niya ako at pinaupo sa lap niya.

Sir!” bulalas ko. Aalis na sana ako mula sa kandungan niya, pero mabilis niya akong pinigilan.

Hinalikan niya ang leeg ko, dahan-Dahan na may kasamang pang a-asar.

Napasinghap ako sa kiliti. Ramdam ko ang pagtama ng tumutubong bigote niya sa pinaka-sensitibong parte ng leeg ko.

“Wait, sir,, ’di ba sabi mo may work ka? At paano kung biglang dumating ang mama mo?” Pigil ko sa kanya bago pa kami tuluyan makalimot.

Huminto siya. Kunot ang noo. Parang napaisip.

Binaba niya ang kamay niya at hinaplos ang tiyan ko.

“O sabagay,” sabi niya. “But I want something, babe.” Sa malanding boses nito.

Hinahalikan niya ulit ang leg ko, mas mabagal ngayon na parang nang-aakit.

“Not now, sir, ” pigil ko muli.

Tumigil siya. “Tinatanggihan mo ba ako?”

“H-hindi sa ganun. Pero nasa trabaho tayo.”

Tumawa siya nang mahina.

“Tama ka. Kung hindi lang tayo nasa trabaho, kanina pa kita sinunggaban, babe.”

Bumulong siya sa tenga ko bago ako binitiwan.

“Next time… huwag kang tatanggi.”

Tumayo ako at inayos ang skirt ko.

Pero sa loob-loob ko?

Hindi ako natatakot sa kanya.

Lalo na ngayon.

Habang palabas ako ng office, isang bagay lang ang nasa isip ko—

“Hindi pa alam ni Edward na ako ang magpapabagsak ng mundo niya. Maaring Hindi sa ngayon pero sisiguraduhin Kong mangyayari yon” Malakas Ang loob na saad ni Emma sa sarili bago tuluyan lumabas sa office ni Edward.