Chapter 4

Cyanne’s POV

Nagising ako sa hindi pamilyar na katahimikan. Walang busina sa labas, walang ingay ng kapitbahay ibang-iba sa maliit naming inuupahan noon ni Mama. Sandali akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang maalala kung nasaan ako.

Condo ni Javier.

Dahan-dahan akong bumangon at lumabas ng kwarto. Diretso ako sa kusina at nagtimpla ng kape, umaasang ang simpleng gawain na iyon ay makapagpapakalma sa isip ko. Malinis ang paligid, halos walang bakas ng ibang tao parang kontrolado ang lahat, kabaligtaran ng buhay kong puno ng biglaang problema.

Habang hinahalo ko ang kape, may narinig akong yapak.

“Good morning.”

Napalingon ako at bahagyang nagulat. Nakatayo si Javier sa bungad ng kusina, bagong gising, simple lang ang suot. Wala ang pormal at malamig na anyo niya. Tao lang siya normal.

“Good morning, ah mag luluto sana ko ng almusal natin kaso napansin kong wala ka ng stocks. Kaya nag timpla nalang ako ng kape” sagot ko, may kaunting hiya sa boses.

“Ganun ba, hindi kasi ako madalas kumain dito kaya hindi ako namimili” nahihiyang sagot niya. Inabutan ko na rin siya ng kape.

Tahimik. Hindi awkward, pero ramdam ang pagitan parang parehong nag-iingat sa bawat galaw at salita.

“Hindi ako sanay na may kasamang iba sa umaga,” bigla niyang sabi.

Napangiti ako nang bahagya. “Ako rin.”

***

Javier’s POV

Nagkakape kami nang biglang tumunog ang cellphone ko. Napahinto ako nang makita ko kung sino ang tumatawag si Mommy. Napatingin ako kay Cyanne, at sa isang tango niya, sinagot ko ang tawag.

“Mom, napatawag ka?” pilit kong kinakalma ang boses ko kahit kabado na ako.

“Sino ang inuwi mong babae sa condo mo?” diretso niyang tanong. “Nakita ka ng mga amiga ko. May kasama ka raw na babae pag-uwi.”

Parang biglang bumigat ang dibdib ko. Napatingin ako kay Cyanne bago muling nagsalita.

“Ah… girlfriend ko po. Dito ko muna siya pinatuloy kasi wala siyang matutuluyan sa ngayon.”

“Girlfriend?” gulat na gulat si Mommy. “Bakit hindi mo sinabi sa amin na may girlfriend ka na pala? Dalhin mo siya rito mamaya. Magdi-dinner tayo. Gusto na naming makilala ng Daddy mo.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa narinig ko.

“S-sige po,” sagot ko. “See you later.”

Agad kong ibinaba ang tawag at humarap kay Cyanne.

“Nakita raw tayo ng kaibigan ni Mommy na umuwi dito,” paliwanag ko. “Gusto ka nilang makilala. Mukhang napaaga ang pagharap natin sa kanila.”

“S-sige,” sagot niya sabay lunok. “Papasok muna ako sa kwarto para makapag-review… tungkol sa’yo. At tungkol sa atin.”

Simple ang mga salita niya, pero bakas sa boses niya ang kaba. Hindi lang siya ang kinakabahan ako rin.

Tahimik ang byahe namin papunta sa mansyon. Ramdam ko ang tensyon niya kaya dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya. Agad siyang napatingin sa’kin.

“’Wag ka kabahan,” bulong ko. “Nandito ako. Hindi kita pababayaan.”

Ngumiti siya maliit lang, pero sapat para bahagyang gumaan ang pakiramdam ko.

Ilang minuto lang ay naroon na kami. This is it. The show is about to start.

Bago kami pumasok, muli kong hinawakan ang kamay niya. Hindi na siya kumontra. Kasama iyon sa napagkasunduan naming gawin sa harap ng mga magulang ko.

Pagpasok namin, agad kaming sinalubong ng mga magulang ko sa sala—nakangiti, halatang naghihintay.

“Hi, anak,” bati ni Mommy. “Sakto ang dating n’yo, handa na ang hapunan.”

Dumiretso kami sa dining area.

“So, iha,” bungad ni Dad, “kumusta ang mga magulang mo?”

Saglit na natigilan si Cyanne. Hinawakan ko ang kamay niya sa ilalim ng mesa.

“Missing in action po ang tatay ko,” maingat niyang sagot. “Bata pa lang po ako nang mawala siya. Nanay ko lang po ang kasama ko. Sa ngayon po, nasa ospital siya, nagpapagaling.”

“Pasensya na,” mahinang sabi ni Mommy.

“Okay lang po,” sagot ni Cyanne.

“May work ka ba?” singit ni Dad.

“Opo,” sagot niya. “Sa Villamor Group po. Warehouse helper.”

Biglang nagkatinginan ang mga magulang ko. 

“Sa kumpanya namin?” tanong ni Mommy.

“Opo,” sagot niya, halatang nagulat din.

Lumipat kami sa sala pagkatapos kumain. Small talk na lang tungkol sa trabaho niya at araw-araw niyang ginagawa sa warehouse. Tahimik lang ako, pero napapansin kong hindi inaalis ni Mommy ang tingin kay Cyanne.

***

Scarlett’s POV

Hindi na sila nag tagal dahil may pasok pa raw sila bukas kaya umuwi na rin sila agad.

“Napansin mo ba?” tanong ko.

Tumango siya. “Kamukha niya.”

Hindi na ako nag paligoy pa. “Tawagan mo na.”

Tahimik siyang tumango at kinuha ang cellphone niya. Lumayo siya ng kaunti, mahina ang boses habang may kinakausap.

“Magsimula ka agad,” narinig kong sabi niya.

Kinabukasan, dumating na ang resulta ng pina imbestigahan namin.Si Cyanne nga ang anak ng mga taong matagal na naming kalaban sa negosyo.

Mukhang hindi lang puso ng anak ko ang nasa panganib ngayon kundi ang buong pamilyang Villamor. Kailangan kong mapigilan ang relasyon nila bago pa mauwi ito sa kasalan.