Chapter 3

Javier’s POV

Ilang araw akong hindi mapakali matapos ang gabing iyon sa bar. Paulit-ulit kong tinitingnan ang phone ko, naghihintay ng kahit isang mensahe mula kay Cyanne. Hindi ko alam kung aasa ba ako o tatanggapin na baka hindi niya kayanin ang alok ko at hindi ko siya masisisi kung ganoon dahil hindi naman biro ang tulong na inalok ko sa kanya.

Pero isang umaga, nag-vibrate ang phone ko.

Cyanne: Pwede ba tayong mag-usap? Sa personal sana.

Hindi ko namalayan na napangiti ako.

Nagkita kami sa isang tahimik na coffee shop, malayo sa ingay ng bar at sa mundong pilit siyang nilalamon. Simple lang ang suot niya walang make-up na makapal, walang damit na sumisigaw ng atensyon. At doon ko lalo na-realize… ibang-iba siya sa mga babaeng nakilala ko sa mga bar.

Umupo siya sa harap ko, halatang kinakabahan. Hawak niya ang tasa ng kape na parang doon siya kumukuha ng lakas ng loob.

“Pinag isipan ko muna talaga ‘yung alok mo,” panimula niya. “Hindi kasi madali ang hinihingi mo, pero iniisip ko rin na kailangan na talagang maoperahan ng nanay ko”

Tumango ako. “Naiintindihan ko.”

Huminga siya nang malalim bago tumingin diretso sa akin. “Pero… pumapayag na ako.” nagulat ako sa sagot niya.

Para akong nakahinga ng maluwag.

“Pero may kondisyon,” mabilis niyang dagdag, seryoso ang mga mata. “Kailangan malinaw ang boundaries natin.”

Ngumiti ako, hindi dahil sa plano, kundi dahil sa prinsipyo niya. “Sige sabihin mo lang, kahit ano okay lang.” wala akong karapatan na tanggihan ang simpleng hiling niya dahil mas malaki ang hiniling ko sakanya.

“Walang hawakan na walang dahilan. Walang pilitan. At higit sa lahat, respetuhin natin ang espasyo ng isa’t isa,” diretsahan niyang sabi.

Mas lalo akong natuwa. Hindi siya desperada. Hindi siya katulad ng ibang babae na gagamitin ang ganitong klaseng pagkakataon para sa sarili nilang interes. 

“Pumapayag ako sa lahat ng ‘yan,” sagot ko. “At gusto ko ring malinaw wala akong balak saktan o abusuhin ka.”

Sandaling natahimik ang pagitan namin, pero hindi ito awkward. Parang pareho naming sinusukat kung hanggang saan kami handang sumugal.

“May isa pa,” dagdag ko. “Kailangan nating magsama muna sa iisang bahay.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Ha?”

“Hindi sa kung anong iniisip mo,” agad kong linaw. “Para makapag-practice tayo. Mga kilos, galaw, paraan ng pakikitungo sa isa’t isa. Kailangan nating magmukhang totoo kapag humarap tayo sa mga magulang ko.”

Tahimik siyang nag-isip, saka tumango nang dahan-dahan. “Kung ‘yon ang kailangan… sige.”

Habang pinagmamasdan ko siya sa harap ko simple, matapang, at may sariling paninindigan napagtanto kong hindi lang ito basta kasunduan.

Iba si Cyanne.

At sa unang pagkakataon, hindi lang dahil sa magulang ko kung bakit gusto kong magtagumpay ang planong ito.

Tahimik ang biyahe papunta sa condo ko. Nasa passenger seat si Cyanne, tuwid ang upo, hawak ang bag niya na parang life vest. Paminsan-minsan siyang sumisilip sa bintana, tila sinusubukan pakalmahin ang sarili.

“Hindi ka naman kinakabahan, ‘no?” tanong ko, pilit binabali ang katahimikan.

“Konti,” sagot niya, may munting tawa pero halatang pilit. “First time kong makikitira sa lalaking… hindi ko naman talaga kilala.”

Napangiti ako. “Fair. Kung ako rin siguro, kabado.”

“Pwede ba ko mag tanong?” nahihiyang sambit niya.

“Oo naman, ano ba ‘yun?”

“Ah bakit kailangan mo ng babaeng mag papanggap na pakakasalan mo? Wala ka bang girlfriend?” natawa ko sa tanong niya, halata naman na nahiya siya nang tumawa ako. 

“Wala, wala akong girlfriend. Kailangan ko kasi pinipilit na ko ng magulang ko na mag pakasal sa lalong madaling panahon. Kapalit nito ay ang mana ko at ang pagiging CEO ng kumpanya namin” nakita kong napatango siya sa sagot ko. 

“G-ganun ba, ang hirap din pala ng sitwasyon mo. Kailangan mo mag pakasal sa isang babaeng hindi mo naman talaga mahal,” natigilan siya sa sinabi niya, “t-teka ibig sabihin ba niyan kailangan natin ikasal talaga?” kinakabahang tanong niya. 

“Wag ka mag alala sigurado naman akong hindi na tayo aabot pa roon,” sagot ko, “pero kung gusto mo na talaga ko pakasalan pwede naman” natatawa kong sambit sakanya.

“H-huy hindi, wala sa usapan natin yan ha” natawa naman ako sa sagot niya. Bigla na siyang nanahimik at pinagmasdan ang mga building na natatanaw niya sa bintana. 

Pagdating namin sa condo, bumukas ang pinto at bumungad ang malinis, tahimik na espasyo. Simple lang modern, maayos, walang masyadong gamit. Napansin kong huminga siya ng maluwag.

“Okay ka lang ba dito?” tanong ko.

“Oo,” sagot niya. “Mas tahimik kaysa sa inaasahan ko, at mas malaki pa sa bahay namin to.”

Nilibot ko siya. “Ito ‘yung sala. Doon ang kusina. May guest room diyan,” sabay turo ko sa pintuan sa kanan. “Diyan ka muna.”

“Salamat,” sabi niya, halatang relieved. “Buti may sariling kwarto.”

“Part ng boundaries,” sagot ko. “Ayokong maging uncomfortable ka.”

Ibinaba niya ang bag niya sa kama at saglit na umupo. Tahimik kaming dalawa, parang parehong nag-aadjust sa bigat ng sitwasyon. Hindi ito basta paglipat lang ng tirahan simula na ito ng isang kasunduang pwedeng baguhin ang buhay naming dalawa.

“Simulan na ba natin?” tanong ko, kalahating biro.

“S-simulan ang alin?” taas-kilay niyang sagot.

“Practice,” sabi ko. “Para hindi tayo mukhang strangers kapag humarap na tayo sa mga magulang ko”

Napangiti siya ng bahagya. “Okay… paano ba dapat?”

Lumapit ako ng kaunti, sapat lang para maramdaman kong nandyan siya hindi sobra, hindi kulang. “Basic lang muna. Tawagan mo ako sa pangalan ko. Kumilos tayo na parang… komportable at matagal na natin kilala ang isa’t isa.”

“Javier,” sambit niya, medyo alanganin pero malinaw.

May kung anong gumalaw sa dibdib ko. “Cyanne.”

Nagkatinginan kami, sabay natawa mahina, awkward, pero totoo.

“Mukhang mahaba-habang practice ‘to,” sabi niya.

“Oo,” sagot ko. “Pero walang rush. Isang hakbang lang muna, sige na magpahinga ka na muna”

Habang papalabas ako ng guest room para hayaan siyang magpahinga, napaisip ako hindi ko inaasahan na sa gitna ng isang planadong kasunduan, may papasok na ganitong pakiramdam.

At mas lalo akong naging sigurado sa isang bagay.

hindi magiging madali ang pagsasamang ito. Pero baka… baka maging totoo sa paraan na hindi ko inaasahan.