วิศวะหลงรัก :: Episode 5 น้ำหวาน บริหาร [100%]

สำคัญเลยคือ... เมาเก่งมาก เมื่อสามสี่วันก่อนเห็นจะได้จู่ๆ เขาโทรหาฉันตอนตีสาม ตกใจมากได้ยินเสียงเขาพูดพึมพำอะไรก็ไม่รู้น้ำเสียงยานคราง กว่าจะแกะคำพูดของเขาได้และดึงสติก็ปาเข้าไปเกือบยี่สิบนาที จำได้คร่าวๆ

‘เมาไม่ไหวแล้ว ใครโทรมา อ้าวน้ำหวานเหรอ ทำไมยังไม่นอน’

แล้วมีการมาต่อว่าฉันด้วยนะว่าจะโทรมาทำไมดึกๆ ว่าฉันทำไมยังไม่นอน ทำอะไรอยู่ แอบคุยกับใครจนดึกดื่น พอตอนเช้าเขาก็โทรหาฉันพอบอกว่าเขาพูดอะไรออกมา คุณพีทก็เงียบไม่แก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นบอกคำเดียวว่า ‘จำไม่ได้’ กำชับอีกว่าหากเขาโทรมาแล้วพูดไม่รู้เรื่องให้วางสายไปเลย ใครจะไปวางลงกันล่ะอดเป็นห่วงไม่ได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้รับสายน่ะ

“โห ทำไมคนเยอะแบบนี้ก็รู้นะว่าวิศวะฮอตแค่ไหน ก็ไม่คิดว่าจะมีคณะอื่นมาดูด้วยเนี่ย” โดนัทยืนเท้าเอวบ่นเล็กน้อย ก็น่าให้บ่นหรอกนะคนเยอะจริงจังมาก “อ๋อ รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมคนเยอะ”

“อะไรเหรอนัท”

“นู้นไง หนุ่มฮอตแสนร้อนแรงลงแข่งด้วยแบบนั้น”

เพื่อนพยักเพยิดหน้าให้ฉันมองไปที่สนามแข่งบาส ทุกคนทั้งสองทีมโดดเด่นมาก หากแต่ว่าจะมีเพียงแค่ไม่กี่คนที่เด่นออร่าเปล่งประกาย แล้วสำหรับฉันคนที่เด่นที่สุดก็คือ... คุณพีท ใช่ คุณพีทสุดฮอตกำลังวิ่งถือลูกบาสผ่านฝั่งตรงข้ามและโยนลูกลงห่วงทีเสียงกรี๊ดก็ดังที ที่น่าแปลกสำหรับฉันเห็นจะเป็นคุณพีทเป็นคนเดียวที่ไม่ยอมถอดเสื้อเล่น ทุกคนเปลือยท่อนบน ช่วงล่างสวมกางเกงยีนส์ราวกับเล่นแข่งกันชิลๆ มากกว่า

คุณพีทสวมเสื้อยืดสีขาวเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว ทำให้เสื้อสีขาวแนบผิวเนื้อของเขาจนเห็นรอยสักบางๆ บนตัว ทำให้รู้นะว่าคุณพีทสักแผ่นหลังเหมือนจะสักทั้งตัวด้วยซ้ำในสายตาของฉัน

“กรี๊ด! พี่ไฟท์สู้ๆ นะคะ แล้วทำไมแฟนฉันจะต้องเล่นสู้กับพี่พีทด้วยเนี่ย”

โดนัทบ่นอุบก่อนจะจูงมือฉันไปยืนอยู่ด้านหลังที่มีรุ่นพี่วิศวะยืนเชียร์ฝั่งของตัวเอง แน่นอนว่าเรามายืนอยู่ตำแหน่งที่สองข้างเป็นฝั่งคุณพีทกับอีกฝั่งเป็นพี่ไฟท์แฟนของโดนัท จะไม่แปลกใจเลยถ้าจะมีแค่เพื่อนๆ ของพวกเขา เพราะตรงนี้มีนักศึกษาผู้หญิงนับสิบคนยืนถือน้ำและผ้าขนหนูเตรียมพร้อมให้กับคนที่ลงแข่งขันกันอยู่

“เฮียพีท มึงต้องทำคะแนนอีกนะเว้ย!” ฉันเอี้ยวหน้าไปมองผู้ชายด้านข้างที่เอามือป้องปากตะโกนแข่งกับเสียงกรี๊ด พอคุณพีทได้ถือลูกบาสเลี้ยงหลบฝั่งตรงข้ามเสียงกรี๊ดก็ดังจนอยากจะยกมือปิดหู

“พี่ฟินน์ หนุ่มฮอตเพื่อนสนิทพี่พีท” โดนัทกระซิบข้างใบหู จังหวะนั้นพี่ฟินน์ก็หันมาสบตากับฉันที่ส่งยิ้มหวานให้กับเขา พลันสายตาคมก็ไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าพลางพูดอะไรออกมาโดยที่ฉันไม่ได้ยินและอ่านปากเขาไม่ออก

“น่ารัก น่าเยสว่ะ”

ผัวะ

“เหี้ย กูเจ็บนะเว้ยวาด!”

“พูดอะไรของมึง ให้เกียรติน้องเขาหน่อยโว้ย” แล้วพี่ฟินน์ก็หันไปตีกับพี่สวยๆ คนหนึ่ง กระทั่งได้ยินเสียงนกหวีดเป่าให้หยุดเกม ทั้งสองทีมเดินออกจากสนามและคว้าขวดน้ำมาดื่มอย่างหิวกระหาย โดนัทขอตัวไปหาพี่ไฟท์เพื่อให้กำลังใจแฟนหนุ่ม ส่วนฉันก็ยืนเอ๋ออยู่ในดงนักศึกษาหญิงหลายคนที่กู่เข้าไปหาคุณพีท

ทั้งใบหน้ารวมไปถึงเนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เหมือนเพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆ มือหนายกขึ้นสางเส้นผมสีดำสนิทขึ้น กลอกตาขึ้นบนราวกับเหนื่อยหน่ายที่มีผู้หญิงมากมายพากันอยากจะเช็ดหน้าหรือเอาน้ำให้เขาดื่ม กระทั่งคุณพีทเหลือบตามามองฉันที่ยกมือขวาขึ้นโบกให้เขาเล็กน้อยเป็นการทักทาย

“มึงไม่กินน้ำเหรอเฮีย” พี่ฟินน์เอ่ยทักคุณพีทที่เดินแหวกทุกคนเพื่อตรงเข้ามาหาฉัน ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่หยุดชะงักราวกับรอบข้างไร้เสียงไปชั่วขณะ คุณพีทเท้าเอวเสมองแก้วน้ำหวานสีเขียวในมือฉันที่ดูดไปได้แค่นิดเดียว เขาก็คว้ามันไปจากมือฉันและดูดรวดเดียวเกือบหมดแก้วแก้อาการกระหายน้ำ

“มาได้ไง”

“คือว่าฉันมากับเพื่อนค่ะ เพื่อนมาเชียร์แฟน พี่ไฟท์เขาเรียนโยธาน่ะค่ะ” คุณพีทหันไปมองตามที่ฉันชี้ไปทางโดนัทกับพี่ไฟท์ที่กำลังยืนเช็ดหน้าให้แฟนหนุ่มอยู่

“แล้วเธอมาเชียร์ใคร”

“เปล่านี่คะ แค่มากับเพื่อนเฉยๆ” คำตอบของฉันทำให้คุณพีทดูดน้ำหวานในมือจนหมดแก้ว พลางดันมันกลับคืนมาให้ฉัน เอิ่ม ซื้อมากินเองหรือซื้อมาให้เขากินจนหมดละเนี่ยน้ำหวาน “แต่คุณพีทแข่งด้วย ฉันเชียร์คุณพีทก็ได้ค่ะ”

“เหรอ” เขาเลิกคิ้วขึ้นพลางเอียงคอมองฉัน “ดูให้จบ”

“...”

“อย่าไปไหนจนกว่าฉันจะแข่งเสร็จ”

“คะ?”

“อยู่ตรงนี้”

เป็นคำสั่งหรือคำขู่กันแน่ หากเป็นคนอื่นก็คงจะคิดว่าเป็นคำสั่งที่เด็ดขาดเอามากๆ พอคุณพีทชี้หน้าฉันเพื่อสั่งห้ามว่าอย่าขยับไปไหนนะ ฉันก็ได้แต่หงุดหงิดกับความต้องการของเขา สิ่งที่ทำได้คือมองแผ่นหลังกว้างที่วิ่งลงสนามไปแข่งบาสเหมือนเดิม เพิ่มเติมก็คือสายตาของผู้หญิงทุกคนที่เพ่งเล็งมาที่ฉันคนเดียว

ปกติฉันเจอสายตาของคนที่หมั่นไส้ฉันเยอะก็พยายามที่จะมองข้ามไป หากแต่พอเป็นสายตาของผู้หญิงที่ชื่นชอบในตัวของคุณพีทกลับทำให้ฉันหลุบสายตามองแก้วน้ำในมือของตัวเอง ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดไปสักหน่อย ทำไมพวกเธอถึงได้จ้องฉันเหมือนกับว่าเป็นคนผิดขนาดนั้นด้วย

และในที่สุดผลการแข่งขันบาสใช้เวลาไม่นานฝั่งคุณพีทที่แข่งขันด้วยก็เป็นฝ่ายชนะ

“ถึงวันแข่งกีฬาระดับมหาลัย พวกมึงก็เล่นให้เหมือนวันนี้ด้วย”

“ทำไมพี่พีทไม่ลงแข่งด้วยล่ะครับ มาซ้อมให้พวกผมขนาดนี้แล้ว มีพี่พีทอยู่ด้วยชนะใสๆ” บทสนทนาของกลุ่มนักกีฬาวิศวะทำให้ฉันถึงบางอ้อ ไม่ใช่การแข่งขันแค่เพียงในคณะ แต่หมายถึงแข่งระดับมหาลัยด้วยสินะหมายถึงงานกีฬาที่น่าจะกำลังจะมาถึง “มีพี่ฟินน์กับพี่จี บวกพี่พีทไปอีกคนนะ คณะวิศวะโคตรน่ากลัว”

“กูไม่ว่าง กูมีงานมีการต้องทำ” คุณพีทตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพลางหยิบเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูพาดบนบ่า เป็นอีกครั้งที่เขาเดินแหวกสาวๆ ที่ชื่นชอบเขามาหยุดตรงหน้าฉัน “หิวข้าว”

“ค่ะ” แล้วมาบอกฉันทำไมล่ะเนี่ย

“เดินนำไปสิ” ฉันขมวดคิ้วพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง คุณพีทจึงพยักเพยิดหน้าและใช้มือดันแผ่นหลังฉันให้เดินออกจากสนามแข่งบาส “โรงอาหารคณะเธอ”

“อ้าว แล้วทำไมไม่กินที่คณะคุณพีทล่ะคะ”

“เธอกินยัง”

“กินแล้วค่ะ” แล้วจะไปกินที่คณะฉันเพื่ออะไรก่อน ไกลก็ไกลนะ “เล่นกีฬาเพิ่งเสร็จ ก็ไปกินที่คณะเถอะค่ะ คณะฉันอยู่ไกลนะ”

คุณพีทเสมองฉันพลางถอนหายใจออกมา สุดท้ายเขาก็ยอมที่จะมานั่งกินข้าวที่โรงอาหารคณะตัวเอง ฉันที่นั่งตรงข้ามคุณพีทได้แต่มองอาหารตรงหน้าด้วยสีหน้ามึนงงและสับสน ข้าวไข่เจียวหมูสับโปะบนข้าวสวยร้อนๆ จนพูนจาน มันดูน่ากินมากเลยหากว่าสิ่งที่คุณพีทกำลังราดลงไปจะทำเอาฉันถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

แล้วใส่ซอสมะเขือเทศอะไรเยอะแยะขนาดนั้นก่อน เขาชอบกินซอสมะเขือเทศมากขนาดนั้นเลยเหรอ

“มองเหี้ยไรกันวะ!” จู่ๆ คุณพีทก็มองเลยหลังฉันไป ตะโกนขึ้นมาทำให้สายตาของทุกคนที่มองมาทางเราถึงกับหลบตาเขาเสียยกใหญ่ “คนจะกินข้าวมานั่งจ้องอยู่ได้ รำคาญ”

*---------------------------------------------------*