LOGINวิศวะหลงรัก EP5
: น้ำหวาน บริหาร :
กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยก่อนจะเข้ามาแช่ตัวในอ่างกุชชี่ฉันก็ส่งข้อความบอกเพื่อนเรียบร้อย เวลาอาบน้ำก็ต้องเอาผ้าพันแผลออกถึงแม้ว่าจะไม่อยากเอามันออกก็ตามทีนะ ข้อมือของฉันทายาแล้วดีขึ้นมากเลย ยังไงซะคืนนี้ฉันก็คงต้องกินยาด้วยนี่สิ เฮ้อ พูดถึงเรื่องกินยาแล้วฉันไม่ชอบเลยเอาจริง ทำยังไงได้ถ้าอยากหายก็ต้องกิน
ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานพอควรชำระร่างกายเรียบร้อย ฉันก็สวมชุดนอนสายเดี่ยวลูกไม้กระโปรงสีชมพูอ่อน ออกมานั่งทิ้งตัวลงตรงปลายเตียงหยิบครีมทาผิวขึ้นมาทาเมื่อบำรุงผิวหน้าเตรียมตัวนอน ทว่าเสียงมือถือกลับดังขึ้นมาจนฉันเอี้ยวตัวไปหยิบมาดูว่าใครกันโทรมาเอาป่านนี้
“เดี๋ยวนะ คุณพีท” น้ำเสียงของฉันแผ่วเบาราวกระซิบ ไม่ใช่เขาโทรแบบมีเบอร์ฉันนะ ที่ฉันหมายถึงน่ะเขาโทรคอลมาจากแอพแชทหาคู่ต่างหาก “ทำไมต้องโทรคอลมาด้วย”
แล้วที่สำคัญนะพอฉันไม่รับเขาก็โทรมาถี่มาก จนต้องลุกขึ้นไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวมาสวมติดกระดุมไม่ให้เขาเห็นชุดนอนของฉัน พอกดรับสายปุ๊บใบหน้าหล่อเหลากำลังคีบบุหรี่เข้าปากกำลังพ่นควันออกพอดีกับจังหวะที่ฉันเปิดกล้อง
“เอ่อ ทำไมถึงวีดิโอคอลมาคะ”
(“ทายาพันผ้าหรือยัง?”)
“ทาแล้วค่ะ แต่ผ้ายังไม่ได้พัน”
(“แล้วทำไมไม่พัน”) ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบน แม้จะเห็นแค่ช่วงแผงอกแกร่งกับรอยสักก็เถอะ เล่นเอาฉันถึงกับหน้าร้อนผะผ่าวเสมองไปทางอื่นไม่กล้าสบตกับเขาโดยตรง
“ฉันพันไม่เป็นน่ะค่ะ เดี๋ยวพันพรุ่งนี้เช้าให้แม่ทำให้”
(“หาที่ตั้งกล้องดีๆ เดี๋ยวสอน”)
“คะ? ตะ ตอนนี้เหรอคะ”
(“ก็ใช่น่ะสิ ไม่พันตอนนี้ฉันจะโทรหาเธอทำไม”)
“แบบนั้นฉันดูในเน็ตเอาก็ได้นะคะ รบกวนคุณพีทเปล่าๆ” จดจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหมือนกำลังจะเดินเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงสังเกตได้จากหัวเตียงไม้ติดกำแพง เส้นผมสีดำปลิวไสวจากพัดลม เสียงทีวีที่เปิดรายการแข่งขันอะไรสักอย่าง
(“ดูในเน็ต จะสู้สอนแบบปฏิบัติได้ยังไง”) น้ำเสียงเข้มแหบพร่าบ่นฉันเบาๆ จนทำหน้างอง้ำใส่เขา
“เกรงใจคุณพีทนี่นา”
(“ไปหาที่ตั้งกล้อง น้ำหวาน”) นับเป็นครั้งแรกที่คุณพีทเรียกชื่อฉัน ปกติจะเน้นคำว่าเธอแทนชื่อซะส่วนใหญ่ พอเห็นว่าถูกเขาดุก็ขยับมานั่งที่เก้าอี้หน้ากระจก เอามือถือเสียบเข้าไปที่ตั้งมือถือ หยิบผ้าพันแผลขึ้นมาให้เขาได้เห็นมุมกว้างจะได้สอนฉันพันผ้าได้ง่ายขึ้น (“พร้อมยัง”)
“ค่ะ”
(“เริ่มจาก...”)
หูฟังและมือก็ทำตามคำแนะนำของคุณพีท ฉันเป็นพวกที่เรียนรู้ได้ไวมาก ถึงแม้จะไม่มีเขามาสอนบอกเลยว่าค้นหาในเน็ตก็ทำได้ เพียงแต่ว่าฉันไม่อยากทำไงก็เลยคิดว่าจะให้แม่พันให้ตอนเช้า ปรากฏว่าคุณพีทก็ดันบังคับให้พันเอาไว้ เพื่อที่จะได้หายเร็วๆ คุณพีทมองข้อมือที่ฉันชูให้เขาก็พยักหน้ารับพลางยิ้มมุมปาก
“เป็นไงคะ”
(“เก่งมาก”) คำชมของคุณพีททำให้ฉันเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะหยิบมือถือพาตัวเองมานั่งพิงหัวเตียงบ้าง
“คุณพีทคะ”
(“ว่า”) ถึงสายตาจะเอาแต่โฟกัสจอทีวีที่ได้ยินมาแว่วๆ ผ่านลำโพงมือถือ กำลังดูการแข่งขันฟุตบอลอยู่สินะ
“ฉันจะลบแอพแชทหาคู่แล้วนะคะ” เพราะฉันคิดมาสักพักว่าควรลบมันทิ้งไปสักที เพื่อที่จะได้ไม่ต้องถูกเทเหมือนที่น้องชายคุณพีททำกับฉัน ดังนั้นเลยคิดว่าการกลับมาโฟกัสกับตัวเองเหมือนเดิมคงจะดีกว่า แม้ว่าจะรู้สึกเสียดายก็ตามที่จะไม่ได้คุยกับคุณพีทต่อ อันที่จริงฉันก็ยังคงคิดสงสัยว่าทำไมจู่ๆ เราสองคนถึงมาคุยกันได้ก็ไม่รู้เหมือนกัน “มันไม่จำเป็นต่อชีวิตของฉันแล้ว เลยคิดว่าลบไปคงดีกว่า”
(“ก็ดี”) คุณพีทตอบกลับมาพลางเบนสายตามามองฉันที่จ้องมองเขาอยู่ ถึงจะผ่านเลนส์กล้องมือถือก็ตามที
“ค่ะ แต่ก่อนลบฉันขอบคุณนะคะที่คุณพีท...”
(“เอาเบอร์เธอมา”)
“คะ?”
(“ลบไปน่ะดีแล้ว ปกติฉันไม่ชอบพิมพ์ข้อความยาวๆ มันเมื่อยนิ้ว”) คำตอบของเขาเล่นเอาฉันอึ้งไปชั่วขณะ (“ฉันถนัดคุยกันตัวต่อตัวมากกว่า”)
“มะ หมายถึงยังไงคะ ฉันไม่เข้าใจ” หูไม่ได้ฝาดแน่นอน ฉันได้ยินชัดเจนว่าคุณพีทกำลังขอเบอร์ฉันอยู่ ใช่ไหม ต้องใช่สิ ฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้เข้าใจผิดไปเองแน่
(“ก่อนจะลบ ก็ส่งเบอร์เธอมาก่อน”)
“...”
(“หรือถ้าเธอไม่อยากให้ก็ไม่เป็นไร ฉันไม่บังคับ”)
“มะ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้นะคะ แค่สงสัยเฉยๆ” ฉันกัดริมฝีปากล่างและหลุบสายตามองมือซ้ายของตัวเองที่จิกผ้าห่มสีขาวที่คลุมบริเวณขาจนยับยู่ยี่ รู้สึกหน้าตัวเองร้อนผ่าวทั้งที่ในห้องเปิดแอร์จนเย็นฉ่ำขนาดนี้
(“งั้นก็เลิกสงสัย”) คุณพีทเหลือบตามองจอทีวีอีกครั้ง (“กินยาแล้วนอนซะ ฉันจะดูบอล”)
“ค่ะ”
(“อย่าลืมส่งเบอร์มา เดี๋ยวฉันโทรกลับไป”) ผงกศีรษะหนึ่งครั้งและเหลือบมองก็พบว่าคุณพีทกำลังจ้องหน้าฉันอยู่ (“ลบให้จริงนะ ไม่ใช่บอกว่าจะลบ แล้วแอบไปสปาร์คกับผู้ชายคนอื่น”)
“ลบจริงสิคะ ไม่เล่นแล้ว” คิดได้ยังไงว่าฉันจะไม่ลบน่ะ ถ้าไม่ลบจะบอกเขาก่อนเหรอ ฉันย่นจมูกใส่คุณพีทที่ยังคงถือกล้องให้ฉันมองหน้าเขาแบบนั้นโดยไม่วางสายด้วยซ้ำ แต่สายตาน่ะจ้องทีวีไม่ให้คลาดสายตาเลย “ฝันดีนะคะ”
(“อือ”)
คุณพีทตอบรับและเป็นฝ่ายกดปิดกล้องไป ส่วนฉันก็รีบส่งเบอร์โทรของตัวเองไปให้คุณพีท เสร็จก็ตัดสินใจถอนการติดตั้งแอพแชทหาคู่รวมไปถึงลบไอดีทิ้งไป ก่อนจะเอี้ยวตัวไปปิดโคมไฟก็มีสายโทรเข้ามาทันที รวมไปถึงชื่อข้อความของคุณพีทที่เด้งขึ้นมาให้ฉันกดรับ โปรไฟล์ข้อความของคุณพีทใช้ชื่อโดยตรงไม่มีอะไรสลักสำคัญ ส่วนรูปของเขาเป็นรูปข้อมือซ้ายสวมเกียร์วิศวะเหมือนกับที่เอาตั้งแอพแชทนั่นแหละ
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้ฉันกับคุณพีทเราเป็นเพื่อนกันหรือยัง เท่าที่ฉันเข้าใจคือสำหรับฉันแล้วคุณพีทเป็นผู้ชายที่ใจดีมากๆ แม้ว่าบุคลิกภายนอกของเขา คำกล่าวหาหรือชื่อเสียงของเขาค่อนข้างเป็นด้านลบก็เถอะ ทว่าฉันกลับรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา ได้เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องหวาดกลัวหรือกังวลเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น ซึ่งความสัมพันธ์แบบนี้ล่ะที่ฉันตามหามานาน จนกระทั่งได้เจอกับมันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หวังว่าจะรักษามิตรภาพที่ดีระหว่างเราเอาไว้ได้ก็พอ
“น้ำหวาน!” หันไปมองตามเสียงตะโกนของเพื่อนอย่างโดนัทที่วิ่งมาคล้องแขนฉัน กำลังคว้าเอาแก้วน้ำหวานสีเขียวที่ซื้อจากโรงอาหารเพื่อเอาออกไปกินที่โต๊ะหน้าคณะ
“ตกใจหมดเลย มีอะไรนัท”
“ไปคณะวิศวะกัน”
“ปะ ไปทำไม?” ด้วยความสงสัยจู่ๆ โดนัทก็มาชวนไปคณะวิศวะเนี่ยนะ ฉันไม่เคยไปมาก่อนเลยด้วยซ้ำ เอาจริงในมหาลัยนะกว้างขวางขนาดนี้เดินทั้งวันก็ไม่ทั่วทุกคณะ ดังนั้นฉันก็เลยโฟกัสแค่คณะของตัวเองที่เรียนกับห้องสมุดพอ
“คณะวิศวะจัดแข่งบาสน่ะสิ พี่ไฟท์ลงแข่งด้วย ไปกันๆ”
“แล้วหยกล่ะ?”
“ยัยนั่นขอนอนที่ห้องสมุด เพราะง่วง” ถึงว่าชวนไปกินข้าวไม่ยอมมากิน บอกว่าง่วงเพราะไปเดตกับพี่บิวแฟนนิติฯ ก็ไม่ต้องอธิบายให้มากหรอกว่าเพลียด้วยเรื่องอะไร “เดี๋ยวไม่ทันกรี๊ดพี่ไฟท์”
“ระ รู้แล้ว ช้าหน่อยเดี๋ยวน้ำหก”
สุดท้ายฉันก็ถูกโดนัทลากมาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ฟังจากเสียงเชียร์ที่ดังออกมาก็พาให้ฉันนึกไปถึงคุณพีท นับตั้งแต่วันที่ฉันลบแอพแชทหาคู่ไป เวลาล่วงเลยมาได้สักระยะฉันกับคุณพีทเราก็คุยกันบ้าง แต่ไม่ได้บ่อยถึงขนาดที่จะคุยกันแทบทุกวัน อันที่จริงเป็นฉันมากกว่าที่เน้นบ่นเรื่องทั่วไป เขาเป็นฝ่ายรับฟังอ่านข้อความก็ไม่ค่อยจะตอบ ไม่ตอบน่ะไม่เท่าไหร่เวลาส่งไปเขาอ่านฉันก็รู้สึกดีใจแล้ว เพราะรู้ว่าเขาไม่ค่อยว่างหรอกไหนจะเรียน ไหนจะต้องทำงานที่อู่ซ่อมรถ
[50%]
*-------------------------------------------------*
“พี่น้ำฟ้า”“ตอนแรกพี่เห็นพี่ก็คิดว่าตัวเองตาฝาดนะ อาจจะเป็นของเลียนแบบ พยายามมองให้มันกว้างแต่ใครจะไปคิดกันล่ะว่ามุมมองของพี่มันจะแคบได้ขนาดนี้” พี่น้ำฟ้าประคองแก้มฉันด้วยสองมือ “ตอนที่เห็นพีทอยู่กับน้ำหวาน พี่อิจฉามากเลยนะที่หวานได้เจอกับเขาก่อน”“...”“และพี่ก็คิดได้ว่าที่หวานพูดน่ะถูก ผู้ชายไม่ได้เหมือนกันทุกคนและพีทคือหนึ่งในนั้นที่ควรใช้หัวใจซื้อ ไม่ใช่ข้าวของเงินทอง”พี่น้ำฟ้าบอกว่าตอนที่เห็นเฮียพีทครั้งแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ พี่น้ำฟ้ารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ใจดีและดูน่าค้นหามากๆ ตอนแรกพี่สาวฉันคิดเอาไว้ว่าคงเป็นแค่ความประทับใจ หากแต่ว่าพอบอกชอบเฮียพีท เขากลับบอกว่า ‘ผมรับความรู้สึกคุณไม่ได้ แต่ก็ขอบคุณมากที่ชื่นชอบผม’ พี่น้ำฟ้าบอกว่ายิ่งเขาพูดแบบนี้ก็ยิ่งอยากได้เขามากๆ ตอนที่เขาบอกว่ามีเมียแล้วพี่น้ำฟ้าก็ไม่ได้สนใจ หวังแค่ว่าข้าวของหรือเงินทองที่ยื่นให้จะทำให้เฮียพีทสนใจ คิดว่าเฮียจนก็คงอยากจะสุขสบาย แต่เปล่าเลยเฮียไม่คิดจะมองพี่น้ำฟ้าเลยสักครั้ง แม้ว่าพี่น้ำฟ้าจะสวย มั่นใจในตัวเองและมีความเป็นตัวของตัวเองสูงก็ตาม“ดูแลน้องสาวฉันให้ดีนะพีท”“ไม่ต้องบอก ผมก็ดูแลหวานดีอยู่แล้ว
“อย่าให้หวานต้องรู้เองเป็นครั้งที่สาม” เป็นคำขู่ที่ทำให้เฮียพีทไม่กล้าหือกับฉัน หากฉันรู้เองความเชื่อใจที่เคยมีให้เขาจะสูญเปล่าและอาจจะลามไปถึงการสั่นคลอนความสัมพันธ์ของเราสองคน“พี่สาวหวาน เธอชื่อไนลาหรือเปล่า” คิ้วของฉันขมวดกันเป็นปม“ทำไมเฮียรู้ชื่อพี่น้ำฟ้า...” เป็นชื่อที่พี่น้ำฟ้าใช้ตอนไปเรียนต่างประเทศและใช้มันมาตลอด เพื่อนๆ คนรู้จักหรือนักธุรกิจคู่ค้ามักจะเรียกพี่น้ำฟ้าด้วยชื่อนี้ แล้วทำไมเฮียพีทถึงได้รู้กันล่ะ ไม่เพียงแค่ฉันสงสัยหัวใจดวงนี้ก็เต้นแรงมากขึ้นด้วย“น้ำฟ้าคือผู้หญิงคนนั้นที่ชอบเฮีย”“อะ อะไรนะคะ!”“เธอชอบเฮีย ตามตื้อเฮียและพยายามเปย์ทุกอย่างเพื่อจะได้ตัวของเฮีย”“มะ ไม่จริงใช่ไหมคะ”“เฮียจะไม่ปิดบังอะไรหวานอีก” น้ำเสียงของเฮียพีทที่ดูจริงจังและสายตาที่ดูเด็ดเดี่ยวทำให้ฉันลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก มันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกัน “เรื่องมันเป็นแบบนี้น้ำหวาน”เรื่องราวทุกอย่างถูกเล่าออกมาจากริมฝีปากของคนที่ฉันรัก ทุกคำพูดของเฮียพีทฉันเชื่อหมดทุกคำแต่ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกค้อนหนักร้อยปอนด์ทุบใส่ศีรษะก็คือ... พี่น้ำฟ้าชอบผู้ชายคนเดียวกันกับฉั
วิศวะหลงรัก EP30: น้ำหวานของเฮียพีท หวานที่สุด :ฉันสวมชุดเดรสสั้นสีขาวเปิดไหล่ระบายข้างผูกโบว์สีพื้น ช่วงตัวกระโปรงจะเป็นแบบมีเชือกรูดเพื่ออวดเรียวขายาว ผมสีบลอนด์คาราเมลที่เพิ่งไปทำมาก็มัดครึ่งศีรษะเป็นสีผมที่เฮียพีทเห็นแล้วคลั่งไคล้ฉันหนักมาก เอ่ยปากชมไม่หยุดว่า ‘เมียของเฮียทำสีผมแล้วสวยมาก’ ฉันนี่เขินจนตัวบิดเป็นน็อตแล้ว เริ่มตกแต่งใบหน้าหน้าสไตล์บางๆ ด้วยลุคที่ดูน่ารักและเซ็กซี่เมื่อสวมรองเท้าบูทสีดำถึงเข่าแทนการสวมส้นสูง ทำให้ฉันที่เดินเคียงคู่มากับแม่ถึงโรงแรมบนดาดฟ้าก็รู้สึกตื่นเต้นมากๆ ที่วันนี้ก็มาถึง เฮียพีทส่งข้อความบอกฉันว่าเขากำลังจะถึงในอีกสิบนาทีซึ่งฉันกับแม่จะมาก่อนเวลานัด ส่วนพี่น้ำฟ้าก็จะตามมาทีหลังเช่นกันเนื่องจากติดงาน“คบกับพีทเป็นยังไงบ้างน้ำหวาน”“ดีค่ะ” ตอบผู้เป็นแม่ที่นั่งตรงข้ามกัน “เฮียพีทดีกับหวานมากเลยค่ะ”“แม่เพิ่งจะรู้นะว่าพีทเขาเป็นลูกชายของคุณพินิจกับคุณอุไรวรรณ”“คะ?”“ทั้งสองท่านเป็นคู่ค้ากับบริษัทแม่น่ะสิ ตอนที่รู้เรื่องแม่ช็อกไปเลย” แม่บอกว่าตอนไปบ้านของคุณพ่อเฮียพีท ได้เห็นรูปเฮียพีทที่ตั้งโชว์กลางบ้าน ท่านตกใจมากก็เลยสอบถามเกี่ยวกับเรื่องเฮียพี
“พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”(“โอเคครับ เฮียแวะมาซื้อของไปให้ป๊ากับแม่ด้วย”)“เฮียน่าจะมารับหวานด้วย หวานอยากไปหาคุณพ่อกับคุณแม่เหมือนกัน” ฉันทำหน้าบูดใส่คนในจอที่โทรวีดิโอคอลมาหาฉันในช่วงบ่ายของวันหลังจากเลิกงานที่อู่ เฮียพีทบอกว่าจะแวะไปที่บ้านเพราะคุณพ่อกับคุณแม่เรียกไปคุย วันหยุดฉันก็เลยนั่งทำรายงานอยู่ที่ห้อง อีกอย่างพรุ่งนี้ก็จะถึงวันที่เรานัดไปดินเนอร์กันตามที่แม่ฉันชวนเฮียพีท(“ก็เอาไว้หลังจากเฮียไปดินเนอร์กับแม่หวาน เฮียก็ค่อยพาเรามาดินเนอร์กับพ่อแม่เฮีย โอเค?”)“ค่ะ” มองค้อนเฮียพีทที่หัวเราะออกมาเล็กน้อย เขาให้ฉันช่วยเลือกของไปฝากคุณพ่อกับคุณแม่ ฉันก็เลยบอกว่าให้เขาซื้อชาไปให้พวกท่านดีกว่า ผู้ใหญ่ชอบดื่มชาเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้วเพื่อสุขภาพของพวกท่านยังไงล่ะ “แล้วก็อย่าเมาด้วยนะคะ ไปเชียร์พี่ฟินน์ที่สนามแข่งน่ะ”(“รู้จักผัวตัวเองน้อยไปแล้วไหม คนอย่างเฮียเอาเหล้ามาอาบก็ยังไม่เมาเลย”)“เชื่อค่ะ แต่หวานกลัวเวลาเฮียขับรถกลับต่างหาก”(“สัญญาว่าจะไม่ดื่มเยอะ”) เฮียพีทชูสองนิ้วขึ้น (“ตั้งแต่เฮียมีหวาน เฮียไม่ขี้เมาแล้วนะ”)“ฉายาขี้เมา ยาจก หน้าหล่อคงใช้ไม่ได้กับเฮีย”(“หือ?”)“ตัดสองคำหน้าออ
วิศวะหลงรัก EP29: เรื่องเข้าใจผิด :รีสอร์ทที่เฮียพีทจองเป็นบ้านพักหลังเล็กๆ ติดริมทะเล ที่สำคัญเลยคือมีสระน้ำขนาดย่อมให้แช่สวยๆ และวิวด้านหลังก็จะเป็นวิวทะเลที่กว้างสุดลูกหูลูกตา เป็นที่พักเงียบสงบเหมือนมีทะเลเป็นส่วนตัวเลย หลังจากที่ซื้อของเรียบร้อยเฮียพีทก็พาฉันไปหาอะไรกินและเดินเล่นซื้อเสื้อผ้า เนื่องจากเป็นทริปที่ไม่ได้วางแผนคิดจะมาก็คือมาเลย ทำให้ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาด้วย ดีนะที่ของใช้ส่วนตัวยังสามารถแวะซื้อที่ร้านได้ แม้ว่าทางรีสอร์ทจะมีให้ครบครันก็เถอะฉันลอบมองแผ่นหลังกว้างที่นั่งบนขอบปูนใต้สระน้ำที่เปิดไฟให้แสงสว่าง สายลมจากทะเลพัดผ่านผิวเนื้อทำให้ทุกอณูผิวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เย็นสบาย ไม่ได้หนาวเกินไป ดวงตาทอดมองท้องทะเลที่ถูกอาบไปด้วยความมืดมิด ต้นมะพร้าวเอนไหวตามแรงของลมที่พัดเอื่อยๆ ลอบมองเฮียพีทที่หยิบกระป๋องเบียร์ยกขึ้นดื่ม จากนั้นฉันที่เปลี่ยนชุดเป็นสวมแค่เสื้อยืดสีขาวบางๆ ก็หย่อนขาลงในน้ำทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา ระดับน้ำก็อยู่ใต้ราวนมพอดี“หวานขอดื่มบ้างได้ไหมคะ?”“แน่ใจ”“แค่เบียร์ คงไม่เมาหรอกค่ะ” ตอนนั้นที่เมาน่ะเฮียพีทบอกว่าเหล้าที่พี่วาดดาวกินเป็นเหล้าแบบผสมจั
“ค้างเหรอคะ?”“ไปกลับไม่ไหวหรอก เฮียขี้เกียจ”“ทีตอนไปสนามแข่งยังขับกลับได้เลย”“ก็ตอนนั้นตัวคนเดียว” เฮียพีทพูดพลางกดล็อกหน้าจอมือถือ ฉันเพิ่งจะรู้นะว่าเฮียตั้งรูปฉันที่ถ่ายส่งให้ดู เป็นรูปที่ถ่ายคู่กับตุ๊กตาเพนกวิน เขาบอกว่ารูปนี้ฉันน่ารักมากๆ ชมจนฉันเขินหน้าร้อนผ่าวตลอด คนอื่นชมไม่รู้สึกเขิน พอเป็นเขาชมปุ๊บฉันเหมือนพร้อมละลายเป็นน้ำเลย “ตอนนี้มีเมียแล้ว กลัวเมียนั่งรถไปกลับจะเหนื่อย”เพราะเขาใจดีแบบนี้ถึงทำให้ผู้หญิงคนนั้นอยากได้เข้ามาเลยสินะ เอาจริงเฮียพีทมีนิสัยที่ชอบช่วยเหลือคนจริงๆ คงอาจเป็นประสบการณ์ในชีวิตตอนอดีตของเฮีย รวมไปถึงการถูกสั่งสอนจากคุณพ่อคุณแม่ที่เพียบพร้อม ทำให้ผู้ชายคนนี้ที่เคยมีชีวิตมืดมนได้เติบโตมาอย่างดีและเข้มแข็งมากขนาดนี้ ฉันดีใจนะที่วันนั้นเฮียพีทเลือกที่จะเดินกลับมาหาฉัน ดีกว่าปล่อยให้เรื่องตอนนั้นมันจบลง เราอาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน กลายเป็นคนที่เดินสวนกันไปมาและคงไม่ได้คบกันจนถึงตอนนี้“เฮียอยากเดตกับหวานมากกว่า”“รู้ได้ไง” เมื่อเฮียพีทจองที่พักเรียบร้อย เขาก็ขับรถปอร์เช่พาฉันออกนอกเมืองทันทีเหยียบคันเร่งแบบเต็มที่มาก แต่ไม่ได้เร็วจนฉันรู้สึกกลัวนะ







