วิศวะหลงรัก :: Episode 4 พีท วิศวะเครื่องกล [100%]

 เมื่อได้ฟังตัวตนที่แท้จริงของคุณพีทวิศวะเครื่องกล ตั้งแต่เข้ามาเรียนฉันเคยได้ยินสรรพนามของเขามาบ้าง ทว่ากลับไม่ได้ใส่ใจเสียเท่าไหร่เนื่องจากฉันมักจะเน้นเรื่องการเรียนของตัวเอง ลดการใส่ใจคนรอบข้างน้อยลง นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมชีวิตของฉันถึงแค่ครอบครัวกับเพื่อน ไม่มีใครเข้ามาในชีวิตเพราะไม่อยากเอาตัวไปเกี่ยวข้องกับใคร หากแต่ว่าวันหนึ่งกลับรู้สึกอยากลองออกนอกกรอบบ้าง ก็ดันถูกหลอกตั้งแต่ครั้งแรกที่คุยกับใครสักคนถูกคอ

และถึงแม้ว่าคุณพีทจะค่อนข้างเป็นผู้ชายในสไตล์ที่น่ากลัว ดุดันและเถื่อน ฉันกลับรู้สึกว่าคุณพีทดูมีอะไรมากกว่านั้น หากเขาเป็นแบบที่หยกพูดจริงๆ ทำไมถึงละเว้นพี่ขนมด้วยล่ะ จะบอกว่าด้วยความเหมือนกันในฐานะ ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นปัจจัยแรกที่ทำให้คุณพีทละเว้นพี่ขนม แต่ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับมุมที่อ่อนโยนของเขา

นั่นแสดงว่า... คุณพีทมีมุมที่อ่อนโยน ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป อยู่ที่ว่าเขาจะแสดงมันออกกับใครมากกว่าซึ่งตอนนี้มีเพียงพี่ขนมเท่านั้น เป็นคนเดียวและคนสุดท้ายของเขาสินะ

“แกโอเคหรือเปล่าหวาน ข้อมือเขียวช้ำเลย ไปโดนอะไรมาเนี่ย”

“ไม่มีอะไรหรอก”

“ผิวแกขาวละเอียดขนาดนี้ พอเขียวช้ำทีก็คือเห็นชัดเลย ให้ฉันไปซื้อยาให้เอาไหมแก้ปวด”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเองไม่ต้องเป็นห่วง” เลิกคลาสเรียนฉันกับโดนัทและหยกก็มาเดินเล่นหาอะไรลงท้องเรียบร้อย เป็นอีกครั้งที่วันนี้การเรียนไม่ได้เข้ามาในหัว มัวเอาแต่คิดไปถึงเรื่องของคุณพีท หนำซ้ำความเจ็บตรงข้อมือก็เล่นงานจนเจ็บแปลบๆ ฉันรู้ว่ามันไม่ได้เป็นอะไรมากก็แค่เขียวช้ำจากแรงบีบแล้วก็ปวดเล็กน้อย “ก่อนกลับบ้าน ฉันแวะซื้อเอง”

“แน่ใจนะว่าจะไม่ให้พวกฉันไปส่งจริงๆ”

“อืม อย่าห่วงนักเลย”

“งั้นถึงบ้านส่งข้อความมาบอกเลยนะหวาน” ฉีกยิ้มกว้างให้กับเพื่อนทั้งสอง ฉันน่ะดูเหมือนภายนอกจะอ่อนแอ ดูน่าทะนุถนอมจนเพื่อนเป็นห่วง จริงๆ ฉันไม่ได้อ่อนแอเสมอไปหรอก ฉันไปไหนมาไหนคนเดียวได้สบายมาก โดนัทกับหยกชอบเป็นห่วงฉันเกินไป “แยกกันตรงนี้เนอะ เจอกันที่คณะพรุ่งนี้”

เราสามคนโบกมือให้กันที่หน้าห้างสรรพสินค้า ฉันก็อาศัยเดินเท้าไปตามทางเพื่อหาร้านขายยา พอเจอปุ๊บก็เข้าไปคุยกับเภสัชกรได้ยาแก้ลดบวมมากินกับยาทาแก้ปวดแบบเจลกับครีม ผ้าพันข้อมือแล้วก็แผ่นแปะบรรเทาอาการปวด หลายอย่างทำให้ฉันค่อนข้างงุนงงกับการใช้งานมัน ฝั่งตรงข้ามเป็นสวนสาธารณะที่มีร้านค้าหลายร้านตั้งซุ้มขายกันอย่างคึกคัก ด้วยเพราะพลบค่ำแล้วผู้คนจึงออกมาหาอะไรกินกันหรือเลิกงานก็แวะซื้อของ ฉันข้ามทางม้าลายมองหาที่นั่งตรงเก้าอี้ไม้ตัวยาวใต้ต้นไม้

“เอาล่ะ อันนี้จะเป็นยาทาแบบเจลเย็น ครีมแบบธรรมดา” ฉันหยิบหลอดยาทั้งสองแบบออกมาอ่านรายละเอียดหลังจากใช้สายตาอ่านตัวหนังสือเล็กๆ “ต่างกันยังไงนะ”

พรึบ

“อ๊ะ!” จู่ๆ หลอดยาทาแบบเจลเย็นถูกมือหนึ่งดึงออกไปและนั่นทำให้ฉันตกใจสุดขีดเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่สวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมู ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งบึ้งตึงก่อนจะย่อตัวนั่งยองๆ ตรงหน้าฉันและคว้าข้อมือซ้ายไป “คะ คุณพีท มาได้ยังไงคะ”

“นิ่งๆ”

สายตาคมกริบจดจ้องมองมายังข้อมือซ้าย ปลายนิ้วของเขากดนวดตรงข้อมือทำเอาฉันดึงมือตัวเองกลับด้วยความเจ็บปวด หากแต่ว่าก็ถูกมือหนาล็อกเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี มือของคุณพีททั้งใหญ่และอบอุ่นเสียจนต้องเป็นฝ่ายนั่งนิ่งห่อตัวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด ยามที่เนื้อเจลละเลียดบนผิวเนื้อความเย็นทำให้ความเจ็บปวดทุเราลงไม่มากก็น้อย

บรรยากาศในยามนี้ค่อนข้างเงียบสงบไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน แม้จะมีแสงไฟจากตึกเรียงรายขนาดประดับประดาไปด้วยไฟหลากสีสาดสะท้อนมายังใบหน้าของเขา สายลมเอื่อยๆ พัดผ่านเส้นผมสีดำปลิวไสวตามแรงลม ถึงกระทั่งลมยังคงพัดพาให้กลีบดอกไม้สีขาวอมชมพูโปรยปรายลงมาเป็นระยะ กลีบของมันพาดลงบนศีรษะของคุณพีททำให้ฉันเอื้อมมือไปหยิบมันออกมา ส่งผลให้คุณพีทเงยหน้าสบตากับฉันด้วยแววตาที่ลุ่มลึก

“หยิบออกให้ค่ะ” ชูกลีบดอกไม้ให้คุณพีทดู พอเขาใช้ปลายนิ้วโป้งนวดคลึงตรงข้อมือให้ก็คว้าเอาถุงกระดาษจากร้านยา หยิบผ้าพันข้อมือและเอามาพันให้ฉันด้วยสถานการณ์ที่ค่อนข้างเงียบสงัด “ขอบคุณนะคะ”

“...”

“คุณพีทผ่านมาแถวนี้เหรอคะ” ด้วยความสงสัยจึงเอ่ยถามเขาที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ต้องทายาตลอด จะได้หายปวด”

“ค่ะ”

“ผ้าก็ต้องพันด้วย” ตรงนี้ล่ะที่ทำให้ฉันปวดหัว เพราะฉันพันข้อมือเองเป็นซะที่ไหนกัน สั่งเสร็จสัพเขาก็หมุนตัวเตรียมเดินหนี หากแต่ว่าฉันกลับเรียกรั้งเขาเอาไว้ซะก่อน

“อย่าเพิ่งไปค่ะคุณพีท” เอาของทุกอย่างยัดลงกระเป๋าสีดำแบรนด์ดังและวิ่งไปดักหน้าเขาเอาไว้ สูงจริงๆ สูงจนฉันต้องเงยหน้าคุยกับเขาเลย “เอ่อ ไปกินไอศกรีมกันไหมคะ ตรงนั้น”

ชี้นิ้วไปยังรถที่เปิดท้ายขายไอศกรีมแบบมีโต๊ะไม่กี่โต๊ะให้นั่งกิน คุณพีทเบนสายตามองไปตามที่ฉันชี้เขาก็มีท่าทีที่อึดอัดเล็กน้อย เหมือนกำลังคิดหนักจนฉันส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับเขา

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้น...”

“อยากกินก็กิน”

“จะไปกินกับฉันใช่ไหมคะ?”

คุณพีทไม่ตอบอะไรเขากลับเดินสวนฉันไปยังร้านไอศกรีมและนั่นทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมา กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปนั่งโต๊ะที่ว่างอยู่ เมนูที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันไล่สายตาเลือกไอศกรีมที่อยากกิน ส่วนคุณพีทดูเหมือนเขาจะไม่ได้อยากกินไอศกรีม เขาเลือกที่จะสั่งนมปั่นแทน พอไอศกรีมที่สั่งมาเสิร์ฟฉันก็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“ชอบขนาดนั้นเลย” คุณพีทเอ่ยถาม “ยิ้มจนตาปิด”

“ของโปรดเลยค่ะ ไอศกรีมช็อกโกแลตบราวนี่” กินเท่าไหร่ก็กินได้ไม่หยุด บอกเลยว่าที่บ้านฉันนะมีไอศกรีมรสชาตินี้เต็มตู้เลย หยิบช้อนขึ้นมาตักไอศกรีมเข้าปากความรู้สึกที่ไอศกรีมช็อกโกแลตละลายอยู่ในปากเป็นอะไรที่ฟินมาก “เหมือนคุณพีทไงคะที่ชอบชาไทยกับพายแอปเปิ้ล ความรู้สึกชอบเหมือนกันเลย”

“...”

“ชอบสิ่งไหนก็จะโฟกัสแค่อย่างเดียว ไม่มีตาไปมองอะไรอีกต่อไปแล้วค่ะ” ฉันกินไอศกรีมรสโปรดไปด้วยก็ยิ้มให้กับคุณพีทไปด้วย “ว่าแต่ทำไมถึงเล่นแอพแชทหาคู่ด้วยเหรอคะ เมื่อวานฉันเกือบลบไปแล้วถ้าคุณไม่ทักมาก่อน”

“ไม่ได้เล่น แต่ไม่รู้จะติดต่อเธอทางไหนเรื่องผ้าเช็ดหน้า”

“อ้อ” แบบนี้เองสินะ “แล้วคุณพีทกำลังจะไปไหนเหรอคะ ถึงเห็นฉัน”

“ขับรถผ่าน เห็นเธอเดินข้ามทางม้าลายพอดี” เขาให้คำตอบแบบห้วนๆ และหยิบแก้วนมสดปั่นไปดื่ม “ข้อมือ เจ็บหรือเปล่า”

“นิดหน่อยค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นแล้วเพราะคุณพีททายา พันผ้าให้”

“ทีหลัง...” คุณพีทเว้นวรรคคำพูดขณะที่ฉันคาช้อนไอศกรีมคาปากเพื่อรอฟัง “เวลาทักฉัน ให้ทักซึ่งๆ หน้า อย่าเข้าข้างหลังอีก”

“...”

“ฉันไม่อยากทำเธอเจ็บตัว เพราะนิสัยหวาดระแวงของตัวเอง”

“หมายถึงว่าฉันทักคุณพีทได้ตลอดเลยเหรอคะ”

“ไม่รู้สิ แล้วแต่เธอ” เขายักไหล่ไหวและเสมองไปทางอื่นพลางดื่มนมสดปั่นหมดแก้ว “ฉันเตือนด้วยความหวังดี เกิดมีอีกครั้ง จะไม่ใช่แค่ข้อมือที่เธอเจ็บ ฉันอาจจะต่อยหน้าเธอก็ได้”

“เข้าใจแล้วค่ะ” หลุบสายตามองถ้วยไอศกรีม หากแต่ว่ามุมปากของฉันมันกลับค่อยๆ ยกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเองเลยสักนิด ที่หยกพูดเกี่ยวกับตัวตนของคุณพีท ทำไมพอได้สัมผัสเองกลับไม่ได้รู้สึกว่าเขาจะเป็นแบบนั้นเลยนะ

รถแท็กซี่จอดลงตรงหน้าฉันเมื่อคุณพีทเป็นฝ่ายโบกมือเรียกให้ หลังจากที่คุณพีทรอให้ฉันกินไอศกรีมจนหมดไปสองถ้วย โดยที่เขาก็นั่งมองฉันกินแบบนิ่งมากๆ ไม่มีคำพูดอะไรออกมา มีเพียงฉันเท่านั้นที่เอ่ยปากถามและคุยกับเขานิดหน่อย ดูเหมือนคุณพีทจะไม่ค่อยใส่ใจคำพูดฉันสักเท่าไหร่ สายตามองไปทางอื่นหรือเล่นมือถืออยู่ ทว่าหูของเขากลับได้ยินทุกคำถามของฉันที่ถามออกไปทั้งหมด

“ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงไอศกรีม” รอบที่สองแล้วนะที่เขาเลี้ยงฉันเนี่ย “กลับดีๆ นะคะ”

ฉันขึ้นรถแท็กซี่และบอกเส้นทางกลับบ้าน ก่อนจะหันไปมองร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองฉัน มือซ้ายจึงยกขึ้นโบกให้เขาเล็กน้อยกระทั่งรถแท็กซี่ขับออกจากตรงที่ที่คุณพีทยืนมองจนลับตา ฉันขยับมานั่งพิงเบาะรถพลางลูบไล้ข้อมือซ้ายของตัวเอง ผ้าพันข้อมือที่ถูกพันจากผู้ชายที่ดูเหมือนจะไม่มีความอ่อนโยนใดๆ เป็นการพันผ้าที่สวยจนฉันเองที่เป็นผู้หญิงยังต้องอาย

เขาอนุญาตหรือเปล่านะ “ที่บอกว่าทักได้ตลอดน่ะ”

*--------------------------------------------------*