Se connecter"Hihingin mo ba siyang pakasalan ka?"Natigil ako; kalahati pa lang ang daan ng aking tinidor patungo sa aking bibig. Karaniwang tahimik na gawain ang Sunday dinner sa bahay ng aking ina, isang bihirang sandali ng katahimikan sa isang buhay na itinayo sa ingay at galaw. Nakababa na ang mga kandila, hindi nagagalaw ang natitirang alak sa aking baso, at tinanggal na ng housekeeper ang mga pinggan ng appetizer nang walang salita. Ngunit si Eleanor Knight ay hindi gumagawa ng anuman. Gumagawa siya ng katumpakan. Tapat siya. At tila, ngayong gabi, iniiwasan niya ang mga panlipunang kaganapan nang ganap.Tumingala ako mula sa aking plato, nakipagtitigan sa kanyang matalas, inaasahang tingin. "Saan nanggaling iyan?""Animnapu't apat na taong gulang na ako, Roman," sinabi niya, tumatagos sa aking pagsisinungaling bago ko pa ito mabuo. "Wala akong oras para sa isang preamble. Napakaikli ng buhay para sa maliliit na usapan at ginugugol ko na ang sapat kong panahon sa panonood sa iyo na umiikot
"Ang mga heritage protection ay hindi isang hadlang, Mr. Moretti; sila ang pundasyon kung bakit kabilang ang gusaling ito sa aming portfolio."Sumandal ako pasulong, patag ang aking mga kamay sa pinakintab na mahogany na mesa sa boardroom ng Milan. Ang ari-arian na ito ay aking obsession. Sa loob ng dalawang taon, namuhay at humingang kasama ang mga blueprint ng heritage building na ito, dinidisenyo ang isang Montague cultural foundation na magiging angkla ng aming brand sa puso ng Europa. Isang obra maestra ito ng bato at kasaysayan, at sa wakas ay lumilipat na ito sa yugto ng acquisition.Sa kabila ko naupo ang mga may-ari ng tatlong henerasyon ng Italian pride at katigasan ng ulo. Hindi lang sila gustong pera; gusto nila ng garantiyang hindi mababago ang legacy ng kanilang pamilya tungo sa isang salamin-at-asero na halimaw. Nasa aking elemento ako. Handa ako, may awtoridad, at, higit sa lahat, matiyaga. Alam ko ang bawat ladrilyo ng lugar na ito. Alam ko ang zoning laws ng Milan na
"May alitan kami."Sumandal ako sa malamig na salamin ng aking bintana sa opisina, nakapatong ang telepono sa aking tainga. Ang mga ilaw ng lungsod sa ibaba ay isang guhit lamang ng ginto at puti, ngunit ang aking atensyon ay nasa loob, nakatutok sa pag-uusap na natapos oras na ang nakalipas. Para sa isang lalaking nakikitungo sa mga hostile takeover at high-stakes litigation, ang pag-amin sa isang domestikong hindi pagkakaunawaan ay dapat sanang naramdamang isang kabiguan. Hindi iyon ang naramdaman. Naramdamang parang pag-unlad."Gaano kasama?" Matalim ang boses ni Felix nang may agarang alalahanin. Alam niya ang kasaysayan. Alam niyang sinusunog namin ni Sera ang mga tulay sa halip na itayo ang mga ito. Malamang hinihintay niyang sabihin ko sa kanyang pinapalitan ang mga kandado o bumalik na sa speed dial ang mga abogado."Hindi masama," sabi ko, mababa ang aking boses. "Totoo.""Pagkakaiba?" tanong ni Felix. Naririnig ko siyang gumagalaw sa kabilang linya, malamang nagbubuhos ng in
"Hinahabol mo ang logistics contract para sa Global Port initiative, hindi ba?"Hindi ko hinintay na tumingala siya mula sa kanyang tablet. Nakatayo ako sa pintuan ng kanyang home office, tuwid ang aking gulugod at ang aking puso ay tumitibok sa isang ritmong parang babala. Nakita ko ang panloob na memo sa isang shared industry server limang minuto na ang nakalipas. Hawak ng aking pamilya ang consulting relationship sa Port authorities sa loob ng isang dekada. Isang maselan na balanse ito, itinayo sa tiwala at legacy. At gumagalaw si Roman patungo sa pagpatay nang walang kahit isang bulong sa aking direksyon.Sa wakas ay tumingala si Roman. Hindi siya mukhang nagkasala. Hindi siya mukhang nahuli sa isang kasinungalingan. Mukha lang siyang Roman. Kalmado. Nakatutok. Sinasadya. Inilagay niya ang tablet sa mahogany na mesa at sumandal, hinahanap ng kanyang mga mata ang akin."Inihanda ng aking koponan ang bid noong nakaraang linggo," sabi niya. Matatag ang kanyang boses, para bang pinag-
"Hapunan lang ito, Roman. Tumigil ka na sa pag-aayos ng tai mo na para bang naghahanda ka para sa isang deposisyon."Nahuli ko ang aking repleksyon sa salamin sa koridor, nananatili ang aking mga daliri sa buhol ng seda. Nakatayo si Sera sa likuran ko, sinusubaybayan ng kanyang mga mata ang aking mga galaw nang may halo ng pagkaaliw at isang bagay na mas malambot. Hindi lang ako nag-aayos ng tai.Naghahanda ako upang pumasok sa isang yungib ng mga leon na hindi nagbabahagi ng aking apelyido. Ang pagtawag ni Louisa Reyes sa isang bagay bilang "hapunan" ay parang isang bagyo na tinatawag ang sarili nitong simoy ng hangin. May labindalawang tao sa guest list. Lahat ay pamilya at mga kasama ng Montague. Lahat ng taong nakakita sa aking pagkabigo sa kanya sa unang pagkakataon."Alam ko kung ano ang isang hapunan ng Montague, Sera," sabi ko, sa wakas ay ibinaba ang aking mga kamay. "Isang tribunal na may mas magandang alak.""Hindi ka mali," inamin niya, lumapit upang pinuhin ang mga lapel
"Ms. Montague, hindi ba nagmumungkahi ang pagsasama sa isang dating asawang kilalang hindi nagbibigay-pansin sa buong kasal ng isang tiyak na... kawalan ng self-preservation?"Hindi nanggaling ang tanong sa isang tabloid hack. Nanggaling ito mula sa isang business journalist sa isang function ng Montague Industries, isang taong karaniwang nananatili sa quarterly earnings at market volatility.Matalas siya, lumapit sa aking espasyo na nakaangat ang kanyang panulat sa kanyang notepad na parang isang sandata. Puno ng ugong ng high-level na networking at tunog ng mamahaling kristal ang silid sa paligid namin, ngunit biglang naging maiin na kristal ang hangin sa pagitan namin.Hindi ako kumurap. Hindi ko hinayaang manginig ang aking ngiti, bagama't nanakit ang komentong "hindi nagbibigay-pansin" sa paraang nagpakumulo ng aking dugo. Ito ay isang patas na pagtatasa ng nakaraan, ngunit ang nakaraan ay isang multong inilibing ko na. Nanindigan ako, perpekto ang aking postura. Hindi na lang ak







