Chapter 1 — Ang Panatang Pananghali

~ POV ni Nora Vane ~

“Ilipat ang mga security detail sa northern gate ng dalawampung minuto,” sabi ko sa head guard habang inaayos ang tablet sa kamay namin habang naglalakad sa grand corridor ng Crestfall Pack house. “Kung makikita ni Alpha Silas ang kahit limang minutong puwang sa panahon ng moonfall transition, aalisin niya ang ranggo mo bago pa man sumikat ang araw.”

Mabilis na tumango ang guard habang tinitingnan ang updated schedule sa sarili niyang screen. “Salamat, Nora. Maliligaw kami kung wala ka ngayong gabi.”

“Siguraduhin lang na tahimik ang perimeter,” sabi ko, may mahinang ngiti bago lumiko papunta sa main hall.

Nakinang ang bawat sulok ng pack house. Ang mga she-wolf na nakasuot ng sutla ay inililipat ang mga upuan, inaayos ang silver moon-orchids, at isinasabit ang crimson banners para sa Blood Moon ceremony. Ito ang pinakasagradong okasyon ng dekada. Ngayong gabi, ang tagapagmana ng Alpha, si Caleb Hayes, ay tutungo sa kanyang tunay na kapangyarihan, at inaasahan ng buong pack na pipiliin niya ang kanyang Luna.

Alam ng lahat kung sino ang dapat na maging Luna.

“Nora!” tumawag ang matalas at aristocratic na boses sa kabilang dako ng marble foyer.

Tumigil ako, huminga nang tahimik bago lumingon sa adoptive mother ko, si Evelyn Vane. Sa tabi niya ay nakatayo si Beatrice, ang kapatid ko, na mukhang perpekto sa emerald velvet gown na nagpapatingkad sa maputlang balat at maitim na buhok niya.

“Nandiyan ka pala,” sabi ni Evelyn, naniningkit ang mga mata habang lumalapit sa akin. “Bakit kulang ang crest ribbons sa floral arrangements malapit sa dais? Si Beatrice ang nagdisenyo ng layout na ‘yan, at nahuhuli ka na sa execution.”

Pinanatili kong kalmado at pantay ang boses ko. “Pinipindot pa ang mga ribbon, Mother. Nasa dais na ang mga ‘yan sa loob ng sampung minuto.”

“Siguraduhin mong nandoon sila,” sagot ni Evelyn nang malamig. Inabot niya ang kamay at inaayos ang silver brooch sa kwelyo ni Beatrice nang may maselang, mapagmahal na pag-aalaga. “Nagtrabaho nang husto si Beatrice sa logistics ng gathering ngayong gabi. Kailangan ng tunay na Alpha female para ma-coordinate ang ganitong kalaking event nang hindi man lang pinagpapawisan.”

Maraming nearby pack elders ang umungol nang sang-ayon, humahanga kay Beatrice. Nag-alok si Beatrice ng modest at practiced na ngiti, hinahayaan ang kanyang ina na kunin ang lahat ng kredito para sa tatlong daang security passes, dietary rosters, at seating charts na ginawa ko mula sa simula sa loob ng nakaraang dalawang linggo.

“Mother, please,” sabi ni Beatrice nang mahina, ang tono niya ay umaagos ng matamis na kababaang-loob. “Tinulungan naman ni Nora na buhatin ang mga kahon mula sa archives. Huwag nating bawasan ang maliliit niyang kontribusyon dahil lang wala siyang wolf.”

May ilang mahihinang tawa ang umalingawngaw mula sa mga she-wolf sa malapit.

Hindi ako kumurap, hindi ako nagtalo. Labingwalong taon akong natutong na ang pagtatanggol sa sarili laban kina Evelyn at Beatrice ay nagdudulot lang ng mas mabigat na parusa. Sa halip, ipinatong ko ang mga daliri sa manipis na tela ng skirt ko, nararamdaman ang hugis ng susi na ligtas na nakatago sa bulsa.

Sa ilalim ng maluwag na floorboard sa ilalim ng kama ko sa itaas ay may dalawang nakatagong bagay: isang university acceptance letter mula sa isang institusyon na tatlong estado ang layo, at isang one-way flight ticket na aalis bukas ng tanghali.

Hayaan si Beatrice na kunin ang kredito. Hayaan niyang kunin ang pack, ang politika, at ang titulo. Sa loob ng hindi pa isang araw, magiging malaya na ako.

“Kung wala na kayong kailangan,” sabi ko nang mahina, “susuriin ko ang archive documents para sa ceremony speeches.”

“Umalis ka na,” pinalayas ako ni Evelyn nang magaan na kaway ng kamay, hindi man lang tumitingin pataas habang inaayos ang buhok ni Beatrice. “Subukan mong huwag makita ng mga bisitang Alpha. Hindi natin kailangan na may nagtatanong kung bakit may tao na namamahala sa pack affairs.”

Lumiko ako at umalis, itinaas ang baba hanggang sa makaliko ako sa tahimik na wing papunta sa pack archives.

Malamig, tahimik, at may mga dusty shelves ang lower archives na may hawak na daan-daang taon ng Crestfall history. Pumasok ako, hinayaang mag-click ang oak door sa likod ko. Agad na dumating ang ginhawa. Naglakad ako papunta sa central desk, inilapag ang tablet sa tabi ng tambak ng ledger folders.

Inabot ko ang bulsa, hinugot ang printed flight itinerary, at inilapag ito sa desk para lang tingnan. Departure: 12:15 PM. Parang lifeline ang dating.

“Huli ka sa speech transcripts,” may malalim na boses ang nagsalita mula sa anino sa likod ng bookcases.

Mabilis kong isinara ang file folder sa ibabaw ng flight ticket habang lumabas si Caleb sa mainit na liwanag ng desk lamp.

Mukhang striking siya sa formal Alpha jacket niya, ang silver crest ng Crestfall ay nakabordado sa dibdib. Sa edad na dalawampu’t-isa, si Caleb Hayes ay hugis-tempest—malapad ang balikat, matalas ang panga, at storm-grey ang mga mata na parating tila tumitingin diretso sa akin. Pero ngayon, may kakaibang, restless exhaustion ang mga mata niya.

“Caleb,” hingal ko, umatras nang kaunti. “Ano’ng ginagawa mo rito? Hahanapin ka ng tatay mo sa itaas. Magsisimula na ang ceremony sa loob ng wala pang isang oras.”

“Kasalukuyang ipinapaliwanag ng tatay ko sa anim na regional Alpha allies kung bakit ang betrothal ko kay Beatrice ang pinakamatalinong political move ng siglo,” sabi ni Caleb, ang boses niya. Naglakad siya papunta sa desk, hinuhubad ang black gloves. “Kailangan ko ng sampung minuto na walang nagsasabi sa akin kung kanino ako dapat gumugol ng natitirang buhay ko.”

“Magiging capable na Luna si Beatrice,” sabi ko nang maingat, pinapanatiling neutral ang ekspresyon. “Alam niya ang pack lineages, at may support ang pamilya niya sa council.”

Tumigil si Caleb sa dulo ng desk. Bumaba ang tingin niya sa mukha ko, matindi at hindi mabasa. “Gano’n ba ang iniisip mo? Sa tingin mo dapat pakasalan ko si Beatrice?”

“Hindi ako ang may karapatang magkaroon ng opinyon sa mate mo, Caleb. Administrator lang ako,” sabi ko.

“Tigilan mo ‘yan,” biglang sabi niya, may flash ng frustration sa mukha. “Huwag mong kausapin ako na parang empleyado. Magkasama tayo noong bata pa tayo, Nora.”

“At pagkatapos ay lumaki tayo,” paalala ko nang mahina. “Naging future Alpha ka, at ako’y nanatiling wolfless ward na kinuha ng pamilya mo dahil sa awa.”

Tinitigan ako ni Caleb, naninikip ang panga. Inabot niya ang kamay, ang mga daliri niya ay humahaplos sa folder na mabilis kong itinapon sa desk. Bago ko pa mapigilan, inangat niya ang papel.

Nakalatag nang bukas ang printed flight confirmation sa mesa.

Kinuha ito ni Caleb. Sinuri ng mga mata niya ang dokumento, hindi natural ang katahimikan ng katawan niya. Parang naging manipis ang katahimikan sa kuwarto.

“Ano ‘to?” tanong niya, bumaba ang boses ng isang octave.

“Wala ‘yan,” sabi ko, inabot para kunin. “Ibigay mo sa akin, Caleb.”

Inangat niya ang papel palayo sa abot ko, dumilim ang storm-grey na mga mata habang tinititigan ang mga petsa. “Chicago? Flight papuntang Chicago bukas ng hapon? Nora, ano ‘to?”

“Ito ang buhay ko,” sagot ko, umatras at hinaharap ang tingin niya. “Nakapasok ako sa Chicago program, Caleb. Aalis ako bukas.”

“Aalis ka?” ulit ni Caleb, incredulous at halos magaspang ang mga salita. “Nang hindi nagsasabi kahit kanino? Nang hindi nagsasabi sa akin?”

“Bakit ko naman sasabihin sa’yo?” tanong ko, bahagyang nanginig ang boses bago ko pinilit na ibalik sa steady control. “Para kumbinsihin mo akong huwag? Para sabihin ni Evelyn na walang utang na loob dahil gusto kong magkaroon ng buhay sa labas ng territory na ‘to? Hindi ako kabilang dito, Caleb. Wala akong wolf. Labingwalong taon na ako, at ginugugol ko ang araw ko sa pag-oorganisa ng dinner parties para sa mga taong tinitingnan ako na parang dumi sa kanilang sapatos.”

Mabilis na umikot si Caleb sa mesa, isinara ang distansya sa pagitan namin hanggang sa tumayo siya sa harap ko. Nakakapang-overwhelm ang init na umaagos mula sa kanya.

“Kabilang ka rito dahil gusto kitang nandito,” sabi niya, may dark, possessive steel sa boses na nagpadama ng panginginig sa buong gulugod ko. “Ikaw ang namamahala sa buong pack na ‘to, Nora. Alam ‘yan ni Silas, alam ni Evelyn, at putang ina, alam ko rin. Sa tingin mo puwede kang mag-pack ng bag at maglaho sa isang human city?”

“Gusto ko ng normal na buhay!” iginiit ko, ipinatong ang likod sa gilid ng archive table. “Gusto kong pumunta sa lugar na ang kawalan ko ng wolf ay hindi ako ginagawang second-class citizen. Gusto kong bumuo ng sarili kong bagay!”

“At paano naman tayo?” tanong niya nang hinihingi, lumapit pa, ang kamay niya ay dumapo sa desk sa tabi ng balakang ko. “Aalis ka na lang sa akin?”

Nanginig ang hininga ko. “Wala tayong ‘tayo,’ Caleb. Kukunin mo ang Alpha mark ngayong gabi. Kukunin mo si Beatrice bilang Luna mo. May pack kang pangungunahan, at may buhay akong bubuhayin. Pabayaan mo akong umalis.”

Tinitigan ako ni Caleb mula sa taas, mabigat ang paghinga, naka-lock ang madilim na mga mata sa mga labi ko. Sa isang nakakatakot at magandang segundo, naisip kong magyuyukod siya para halikan ako. Parang wire na nakaunat hanggang sa breaking point ang tensyon sa pagitan namin.

“Hindi kita pababayaang umalis,” bulong ni Caleb, mapanganib na mababa ang boses. “Subukan mong sumakay sa eroplano na ‘yan bukas, Nora. Tingnan mo kung gaano kabilis kitang ibabalik.”

Bago pa ako makasagot, tumunog ang sanctuary bells sa buong estate, umaalingawngaw pababa sa basement. Tatlong vibrating strikes.

Nagsisimula na ang ceremony.

Hinawakan ni Caleb ang tingin ko nang mahaba at nakakasakal na sandali, pagkatapos ay lumiko at lumabas ng archives nang walang ibang salita, iniwan ang flight ticket na kulubot sa kanyang kamao.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Puno ng daan-daang lobo ang Moonstone Sanctuary. Kumikislap ang torchfire sa sinaunang stone walls, naghahagis ng jagged shadows sa mga masikip na hanay ng pack members at visiting dignitaries.

Nakatayo ako sa malayong gilid, malapit sa madilim na pillars sa likod ng chamber, mahigpit ang hawak sa mga clipboard sa dibdib. Patuloy pa ring pumipitik nang malakas ang puso ko mula sa confrontation namin ni Caleb.

Sa raised dais, nakatayo si Alpha Silas na nakasuot ng ceremonial black robes, ang graying wolf eyes niya ay sinusuri ang crowd nang may malamig na awtoridad. Sa tabi niya, nakatayo nang may pagmamalaki sina Evelyn at ang asawa niya, pinapanood si Beatrice na dahan-dahang umakyat sa hagdan sa emerald dress, inilalagay ang sarili mismo sa altar kung saan ibibigay ang Luna mantle.

Pagkatapos ay lumabas si Caleb sa dais.

Isang collective hush ang dumaan sa crowd. Pumasok ang moonlight sa open glass dome sa itaas, tinamaan si Caleb nang tumunog ang midnight.

Isang mababang, resonant na hum ang umalingawngaw sa floorboards. Naabot ng Blood Moon ang rurok nito, nagiging malalim at matingkad na crimson sa langit sa itaas.

Nakita kong nanigas si Caleb. Humigpit ang dibdib niya habang nagigising ang Alpha wolf niya sa ilalim ng blood-red light, lumalawak ang aura niya nang napakalakas kaya’t ilang lower-ranking wolves sa harap ang ibinaba ang ulo sa pagsuko. Nangiti nang maliwanag si Beatrice, tumapak pasulong papunta sa kanya, iniabot ang mga kamay para tanggapin ang mate bond declaration na magpapatibay sa kanilang unyon.

“Caleb,” utos ni Alpha Silas, umaalingawngaw ang boses sa malawak na sanctuary. “I-claim mo ang Luna mo sa harap ng Moon Goddess at ng iyong mga tao.”

Hindi tumingin si Caleb kay Beatrice.

Nanigas siya, biglang napalingon ang ulo na parang tinamaan ng kulog. Namilis ang ilong, mabilis na humihigpit ang dibdib habang may bigla at hindi maikakailang amoy ang tumama sa kanya.

Naramdaman ko ang kakaiba at nakakatakot na pulse na dumaan sa mga ugat ko—isang matalas, golden warmth na sumiklab sa gitna ng dibdib, napakalakas kaya’t halos mahulog ang clipboard ko.

Lumiko si Caleb palayo sa altar.

“Caleb?” putol ang boses ni Beatrice sa katahimikan, nanginginig ang polished smile. “Caleb, ano’ng ginagawa mo?”

“Caleb, tumigil ka at tapusin ang rite!” utos ni Alpha Silas, umaalingawngaw ang Alpha command.

Hindi pinansin ni Caleb ang ama.

May hindi matitinag na focus, bumaba siya mula sa raised platform. Agad na nahati ang crowd sa stunned at natatakot na katahimikan habang nagmamartsa siya sa center aisle. Hindi siya tumitingin sa elders. Hindi siya tumitingin sa visiting Alphas.

Naka-lock ang mga mata niya diretso sa akin.

Nahuli ang hininga ko sa lalamunan. Sinubukan kong umatras sa anino ng pillar, pero parang nagyelo ang mga binti sa sahig. Mas umiinit ang kakaibang golden heat sa dibdib ko sa bawat hakbang niya papunta sa akin.

Naabot ni Caleb ang likod ng silid, tumigil mismo sa harap ko.

Sa dim torchlight, hindi na storm-grey ang mga mata niya. Nagbabaga na sila ng brilliant, hindi maikakailang Alpha gold.

“Caleb…” bulong ko, nanginginig ang boses. “Ano’ng ginagawa mo? Bumalik ka.”

Nang walang sinasabi, inabot ni Caleb ang kanang kamay ko at hinawakan.

Sa sandaling humipo ang balat niya sa akin, may explosive wave of energy ang sumabog sa pagitan namin. Hindi ito mahinang init—ito ay umaalingawngaw, nakakabulag na apoy na dumaan sa dugo ko, ikinabit ang pulse ko sa kanya. Nawala ang hangin sa baga ko sa matalas na hininga habang biglang at marahas na naka-snap ang sacred mate bond, umaalingawngaw sa hangin na may kapangyarihang napakalakas kaya’t nanginginig ang glass windows sa dome sa itaas.

May mga gasps of horror ang umalingawngaw mula sa crowd. May choked shriek si Evelyn mula sa dais, at tinititigan kami ni Beatrice mula sa itaas, maputla ang mukha sa kahihiyan at galit.

Hindi nagpakialam si Caleb. Ikinabit niya ang mga daliri sa akin, hinila ako sa tabi niya, matigas ang pagpindot ng hinlalaki sa pulso ko kung saan naghahalo ang shared pulse namin.

Itinaas niya ang ulo, tumingin pabalik sa dais kung saan nakatayo ang ama niya na nagyelo sa galit.

“Pinili ng Moon Goddess,” idineklara ni Caleb, umaalingawngaw ang boses sa tahimik na sanctuary nang may hindi maikakailang awtoridad. “Si Nora Vane ang mate ko.”

“Katahimikan!” umalingawngaw si Alpha Silas, dumilim ang mukha sa galit habang ibinabagsak ang kamao sa ceremonial altar. “Tapos na ang ceremony! Linisin agad ang sanctuary!”

Sumabog ang kaguluhan sa chamber, pero ni isang segundo ay hindi binawasan ni Caleb ang hawak sa kamay ko.