Prologue

Maulan na hapon ng Sabado. Nakaupo si Blaire sa puntod ng kanyang anak, hindi pa rin nauubos ang kanyang luha.

"Blaire, let's go." Aya ni Elion, lumapit ito sa asawa at pinipilit itong tumayo.

"Ayoko, mauna kana. Dito lang ako sa tabi ng anak ko." Mariing pagtanggi ni Blaire, mas nagpabigat pa nang subukan ni Elion na itayo siya.

"Wala na ang anak natin, Blaire. Kailangan mo na siyang pakawalan."

Tagos sa puso ni Blaire ang narinig, doble pa dahil mula iyon kay Elion. Sa lalaking isa sa mga naging dahilan kung bakit nawala ang anak niya.

"Sinabi ko nang ayoko eh!" Sigaw ni Blaire, malakas na hinawi niya ang kamay ng asawa.

"Blaire," bulalas ni Elion. Naupo ito sa tabi ni Blaire, nangungusap ang mga mata.

"Bakit ba nandito ka pa, Elion? Wala ka bang trabaho? Hindi ba't mas kailangan ka ng trabaho mo kaysa namin ng anak mo?"

Hindi nakaimik si Elion. Naupo siya sa harap ni Blaire, napapagitnaan nila ang puntod ng kanilang anak.

"Ilang beses akong tumawag, lahat napupunta sa missed calls. Palagi mong sinasabi may trial ka pa, hindi mo pwedeng iwan, importanteng case iyon na kailangan mong ipanalo. Palaging huwag kang abalahin kasi mawawala ka sa focus. Palaging work muna, saka na ang pamilya. Kaya ano pang ginagawa mo dito, Elion? Mag-trabaho kana kasi kailangan ka ng kumpanya niyo, ako dito lang ako sa anak ko."

Tumingala si Elion para pigilan ang pagbagsak ng mga luha nito.

"I'm sorry, I know wala ng magagawa ang sorry ko. Wala na ang anak natin, hindi ko na maibabalik ang buhay nito. Pero Blaire nandito ka pa, nandito pa tayo, hayaan mong makabawi ako." Pakiusap ni Elion, bahagyang nanginginig ang boses sa labis na pagpipigil ng emosyon.

"Babawi? Paano? Yung taong mas kailangan ng pagbawi mo, ito na oh..." Madiing itinuro ni Blaire ang puntod ng anak, humagulhol siya sa sobrang sakit na nararamdaman. "Wala na, patay na. Ilang gabi na ikaw lang ang hinihintay niya, kahit kaunting oras mo lang para makaalis siya ng may alaala mo."

"I'm sorry," wala ng ibang masabi si Elion. Alam nitong kahit ano pang lumabas sa bibig ay wala ng mababago pa.

"Ano pang magagawa ng sorry mo? Kaya ba niyang ibalik ang anak ko?" Tiningnan ni Blaire si Elion, mata sa mata. Ni hindi siya nag-abalang punasan ang mga luha.

Umiling si Elion, yumuko at tahimik na umiyak. Hindi niya kayang makita si Blaire na nasa gano'ng disposisyon, lalong ayaw niyang ipakita sa asawa na pinanghihinaan na din siya ng loob.

"I understand. Wala ng magagawa pa ang sorry ko, pagabi na at malapit ng umulan. Let's go home for now." Pilit pa ring pinapahinahon ni Elion ang kanyang boses. Palihim niya ring pinunasan ang kanyang mga luha saka muling tumingin kay Blaire.

"Hindi ako uuwi, umuwi kang mag-isa mo. Naghihintay pa sa 'yo ang trabaho mo."

"Uuwi na tayo, Blaire. Uulan na oh, hindi mo ba nararamdaman? Let's go home, kung gusto mo bumalik nalang tayo dito bukas." Pilit pinapatatag ni Elion ang boses.

Tumawa si Blaire. Nakakalokong masamang tuming ito kay Elion.

"Unlike you wala ng naghihintay sa akin pag-uwi, ikaw nariyan pa ang trabaho mong naghihintay sa 'yo."

Lumunok si Elion. Gusto niyang sabihing siya, paulit-ulit na maghihintay para dito. Pero alam niyang hindi iyon akma sa sitwasyon, lalong hindi tatanggapin ni Blaire ngayon.

"Babalik tayo bukas. I promise." Sinubukan ulit ni Elion na itayo si Blaire.

"Hindi ko iiwan ang anak ko, siya nalang ang meron ako. Ayokong mawala siya sa akin." Pero sa halip na magpagiya si Blaire, dumapa pa ito sa puntod ng anak at niyakap ito.

Pumikit si Elion, maraming beses na huminga ng malalim. Pakiramdam niya ay any moment bibigay na rin siya, nasasaktan din siya dahil nawalan sila ng anak. Pero ni hindi niya magawang maging mahina, kasi kasalanan niya ang lahat at ngayon kailangan niyang harapin ang kabayaran.

"Blaire please. Honey." Sinubukan niyang maigi na huwag mabasag ang boses.

"Dito lang ako sa tabi ng anak ko, Elion. Wala ng makakapaghiwalay pa sa amin." Mahinang usal ni Blaire, parang kumakanta itong paulit ulit iyong sinasabi. Nakatulala sa kawalan habang nakadapa pa rin sa puntod ng anak nila.

Hindi na makatiis si Elion. Gusto man niyang i-comfort si Blaire, alam niyang hindi presensya niya ang kailangan nito ngayon. Pero hindi rin niya ito iiwan, kahit pa ipagtabuyan siya nito.

"Ayaw ni Gabriel na makita kang nagkakaganyan, alam kong maluwag sa loob niyang nagpaalam sa 'yo. Ayaw niyang tumigil ang mundo mo dahil sa pagkawala niya, gusto niyang magpatuloy ka, Blaire." Muling sinubukan ni Elion na kausapin ng maayos si Blaire. Huling alas niya ang anak, kung hindi pa rin magiging epektibo ay wala na siyang ibang pagpipilian kundi pwersahing iuwi si Blaire.

"Nakakatawang sinasabi mo yan ngayon, Elion. Paano mong nalamang yan ang gusto ni Gabriel, eh hindi mo nga sinubukang kilalanin ang anak ko." Wala pa ring buhay na wika ni Blaire, tila nakikipag-usap ito sa hangin.

"Maybe it's the wind, binulong niya sa akin or whatever explanation you can think of. Nagmamakaawa ako, Blaire."

Tahimik na ngumiti ng mapait si Blaire. Ramdam niya ang dahan dahang pag-agos ng mga luha sa pisngi niya, gaya ng dahan dahang pagkawala ng rason niya para mabuhay. Unti unti niyang ipinikit ang mga mata, matutulog siyang mahimbing kasama ng kanyang anak.

"Blaire?" Nagtataka si Elion sa biglang pananahimik ng asawa. Tanging mahihinang hikbi nalang nito ang naririnig niya.

"Blaire," muling tawag ni Elion kay Blaire. Naupo siya sa tabi nito para malaman kung bakit nananahimik ito, natigilan siya nang mapagtantong nakatulog na ito. Marahil dahil sa pagod dahil hindi ito natutulog habang nakaburol ang kanilang anak, isama pang panay lang iyak nito at galit sa kanya.

"I'm sorry, hon." Mahinang bulong ni Elion, pinunasan niya ang luhang nagbabantang malaglag pa lamang. Marahan niyang binuhat si Blaire, nilingon pa niya ang puntod ng anak.

"I'm sorry, anak. Sana mapatawad mo si papa, palagi mong bigyan ng lakas ang mama mo para magpatuloy itong mabuhay ha. Alam kong marami akong pagkukulang at kasalanan sa iyo, pero nagmamakaawa ako. Huwag mo munang kukunin si Blaire sa akin." Iyon ang huling sinabi ni Elion bago buhat buhat si Blaire na nilisan ang lugar.

Lingid sa kaalaman ni Elion ay nagising si Blaire sa pagbuhat nito. Narinig pa ang lahat ng sinabi nito sa kanilang anak, pero parang hangin lang na dumaan sa tainga ni Blaire iyon. Wala ng epekto pa sa kanya, kasi sa pagkawala ng kanilang anak, nawala na rin ang pagmamahal niya sa kanyang asawa.