Cry of a Martyr Wife

Hawak ni Blaire nang mahigpit ang kamay ni Elion. Halos hindi niya ito matignan sa mata, kung maari lang siyang tumalikod ay ginawa niya na.

Malamlam ang ngiting sumilay sa labi ni Elion, naroon pa rin ang dating init at pagmamahal sa asawa, pero mas malalim na sakit ang binabaon no’n sa puso ni Blaire.

“Don’t cry, Blaire. Wala kang ginawang mali, wala kang pagkukulang sa akin. Minahal mo ako ng sobra pa sa deserve ko, kaya lang patawarin mo ako kasi hindi ko na magagawang suklian pa yun.”

Umiling ako. Idinikit ko ang palad ni Elion sa pisngi ko, ramdam ko ang init mula doon na bahagyang nagpapakalma sa puso ko.

“We still have a chance. Babawi tayo sa isa’t isa, Elion. Hindi tayo magpapatalo sa pagsubok na ‘to.”

“Blaire,” mahinang anas ni Elion. Bumakas ang pag-aalala sa mukha nito habang tinitingnan si Blaire na hindi pa rin nawawala ang pag-asa sa mga mata.

“Lalaban tayo, Elion. Gaya nang kung paano mo ipinapanalo ang mga kasong hinahawakan mo, basic lang ‘to sa iyo, okay?” Nanginginig ang boses ni Blaire, “tell me…Elion. Please tell me.” Pagmamakaawa niya.

Hindi umimik si Elion, tanging halik sa noo ni Blaire ang kaya nitong isagot sa ngayon.

“Promise me, Blaire.” Usal ni Elion, bahagyang kinakapos ng hininga. “Promise me na hahanapin mo ang kapatawaran d’yan sa puso mo.”

Mabilis na tumango si Blaire.

“Matagal na kitang napatawad, Elion.”

“Walang kapatawaran ang nagawa ko sa ‘yo, Blaire. Hanggang ngayon nandito pa rin yung guilt sa puso ko, hanggang ngayon pakiramdam ko ay hindi pa rin ako nakakabawi sa iyo. Ayoko pa sanang umalis, ayoko pang iwan ka. Kasi kailangan ko pang itama ang pagkakamali ko, kailangan ko pang punan ang mga pagkukulang ko. Kaya lang…” Suminghap si Elion.

“Hindi! Ilang beses ko bang sasabihin sa iyo na may chance pa tayo, marami pa tayong oras para bumawi sa isa’t isa.” Putol ni Blaire sa iba pang sasabihin ni Elion.

“Excuse me, ma’am, sir. Oras na po para umalis.”

Sabay na napatingin si Blaire at Elion sa attendant na lumapit sa kanila. Tumayo si Blaire mula sa pagkakaupo, inayos nito ang coat ni Elion na bahagyang nagulo.

“Mag-iingat ka sa byahe. Hihintayin ko ang pagbabalik mo, wala akong pakialam kahit gaano katagal. Basta bumalik ka sa akin, Elion.”

Hinuli ni Elion ang dalawang kamay ni Blaire na nanlalamig. Tumingin ito sa mata ni Blaire.

“Alagaan mo yang baby natin na nasa tiyan mo. He will be my substitute while I’m gone.”

Pinahid ni Blaire ang luhang naglandas sa pisngi niya.

“I promise. Hindi ko na hahayaang mawala ulit ang anak natin, pero mangako ka rin na hindi mo kami iiwan.”

Huminga ng malalim si Elion.

“Hindi ko kayo iiwan. Kahit nasaan man ako, palagi niyo akong kasama.”

Nagyakap ng mahigpit ang dalawa. Yakap na halos ayaw pakawalan ang isa’t isa, nakabaon sa puso’t isipan nila na baka kapag bumitaw sila sa yakap na yun ay maging iyon ang last. Na baka kapag nag-hiwalay sila, hindi na sila mabigyan ng pangalawang pagkakataon para magkita ulit.

“Babalik ka ha, babalik ka.” Hindi na napigilan ni Blaire ang maiyak, kanina pa niyang pinipigilan. Ang buong akala niya ay kaya niyang magpigil hanggang makaalis ng tuluyan si Elion, pero ngayon palang para nang pinipiga ang puso niya at nahihirapan siyang huminga.

“Stop crying. Baka hindi na ako umalis niyan.” Pagpapakalma ni Elion kay Blaire. Pilit nitong pinapatatag ang loob kahit hinang hina na ang katawan.

Kumalas sa pagkakayakap dito si Blaire. Pilit na ngumiti kay Elion.

“Sige na. Baka hindi pa kita paalisin kapag nagtagal ka.”

“Magiging okay ka lang ba pag-alis ko? Tell me, Blaire.” Seryoso at may diing tanong ni Elion.

“Oo naman. Kakayanin ko, Elion. Basta kayanin mo rin, tandaan mo palaging kailangan mong bumalik sa amin.”

Nahihirapan man ay pinilit ni Elion na ibigay kay Blaire ang nakagawian nitong ngiti niya. His warmest smile na tanging kay Blaire niya lang ibinibigay kahit noon pa.

“I love you, Blaire. Kahit pa bumalik ang oras at mabigyan tayo ng pangalawang pagkakataon ulit, ikaw at ikaw pa rin ang mamahalin ko.”

“Mahal din kita, Elion. Wala akong pinagsisisihan sa pagsasama natin, ikaw at ikaw pa rin ang pipiliin ko kahit pagbali-baliktarin ang mundo.”

Mahigpit na nakakuyom ang kamao ni Blaire habang pinapanood ang papalayong bulto ni Elion kasama ang attendant nito. Huminga siya ng malalim para hindi ulit mapahagulhol sa iyak. Naniniwala siyang hindi pa ito ang huli nilang pagkikita, maghihintay siya kahit gaano katagal, kahit saang lugar at panahon. Babalik ito, babalikan sila ng anak niya.