Chapter 5

Cara

Nakatingin lang ako sa salamin kung saan nakikita ko ang aking sarili na nakasuot ng pulang bodycon na dress na ipinadala ng tauhan ni Tristan Peralta. Kulang na lang ay paliguan niya ako ng alahas para magmukhang kaaya-aya sa paningin ng kanyang lolo. Pero alam ko naman na kahit suotan pa ako ng mamahaling bagay, nanalaytay pa rin sa dugo ko ang pagiging mahirap.

Mapakla akong natawa. Hanggang ngayon, hindi pa rin maiproseso ng isipan ko ang lahat. Pero ang mahalaga ay nagamot na si Tatay.

Huminga ako nang malalim.

Kailangan kong magsimulang maglakad dahil kailangan kong matapos ang araw na ito.

Paglabas ko, naroon na nga ang Fortuner ng lalaki, nakaabang para ako'y samahan patungo sa kabilang buhay.

Kailangan mong magpakatatag, Cara. Para Kay Tatay.

Inalalayan ako ng lalaking nakaitim papasok sa kotse. Nagpasalamat ako.

Patungo kami ngayon sa mansyon ng lalaki. Mukhang kailangan pa nating mag-usap muna tungkol sa simpleng mga bagay.

Pagkarating ko doon, tumambad sa akin si Mr. Peralta na nakasuot ng usual na suit at slacks. Maayos ang ayos ng kanyang buhok na nagpadagdag ng appeal sa kanyang sarili.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Matagal bago siya nagsalita.

"You're good," tipid niyang komento at tinalikuran ako.

Masikip para sa amin ang kuwartong ito. Para akong nauubusan ng enerhiya ngayong nandito si Mr. Peralta.

"My lolo was—" Hindi pa man niya natapos ang kanyang sasabihin nang may kumatok sa p***o.

"Mr. Peralta, your grandfather is waiting in the living room."

I panic. Ilang beses akong napalunok, pero si Tristan ay tila wala lang sa kanya ang lahat.

Tila ba sanay na siya sa mga ganitong senaryo.

Matikas pa rin ang kanyang tindig, kontrolado ang bawat galaw at alam kung anong susunod na hakbang.

While my heart was pounding wildly, he took my hand and guided it to his arms.

Naramdaman ko ang mainit niyang kamay na nagpapahiwatig sa akin na buhay pa ako.

Nag-angat ako ng tingin, pero siya ay nakatuon lang sa labas ang mga mata.

"Just do what I want," he said deliberately.

Nang makalabas na kami, may isang lalaking matanda pero hindi siya sobrang tanda dahil sa ganda pa rin ng tindig niya at ng kanyang mukha. Katulad na katulad kay Tristan.

"Hijo," tawag niya kay Tristan bago niya ako binalingan ng tingin.

"Is that your girlfriend?"

"Yes, lolo," tumango lamang ang matandang lalaki at sinuri ang aking kabuuan.

Kailangan kong magmukhang perfect sa harap niya dahil ayokong ibalik ang isang milyong ibinigay ni Tristan sa akin.

Hindi nagsalita ang matanda at nauna nang naglakad.

Nagustuhan kaya niya ako?

Mas lalo kong napapahirap ang sarili ko kay Tristan dahil medyo kabado na ako.

"He likes you," mababa niyang bulong.

Kumunot ang noo ko pero hindi na nagtanong.

Nagtungo kami sa isang mamahaling restaurant. Hindi ko mapigilan ang mapasinghap sa mga nakakakita ko. Mukha siyang mamahalin at hindi ako nababagay dito, pero kailangan kong magpanggap na sanay ako.

"Sit down hija," anyaya niya sa akin.

Tumango ako. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko na halos lalabas na siya sa dibdib ko, pero hindi ko pinahalata.

I stood there steady.

Ang buong akala ko ay istrikto ang kanyang lolo dahil si Tristan ay masyadong malamig sa pakikipag-usap, pero magaan kausap ang matanda. Nakikipagtawanan pa nga siya sa akin.

The dinner went well. Madalas ay si Tristan ang sumasagot sa tanong habang ako ay tumatango lang bilang pagsang-ayon.

Magaan ang loob ko sa kanya. "Kailangan ko na agad ng apo, Tristan." Pabiro niyang sinabi, pero alam kong totoo iyon.

Naubo ako. Natawa ang kanyang lolo habang naghihiwa ng steak. "I'm just kidding hija." Inabutan ako ni Tristan ng tubig.

Tiningnan ko siya sandali. Tumaas ang isa niyang kilay, kaya tinanggap ko na agad iyon.

"Sigurado akong maganda ang magiging lahi ninyo," he added and his laughter echoed throughout the whole room and I had to laugh at it too.

Kaya nang makaalis na siya, nakahinga na ako nang maluwag. Umuwi na kami sa mansyon ni Tristan. Akala ko ay tapos na ang lahat, pero hindi. Dahil si Tristan talaga ang totoo ang kalaban ko

He leaned closer to me, eyes flickered in desire that I couldn't name.

He turned off his phone, locked the door, and stared at me longer than necessary.

"Kailangan na nating gawin ito nang walang sagabal," he whispered, almost inaudible.

Nanuyo ang aking lalamunan. Nangatog ang aking tuhod.

Ngunit nang inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, pigil ako sa paghinga.

Ang init kahit naka-on naman ang AC.

"This time, I'll mark you." His lips went to my lips. Mahina niyang kinagat ang labi ko, kaya napaawang ang aking labi at pinasok ang kanyang dila para mag-explore sa loob.

Ang aking kamay ay nagtungo sa kanyang malapad at matigas na dibdib, at hindi ko maintindihan kung bakit sa bawat halik niya ay mas lalo lamang akong nag-aalab.

Tangina.

I let him, that night, with every strength I had.

I let him own me.

Kinabukasan, nagising ako na nasa tabi pa rin siya. Mahimbing pa ang kanyang tulog.

I stared at him for a second.

Nakabihis na kami dahil inalagaan niya ako kagabi bago natulog.

He still has a soft side even though he was ruthless.

My hands almost touched his face, pinigilan ko ang sarili ko.

Ano bang iniisip mo, Cara?

Hindi ka puwedeng mahulog sa lalaking hindi ikaw ang kailangan.

At ginagawa mo lang ang lahat ng ito para kay Tatay, kaya tigilan mo ang kahibangan mo.

Nang umungol siya, nanlaki ang aking mga mata at nagtago sa puting kumot. Baka kasi mahalata niya na nakatitig ako sa kanya.

Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi.

Nang hindi siya bumangon o nagsalita, unti-unti akong umalis sa pagtalakbong dahil baka natulog siya, pero pag silip ko, halos manlaki ang mata ko dahil nakatingin pala siya sa akin.

Napalunok ako.

Shit!

Nagkatitigan lang kaming dalawa. May kung anong sinasabi ang kanyang mga mata na hindi ko mabasa nang maayos.

Nauna akong nag-iwas ng tingin. May sasabihin sana siya nang biglang may kumatok.

"Mr. Peralta, he's here."

Biglang dumilim ang kanyang mukha. Nagtiim ang kanyang bagang.

"Of all time, ngayon pa?" Bulong niya sa kanyang sarili at tumayo.

Sino ang dumating?