เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 27 อ.อ้อย
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-06 11:49:16“แม่ หนูอยากเรียนพิเศษ” สาวน้อยตะโกนเรียกแม่เสียงดัง ทันทีที่เธอก้าวขาเข้าบ้าน
“หา ? ลูกพูดอีกทีสิ” แม่ทำเสียงตกใจ “หนูอยากเรียนพิเศษ” สาวน้อยเดินมาหาแม่ที่กำลังเตรียมวัตถุดิบเพื่อที่จะทำกับข้าว “เอาจริงดิ” แม่วางมือจากผักที่กำลังหั่น เช็ดมือกับเสื้อกันเปื้อน วางทาบหลังมือบนหน้าผากของเธอ “ก็ไม่ได้ไข้หนิ” แม่พูดพลางหัวเราะขบเบา “แม่ หนูอยากเรียนจริง ๆ หนูไปดูที่เรียนไว้แล้ว” สาวน้อยหยิบโทรศัพท์เปิดรูปที่ถ่ายป้ายให้แม่ดู “โอเค ๆ เดี๋ยวแม่จะโทรติดต่อให้ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด แล้วมากินข้าวนะ” แม่เอื้อมมือถอดสายกระเป๋าออกจากหัวไหล่ แล้วเดินเอาไปวางบนโซฟารับแขก “ขอบคุณค่ะแม่” สาวน้อยเดินตามไปกอดแม่จากข้างหลัง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องด้วยอารมณ์รื่นเริง แม่มองตามพร้อมรอยยิ้มที่ปริ่มบนใบหน้า พร้อมคิดในใจว่า “ยิ่งลูกโตขึ้นทุก ๆ วัน ก็ยิ่งคาดเดาอะไรไม่ได้เลย” แล้วหัวเราะออกเสียงเบา หลังจากที่ทานข้าวเย็นกันเสร็จสรรพ สาวน้อยก็แยกตัวขึ้นห้อง แม่ก็แยกตัวออกมาเก็บกวาดบ้านตามเดิม ถ้วยจานที่เพิ่งใช้เสร็จ แม่หยิบมาล้างจนเกลี้ยง งานบ้านเสร็จจึงเป็นเวลาของการพักผ่อนอย่างสมบูรณ์ แม่เช็ดมือกับผ้าที่ห้อยไว้ตรงซิงค์ล้างจาน ถอดเสื้อกันเปื้อนพ้นหัว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า งานวันนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ที่เหลือคือเวลาของการพักผ่อน แม่ทิ้งตัวลงบนโซฟารับแขก พร้อมความเงียบในยามค่ำคืน หยิบมือถือที่ทั้งวันทำได้มากสุดแค่สั่งของตามทีวี กดเข้าเบอร์ของสามี โทรออก “ฮัลโล ป๊า” แม่ทักทายปลายสายด้วยเสียงอ้อนหวาน “ว่าไงแม่ มีอะไรไหม ?” เสียงทุ้มหนาปลายสายเอ่ยถาม “ป๊าสะดวกคุยไหม พอดีแม่มีเรื่องอยากหารือ ทำงานอยู่ใช่ไหม” แม่เกริ่นเปิดเรื่อง “พักเที่ยงน่ะ แม่ว่ามาเลย ป๊าสะดวกเสมอ” พ่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่ว ๆ “แม่ว่าลูกเราโตเป็นสาวแล้ว” “หา ? ยัยป๊อบน่ะนะเป็นสาว รอบก่อนที่ป๊ากลับไทยมันยังกินขี้มูกตัวเองอยู่เลย” พ่อทำเสียงตกใจ พร้อมหัวเราะร่าออกมา ผู้เป็นแม่ถึงกับยิ้มตาม “แม่เห็นประจำเดือน” แม่พูดสวนเสียงหัวเราะ จนปลายสายหยุดหัวเราะชะงักไป “มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอแม่ ลูกเราก็ต้องโตเป็นสาวสักวัน” พ่อพูดกลับเชิงปลอบโยนกัน “แม่ไม่ชินเลยอ่ะพ่อ แม่ไม่รู้ต้องทำยังไง” แม่พูดพร้อมเสียงสั่น “ค่อย ๆ ปรับ ๆ กันไป อย่าไปอะไรกับลูกมากก็พอ ขาดเหลืออะไรก็บอกป๊านะ แล้วแม่ไปเห็นประจำเดือนลูกได้ยังไง ลูกไม่ยอมให้ใครเข้าห้องนอนได้เลยหนิ” “ก็เมื่อกี้ที่ลูกกลับมาถึงบ้าน ตอนที่ลูกวิ่งขึ้นห้อง แม่เห็นมันทะลุออกมา” แม่อธิบายเหตุการณ์ให้พ่อฟัง ไม่ทันได้สิ้นคำพูด ก็มีเสียงโวยวายขึ้นจากชั้นสอง “แม่ !!! มาหาหนูหน่อย หนูมีเลือดออก !!!” เสียงเอะอะดังลั่นบ้าน จากชั้นบน เรียกคนเป็นแม่อย่างตื่นตกใจ “นั่น ! พูดยังไม่ทันขาดคำ … งั้นแค่นี้ก่อนนะพ่อ แม่ขึ้นไปดูลูกก่อน” แม่บอกปลายสายถึงบทสนทนาที่ต้องจบเพียงแค่นี้ก่อน “โอเคแม่ เจอกั…” พ่อยังพูดไม่จบประโยค สายก็ถูกตัดไป แม่เดินขึ้นไปหาเธอ สูดลมหายใจเข้าลึก นี่เป็นสิ่งที่แม่กังวลที่สุด คือการที่ลูกเป็นสาว แม่กลัวจะรับมือไม่ไหวกับการเปลี่ยนแปลงของลูก ถึงแม้บางทีจะแอบพูดว่า “รีบ ๆ โตหน่อยเถอะ” แต่ถึงเวลาจริง ๆ ในใจลึก ๆ แม่กลับไม่อยากให้ลูกโตเลย หลังจากที่แม่เข้าไปให้ความรู้และการดูแลอย่างถูกวิธีแก่ลูกสาว ภายในวันเดียวกันนั้น แม่ก็ได้ติดต่อที่เรียนพิเศษในทันที . . . “สวัสดีค่ะ อ.อ้อยใช่ไหมคะ พอดีอยากจะสอบถามเรื่องเรียนพิเศษน่ะค่ะ” แม่พูดคุยสอบถามรายละเอียดกับอ.อ้อยอยู่พักใหญ่ จนได้ความว่า ตอนนี้ที่เรียนได้ปิดการรับนักเรียนแล้ว ที่นั่ง รวมกับคลาสก็เต็มแล้ว จึงไม่สามารถรับเพิ่มได้อีก แต่แม่ก็ไม่ละความพยายาม เพื่อสนองความต้องการของลูกสาว ที่นานทีปีหนอยากร่ำอยากเรียนพิเศษขึ้น จากสมัยสองสามขวบที่เธออยากเล่นไวโอลิน ตอนนั้นแม่ก็ทุ่มสุดตัวเพื่อเธอ ถึงจะได้แค่ไม่กี่วัน แต่แม่ก็รู้สึกภูมิใจแปลก ๆ และครั้งนี้แม่ก็หวังเพื่อที่จะทุ่มสุดตัวแบบนั้นอีกครั้ง ถึงจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ยอม “โอเคค่ะคุณแม่ รับเพิ่มแค่น้องคนเดียวนะคะ” ปลายสายตอบกลับความต้องการแม่ เผยรอยยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ “ขอบคุณค่ะคุณครู เริ่มคลาสพรุ่งนี้ได้เลยใช่ไหมคะ” แม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเริงร่า “เริ่มคลาสพรุ่งนี้ได้เลยค่ะ” แม่และคุณครูกล่าวขอบคุณกันและกัน ก่อนจะวางสายไป
บทล่าสุด
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
บางทีคุณอาจจะชอบ
![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]
sunshine-day17.0K viewsคุณนายครับ ผมขอ... (NC20+)
สนามอารมณ์27.9K viewsวิศวะกินเด็ก
มดตัวจี๊ด16.7K viewsHOT FRIEND เพื่อนกันมันส์(ดีย์)เกิน
Ballamira66.9K viewsBe My Valentine ทฤษฎีไหนถึงได้ใจเธอ
AngelBell1.8K viewsอวบอ้วนแล้วยังไงสุดท้ายเขาเลือกฉัน (ลูกหมูของอินทนนท์)
ศิกาญจน์1.1K viewsMy Baby ก้าวไปเจอรัก
ต้นนุ่น'นน807 viewsผัวลับคุณหนูแสนร้าย
อัญธิญาน์223 views
