ตอนที่ 27 อ.อ้อย

“แม่ หนูอยากเรียนพิเศษ” สาวน้อยตะโกนเรียกแม่เสียงดัง ทันทีที่เธอก้าวขาเข้าบ้าน

“หา ? ลูกพูดอีกทีสิ” แม่ทำเสียงตกใจ

“หนูอยากเรียนพิเศษ” สาวน้อยเดินมาหาแม่ที่กำลังเตรียมวัตถุดิบเพื่อที่จะทำกับข้าว

“เอาจริงดิ” แม่วางมือจากผักที่กำลังหั่น เช็ดมือกับเสื้อกันเปื้อน วางทาบหลังมือบนหน้าผากของเธอ

“ก็ไม่ได้ไข้หนิ” แม่พูดพลางหัวเราะขบเบา

“แม่ หนูอยากเรียนจริง ๆ หนูไปดูที่เรียนไว้แล้ว” สาวน้อยหยิบโทรศัพท์เปิดรูปที่ถ่ายป้ายให้แม่ดู

“โอเค ๆ เดี๋ยวแม่จะโทรติดต่อให้ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด แล้วมากินข้าวนะ” แม่เอื้อมมือถอดสายกระเป๋าออกจากหัวไหล่ แล้วเดินเอาไปวางบนโซฟารับแขก

“ขอบคุณค่ะแม่” สาวน้อยเดินตามไปกอดแม่จากข้างหลัง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องด้วยอารมณ์รื่นเริง

แม่มองตามพร้อมรอยยิ้มที่ปริ่มบนใบหน้า พร้อมคิดในใจว่า “ยิ่งลูกโตขึ้นทุก ๆ วัน ก็ยิ่งคาดเดาอะไรไม่ได้เลย” แล้วหัวเราะออกเสียงเบา

หลังจากที่ทานข้าวเย็นกันเสร็จสรรพ สาวน้อยก็แยกตัวขึ้นห้อง แม่ก็แยกตัวออกมาเก็บกวาดบ้านตามเดิม ถ้วยจานที่เพิ่งใช้เสร็จ แม่หยิบมาล้างจนเกลี้ยง งานบ้านเสร็จจึงเป็นเวลาของการพักผ่อนอย่างสมบูรณ์

แม่เช็ดมือกับผ้าที่ห้อยไว้ตรงซิงค์ล้างจาน ถอดเสื้อกันเปื้อนพ้นหัว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า งานวันนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ที่เหลือคือเวลาของการพักผ่อน แม่ทิ้งตัวลงบนโซฟารับแขก พร้อมความเงียบในยามค่ำคืน หยิบมือถือที่ทั้งวันทำได้มากสุดแค่สั่งของตามทีวี กดเข้าเบอร์ของสามี โทรออก

“ฮัลโล ป๊า” แม่ทักทายปลายสายด้วยเสียงอ้อนหวาน

“ว่าไงแม่ มีอะไรไหม ?” เสียงทุ้มหนาปลายสายเอ่ยถาม

“ป๊าสะดวกคุยไหม พอดีแม่มีเรื่องอยากหารือ ทำงานอยู่ใช่ไหม” แม่เกริ่นเปิดเรื่อง

“พักเที่ยงน่ะ แม่ว่ามาเลย ป๊าสะดวกเสมอ” พ่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่ว ๆ

“แม่ว่าลูกเราโตเป็นสาวแล้ว”

“หา ? ยัยป๊อบน่ะนะเป็นสาว รอบก่อนที่ป๊ากลับไทยมันยังกินขี้มูกตัวเองอยู่เลย” พ่อทำเสียงตกใจ พร้อมหัวเราะร่าออกมา ผู้เป็นแม่ถึงกับยิ้มตาม

“แม่เห็นประจำเดือน” แม่พูดสวนเสียงหัวเราะ จนปลายสายหยุดหัวเราะชะงักไป

“มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอแม่ ลูกเราก็ต้องโตเป็นสาวสักวัน” พ่อพูดกลับเชิงปลอบโยนกัน

“แม่ไม่ชินเลยอ่ะพ่อ แม่ไม่รู้ต้องทำยังไง” แม่พูดพร้อมเสียงสั่น

“ค่อย ๆ ปรับ ๆ กันไป อย่าไปอะไรกับลูกมากก็พอ ขาดเหลืออะไรก็บอกป๊านะ แล้วแม่ไปเห็นประจำเดือนลูกได้ยังไง ลูกไม่ยอมให้ใครเข้าห้องนอนได้เลยหนิ”

“ก็เมื่อกี้ที่ลูกกลับมาถึงบ้าน ตอนที่ลูกวิ่งขึ้นห้อง แม่เห็นมันทะลุออกมา” แม่อธิบายเหตุการณ์ให้พ่อฟัง ไม่ทันได้สิ้นคำพูด ก็มีเสียงโวยวายขึ้นจากชั้นสอง

“แม่ !!! มาหาหนูหน่อย หนูมีเลือดออก !!!” เสียงเอะอะดังลั่นบ้าน จากชั้นบน เรียกคนเป็นแม่อย่างตื่นตกใจ

“นั่น ! พูดยังไม่ทันขาดคำ … งั้นแค่นี้ก่อนนะพ่อ แม่ขึ้นไปดูลูกก่อน” แม่บอกปลายสายถึงบทสนทนาที่ต้องจบเพียงแค่นี้ก่อน

“โอเคแม่ เจอกั…” พ่อยังพูดไม่จบประโยค สายก็ถูกตัดไป

แม่เดินขึ้นไปหาเธอ สูดลมหายใจเข้าลึก นี่เป็นสิ่งที่แม่กังวลที่สุด คือการที่ลูกเป็นสาว แม่กลัวจะรับมือไม่ไหวกับการเปลี่ยนแปลงของลูก ถึงแม้บางทีจะแอบพูดว่า “รีบ ๆ โตหน่อยเถอะ” แต่ถึงเวลาจริง ๆ ในใจลึก ๆ แม่กลับไม่อยากให้ลูกโตเลย

หลังจากที่แม่เข้าไปให้ความรู้และการดูแลอย่างถูกวิธีแก่ลูกสาว ภายในวันเดียวกันนั้น แม่ก็ได้ติดต่อที่เรียนพิเศษในทันที

.

.

.

“สวัสดีค่ะ อ.อ้อยใช่ไหมคะ พอดีอยากจะสอบถามเรื่องเรียนพิเศษน่ะค่ะ” แม่พูดคุยสอบถามรายละเอียดกับอ.อ้อยอยู่พักใหญ่ จนได้ความว่า ตอนนี้ที่เรียนได้ปิดการรับนักเรียนแล้ว ที่นั่ง รวมกับคลาสก็เต็มแล้ว จึงไม่สามารถรับเพิ่มได้อีก

แต่แม่ก็ไม่ละความพยายาม เพื่อสนองความต้องการของลูกสาว ที่นานทีปีหนอยากร่ำอยากเรียนพิเศษขึ้น จากสมัยสองสามขวบที่เธออยากเล่นไวโอลิน ตอนนั้นแม่ก็ทุ่มสุดตัวเพื่อเธอ ถึงจะได้แค่ไม่กี่วัน แต่แม่ก็รู้สึกภูมิใจแปลก ๆ และครั้งนี้แม่ก็หวังเพื่อที่จะทุ่มสุดตัวแบบนั้นอีกครั้ง ถึงจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ยอม

“โอเคค่ะคุณแม่ รับเพิ่มแค่น้องคนเดียวนะคะ” ปลายสายตอบกลับความต้องการแม่ เผยรอยยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ

“ขอบคุณค่ะคุณครู เริ่มคลาสพรุ่งนี้ได้เลยใช่ไหมคะ” แม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเริงร่า

“เริ่มคลาสพรุ่งนี้ได้เลยค่ะ”

แม่และคุณครูกล่าวขอบคุณกันและกัน ก่อนจะวางสายไป