ตอนที่ 28 อ.อ้อย 2

ราตรีในค่ำคืนแห่งความปริ่มใจปนห่วงใยของแม่ เคลื่อนผ่านย้ายนำแสงจ้าส่องหน้าในยามเช้า

“ป๊อบตื่นได้แล้วลูก” แม่ตะโกนปลุกเรียกสาวน้อยเหมือนทุก ๆ วัน

สาวน้อยเดินงัวเงียทำกิจกรรมตามปกติที่ทำอยู่ทุกเช้า จนได้เวลาอาหารเช้า

“กินหน่อยลูก เดี๋ยวไม่มีแรงเรียน” แม่วางถ้วยข้าวต้มร้อน ๆ ลงตรงหน้า

“ฟีลไหนแม่” สาวน้อยมองด้วยถ้วยแล้วแหงนมองหน้าแม่

“ก็จะได้มีแรงเรียน” แม่พูดย้ำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ทำให้เธอขนลุกสะบั้น

“เรียนเรินอะไร … วันนี้แม่มาแปลกแหะ” สาวน้อยบ่นเบาพึมพำกับตัวเอง แต่มันดังพอที่แม่จะได้ยิน

“ก็เรียนพิเศษไง … ไม่เรียนเรอะ” แม่พูดแทรกขึ้นขณะที่เธอกำลังจะลุกจากถ้วยข้าวต้มไปแบบไม่ไยดี

“เรียนพิเศษ ? … หมายความว่ายังไงแม่” สาวน้อยถามกลับ เหมือนจะหลงลืมเรื่องเมื่อวานไปชั่วครู่

“อ.อ้อยไง”

“อ้อ ~หนูได้เรียนใช่ไหมแม่” สาวน้อยเบิกตาโพลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นดีใจ

“แม่คุยให้แล้ว เริ่มเรียนวันนี้ได้” สาวน้อยลุกขึ้นสวมกอดแม่ เขย่าตัวแม่ด้วยความแรง

“อย่าดีใจขนาดนั้น เดี๋ยวก็ไม่สบายอีกหรอก” แม่พยายามจับตัวเธอให้นิ่ง

“ก็หนูดีใจอ่ะแม่ ขอบคุณนะคะ” แม่ค่อย ๆ จับสาวน้อยจนนิ่ง สาวน้อยไหว้ขอบคุณแม่ ทำเอาผู้เป็นแม่น้ำตารื้นปริ่ม

“แต่ … แม่มีข้อแม้ หนูต้องกินข้าวต้มให้หมด” แม่ทำเสียงแข็ง พร้อมชี้ไปที่ถ้วยข้าวต้มที่ประณีตทำมาเพื่อลูกสาว

“ได้ค่ะแม่ หนูจะซัดให้เรียบเลยค่ะ” ว่าแล้วสาวน้อยก็นั่งลงก้มหน้าก้มตาซดซู้ดอย่างเอร็ดอร่อย จนไม่นานนักก็เกลี้ยงถ้วย เหลือแต่ลาย

“หนูไปก่อนนะแม่” สาวน้อยเคี้ยวคำสุดท้ายพร้อมรีบวิ่งแจ้นออกจากบ้านไป

“ตอนเย็นให้แม่ไปรับไหม …” แม่ตะโกนถามตามหลัง

“ไม่ค่ะ เดี๋ยวหนูกลับเอง” สาวน้อยหันมายิ้มร่าตาตี่ ตะโกนตอบกลับ แล้วหันกลับไปวิ่งต่อ

“ยัยป๊อบเอ้ย” แม่มองตามสุดสายตา ยิ้มอิ่มใจ ส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู ถึงแม้ร่างกายเธอจะส่งสัญญาณถึงความเป็นสาว แต่สำหรับแม่ เธอก็ยังเป็นเด็กน้อยตัวเล็กตัวจิ๋วของแม่อยู่เสมอ

.

.

.

กริ๊งงงงงง ~ กริ๊งงงงงง ~ เสียงสัญญาณดังยาวยืดดังขึ้น บ่งบอกถึงวันธรรมดา ๆ อีกวันได้สิ้นสุดลง นักเรียนแต่ละคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองหลังเลิกเรียนที่ในทุก ๆ วันต้องพบเจอเป็นธรรมดา

แต่สำหรับสาวน้อยที่วันนี้ไม่ใช่ธรรมดา วันทั้งวันเธอเฝ้ารอช่วงเวลานี้อย่างใจจดใจจ่อ ช่วงเวลาที่เธอจะได้ไปเรียนพิเศษกับคนที่เธออยากเจอแทบจะทุกวินาที

“กลับแล้วนะ เจอกันวันสอบนะแก อ่านหนังสือด้วยล่ะ บายยย” เพื่อนสาวโบกมือพร้อมเอ่ยบอกลา ก่อนที่จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

“เจอกันแก” สาวน้อยโบกมือลากลับ

ไม่นานหลังจากที่เพื่อนสาวของเธอขึ้นรถเบิ่งหายไปจากป้ายหน้าโรงเรียน ขณะที่เธอกำลังเดินไปยังที่เรียนพิเศษ ก็ได้เจอเข้ากับพี่กล้าที่บิดมอเตอร์ไซด์มาจอดขวางหน้าเธอเอาไว้

“กลับบ้านเหรอครับน้องปานใจ ให้พี่ไปส่งไหม” พี่กล้าเปิดกระจกหมวกกันนอค เอ่ยชวนเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูต้องไปเรียนพิเศษ” สาวน้อยเบี่ยงทางเดินหลบ แต่พี่กล้าก็เคลื่อนรถตามขวาง

“เรียนไหน พี่ไปส่งได้นะ” พี่กล้ายื่นหมวกกันนอคสีชมพูหวานในมือให้เธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ” สาวน้อยยิ้มเจื่อนส่งให้ พร้อมพยายามเดินหลบอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิมพี่กล้ายังคงเคลื่อนรถตามมาขวาง

สาวน้อยเม้มปากด้วยความหงุดหงิด ที่วันนี้มันแทบจะเป็นวันที่ดีอยู่แล้ว ทั้งวันหลบอีตาบ้านี่ได้ แต่กลับมาเจอตอนเลิกเรียน

“อะ ๆ ไม่ไปส่งก็ได้ แต่บอกชื่อที่เรียนพิเศษมา พี่จะได้ไปแอบดู” พี่กล้ายิ้มกริ่มเจ้าเล่ห์ถามไซร้เธออีกครั้ง

“อ.อ้อยค่ะ … พอใจแล้วใช่ไหมคะ หนูไปได้แล้วใช่ไหมคะ” สาวน้อยบอกชื่อที่เรียนพิเศษไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“นั่น …” เสียงลังเลเอ่ยออกมาจากคนตรงข้าม

“แม่พี่เอง” พี่กล้าบอกตามหลังเธอที่เพิ่งเดินพ้นได้ไม่ถึงก้าว

“แม่พี่ ?” สาวน้อยลั่นเสียงสงสัย

“ใช่ … แม่พี่” พี่กล้าพยักหน้าตอบ ด้วยสีหน้าที่จริงจัง คงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่ ๆ

“นั่นแหละค่ะ หนูเรียนที่นั่น … เอิ่ม … หนูขอตัวนะคะ” สาวน้อยพูดด้วยความประหม่าขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าครูที่กำลังไปเรียนด้วย เป็นแม่ของคนที่ไม่ชอบเอามาก ๆ และสิ่งโผล่ให้คิดขึ้นมาในหัวคือ ถ้านั่้นเป็นที่สอนพิเศษของแม่พี่ “ก็คงหนีไม่พ้นอีพี่บ้านี่แหง ๆ” พูดเสร็จสาวน้อยก็เดินหงอย ๆ ห่างออกไป ค่อย ๆ ไกลออกไป ไกลออกไป จนสุดสายตา

“ไงล่ะมึง แผนมึงมันเห่ยสุด ๆ และไม่ได้ผลสุด ๆ” พี่จิ๋วเดินมาจากที่แอบดูหลังป้าย พูดด้วยเสียงเย้ยหยัน

“แต่ก็ดีนะที่แผนล่ม เพราะน้องเรียนพิเศษกับแม่กู ขืนกูไปส่ง ก็โป๊ะพอดี” พี่กล้ายกมุมปากยิ้ม เป็นรอยยิ้มเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความเจ้าเล่ห์

“จากวิกฤตกลายเป็นโอกาสสุด ๆ ยินดีด้วยไอ้เพื่อนรัก” เพื่อนสาวเดินเข้าแนบชิด สาวโอบใหล่ยินดี

“ขอบคุณนะแจ๋วเพื่อนรัก” พี่กล้าโอบกอดคืนแบบกอดทั้งตัว จนเพื่อนสาวดีดตัวออกจากอ้อมกอดในทันที

“ไอ้เหี้ย … กูชื่อจิ๋ว ช่วยเรียกกูจิ๋วด้วย” เพื่อนสาวตะคอกด่า พร้อมเตะเข้าที่หน้าขาหนึ่งที

“โอ้ย !” พี่กล้าร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ พร้อมก้มลงลูบขึ้นลงเพื่อผ่อนความเจ็บ

“เอาหมวกกูมา … หลังจากนี้ไม่ให้ยืมแล้วนะเว้ย” พี่จิ๋วคว้าหมวกจากมือ แล้วเดินหันหนี

“แล้วมึงจะเดินทำเพื่อ โรงรถอยู่ตั้งไกล … ขึ้นมา กูไปส่ง” พี่กล้าเรียกตามหลัง

“เออ ๆ ขับดี ๆ นะมึง กูยังไม่อยากตาย ยังอยากมีผัวอยู่” พี่จิ๋วเดินกลับมา คาบขาก้าวขึ้นรถ

“กอดเอวพี่ไว้นะน้องปานใจ ไม่ถึงสามวิ พี่พาถึงที่หมาย” พูดเสร็จพี่กล้าก็เร่งเครื่อง จากพี่จิ๋วที่นั่งปลายเบาะต้องรีบคว้ากอดเอวไว้อย่างเร็ว พร้อมเคาะหมวกกันนอคไปหนึ่งที