ตอนที่ 34 พ่อกลับบ้าน 2

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเรียกเข้าดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเธอ เธอหยิบขึ้นดูว่าใครโทรมาในยามเช้าที่แสนสงบใจของเธอ รายชื่อที่โผล่เลื่อนกะพริบ เป็นชื่อของกานต์ที่เธอเติมอิโมจิหัวใจเล็ก ๆ ไว้หลังชื่อ เธอรีบปัดรับสายทันที

“ว่าไงกานต์” เสียงหวานเล็กเอ่ยทักปลายสาย

“พอดีกานต์เพิ่งถึงบ้านน่ะ ว่าจะโทรบอกป๊อบว่าไม่ต้องดูให้กานต์ก็ได้นะ กานต์เกรงใจ กานต์เห็นคะแนนแล้วแหละ” เสียงปลายสายกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงละมุนอบอุ่นเรียงร่ายยาว ทำสาวน้อยยิ้มแป้นออกมาคนเดียว

“ป๊อบโอเคใช่ไหม ?”

“อะ ... โอเคขึ้นแล้ว --- กานต์รู้ได้ไงว่าป๊อบไม่โอเค” สาวน้อยขมวดคิ้วด้วยสีหน้างง ๆ

“กานต์ดูให้ป๊อบน่ะ”

“โอเค ... เอ่อ ...ว่าแต่ ...กานต์เข้าดูของป๊อบได้ไงน่ะ”

“กานต์จำรหัสป๊อบได้”

“จำได้ ? จำได้ได้ไง ป๊อบเองยังจำเกือบไม่ได้”

“จำได้ตั้งนานแล้ว” เสียงหัวเราะขบเบาดังผ่านสายเข้ามา

สาวน้อยไม่พูดอะไรต่อ ยืนอึ้งกับการที่กานต์สามารถจำรหัสต่าง ๆ ของเธอได้ ครั้งหนึ่งสมัยเมื่อตอนปอสาม ครูให้ทุกคนออกมาสอบท่องรหัสประจำตัวประชาชนตัวเอง ก็มีกานต์ที่คอยทำปากตามเลขของเธอ ให้เธอได้งับปากตาม เธอจึงสอบผ่านมาได้ ไม่คิดว่าตั้งแต่ตอนนั้น กานต์จะยังจำรหัสของเธอได้จนถึงทุกวันนี้

“กานต์ไม่กวนป๊อบแล้ว ถ้าป๊อบมีอะไรให้กานต์ช่วยบอกได้เสมอนะ กานต์พร้อมช่วย” เสียงปลายสายเอ่ยบอก

“โอเคกานต์ ขอบคุณกานต์มากนะ ทุกเรื่องเลย” สาวน้อยยิ้มร่า

“เจอกันนะ บาย / บาย” สายถูกวางไป สาวน้อยยังคงหุบยิ้มไม่ลง ทิ้งร่างเล็กนั่งบิดเขินอยู่ตรงโซฟาลำพัง ทันใดนั้นก็มีเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ขัดอารมณ์ฟินของเธอ

“ป๊อบ ! ออกไปดูหน่อยลูก” เสียงแม่ตะโกนบอกจากห้องครัว

สาวน้อยรีบก้าวลุกเบิ่งจากโซฟา ไปยังหน้าบ้านตามจุดกำเนิดเสียง ภาพที่เธอเห็นทำเธอใจเต้นตุบ ๆ อย่างบอกไม่ถูก ด้วยสัญชาตญาณ จากที่เดินอ้อยอิ่งเธอรีบวิ่งไปในทันที เธอมุ่งเข้าสวมกอดอย่างไม่คิด ร้องไห้โฮออกมาโดยไม่ฝืนความรู้สึก

“ไหน ขอดูหน้าหน่อยสิ เป็นสาวขนาดนี้แล้วเหรอ” ชายร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อโค้ตหนาสีดำท่ามกลางแดดอุ่นที่กำลังกรุ่นร้อน พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ นั่งลงตรงหน้า ดึงตัวเธอเง้อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอาบแก้ม

ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันนานมาก ครั้งล่าสุดที่พ่อกลับไทยก็สมัยเธออยู่ปอสี่ ครั้งตอนที่เธออาการกำเริบสลบไปสองคืน พ่อต้องปรี่บินกลับด่วน เจอกันแค่ในตอนอยู่โรงพยาบาล แต่ตอนนั้นเธอก็สุขใจเอามาก ๆ ด้วยพ่อที่มาหา ทำให้หายป่วยได้เร็วกว่าทุกครั้ง จนมาถึงวันนี้ การที่เธอจำพ่อตั้งแต่เสี้ยวตาแรกที่เห็น บ่งบอกว่าเธอจดจำพ่อได้อยู่เสมอ

“ไม่ต้องร้อง ๆ พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว” เสียงทุ้มหนาพูดปลอบใจด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พร้อมมือหนาปาดน้ำตาที่อาบแก้ม

“ใครมาน่ะลูก” แม่เดินตามมาหน้าบ้าน เห็นภาพสาวน้อยโอบกอดกับพ่อ แม่ค่อย ๆ เดินช้า ๆ นั่งลงสวมกอดเธอข้างหลัง

“ป๊ามาไม่บอกแม่เลย” แม่พูดกับพ่อด้วยเสียงสั่นเครือ

“เดี๋ยวค่อยคุยกัน เข้าบ้านกันก่อนไหม ป๊าเริ่มร้อนแล้ว” เหงื่อผุดเม็ดออกตามใบหน้า ผมที่เซตมาอย่างเนี้ยบเปียกโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ

ทั้งสามเดินเข้ามาในบ้าน สาวน้อยเดินกอดพ่อตัวติดไม่ห่างเลยสักก้าว

พ่อถอดเสื้อโค้ตหนาสีดำ พับวางพาดที่พักหลังโซฟา เผยรูปร่างสูงใหญ่ ที่ยังคงเฟิร์มฟิตเข้ากับเสื้อเชิ้ตแนบเนื้อ ถึงจะดูออกเจ้าเนื้อหน่อย ๆ นั่นก็แสดงถึงว่า พ่อดูแลร่างกายตัวเองเป็นอย่างดี

“พ่อซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ มาให้ลูกด้วยนะ” พ่อยื่นถุงเสื้อผ้าให้เธอ เธอรับไว้อย่างดีใจ เปิดกางมุ่งสนใจไปที่เสื้อ เปิดจังหวะโอกาสให้พ่อกับแม่ได้พูดคุยกันอย่างเหมาะ

“ป๊ายังไม่ตอบคำถามแม่เลยนะ” แม่ลากดึงเก้าอี้ไม้มานั่ง

“ป๊าบอกแม่แล้วหนิ” พ่อนั่งลงตรงข้ามแม่ พร้อมปลดกระดุมเสื้อเม็ดบน เพื่อคลายร้อน

“แม่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“ป๊าบอกไปแล้ว ก็ตอนที่เราคุยกันล่าสุดไง เอ่อ ... สงสัยแม่ตัดสายไปก่อนมั้ง”

“น่าจะใช่แหละ” ทั้งคู่มองหน้าสบตา หัวเราะขบเบากันสองต่อสอง

“รอบนี้มากี่วันน่ะป๊า” แม่ลุกเดินไปหยิบน้ำยื่นให้พ่อ ก่อนจะนั่งลงต่อ พ่อกระดกดื่มเกลี้ยงในคราเดียว

“ประมาณสองอาทิตย์น่ะ ต้นเดือนพ่อก็ต้องเข้าร่วมประชุมบอร์ดบริหารน่ะ เลยมาได้แค่นี้ พ่อขอโทษนะ” นิสัยขอโทษง่ายของพ่อยังทำให้แม่ภูมิใจและดีใจทุกครั้งที่ได้ยิน

“แค่นี้ก็พอแล้ว ...เยอะพอให้ลูกได้หายคิดถึงหน่อย ๆ แล้ว” แม่ยิ้มร่า

“เอ่อ ... แม่มีอะไรให้พ่อกินไหม” พ่อลูบท้องบอก

“ก็ไม่มีน่ะสิ ก็ไม่รู้ว่าป๊าจะมา มีแค่ข้าวต้มของลูกน่ะ” แม่ยิ้มเยาะกล่าวบอก

“งั้นไปกินข้าวนอกบ้านกัน ข้าวต้มเจ้อ่อมยยังอยู่ไหม ป๊าคิดถึงรสมือเจ้อ่อมสุด” พ่อยักหน้าชวน แต่สีหน้าแม่กลับดูน้อยใจแกล้ง ๆ

“ป๊าไม่คิดถึงรสมือแม่เหรอ” แม่ยืนกอดอกทำหน้างอนตุ้บป่อง

“ของแม่น่ะ เดี๋ยวค่อยกลับมากิน ป๊าจะซดให้หนำใจเลย” พ่อยืนขึ้นเอ่ย ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ พร้อมเดินอ้อมโอบกอบแม่จากข้างหน้า

“ชิ ! ถ้ากินไม่หมดนะ ... จะไม่ให้กินอีกเลยตลอดชีวิต” แม่ยิ้มกรุ้มกริ่ม บิดตัวเขินท่ามกลางอ้อมกอดอุ่น

“แม่รู้ไรไหม แม่น่ะคือรสชาติที่ป๊าติดใจมากที่สุด ไม่มีวันไหนที่ป๊าไม่อยากกินเลย” พ่อกระซิบเสียงสากกระเส่าข้างหูแม่เบา ๆ ทำเอาแม่ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว ...