LOGINShare
ตอนที่ 33 พ่อกลับบ้าน
Last Updated:
2026-01-15 10:24:33“แม่ กี่โมงแล้ว” เสียงดังลั่นจากชั้นสองตั้งแต่เช้าตรู่ ตะโกนเรียกแม่ในวันหยุดปิดภาคเรียน แทนที่จะนอนตื่นสาย ๆ แต่เธอกลับตื่นเช้ากว่าตอนไปโรงเรียน
“หกโมงครึ่ง ลูกมีอะไร ?” แม่มองขึ้นข้างบนตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉย “ผลสอบออกแปดโมง” เธอรีบวิ่งทิ้งน้ำหนักลงส้นดังลั่นบ้าน กรูลงมา นั่งลงตรงโซฟาหน้าทีวี พร้อมหยิบมือถือที่ลืมชาร์จ เหลือเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ “ผ่านหมดอยู่แล้ว ลูกแม่เก่ง” แม่เดินมาข้างหลัง ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน “ใช่ไหม ... หนูก็มั่นใจอยู่นะแม่” สาวน้อยเงยหน้าช้อนจีบหน้าจีบตา แม่วางนิ้วมือเบาทาบหน้าผาก ลูบไล้เบ้าตาเธอเบา ๆ แล้วพูดตรงไปว่า “โตเป็นสาวแล้ว แต่ไม่แคะขี้ตานี่นะ” ก่อนจะป้ายเข้ากับแขนเสื้อเธอ เธอนั่งรอผลคะแนนสอบอย่างใจจดใจจ่อ พลางส่งข้อความพูดคุยกับเพื่อนสาวที่ตื่นแต่เช้าเพื่อมารอผลเหมือนกัน “ตื่นยังอีเจส” “ตื่นแล้ว” “ผลคะแนนออกยัง” “ยัง กูก็รอผลพร้อมมึงเนี่ย” “มึงว่าเราจะรอดกันไหม ?” “ไม่แน่ใจเลยว่ะ กูไม่มั่นใจคณิตฯเลย” “กูก็เหมือนกัน” “ไหนเมื่อวานมึงว่ามึงมั่นใจหมดไง” “กูมาคิดดูอีกที กูก็ทำผิดหลายข้ออยู่นะ” “มึงไม่ผ่านกูก็น่าจะไม่ผ่านจ้ะ จับมือ” “จับมือ” สาวน้อยส่งข้อความพูดคุยกับเพื่อนสาว หัวเราะปนเครียด แล้วนึกถึงกานต์ เลยส่งข้อความหาทันทีที่นึกได้ “กานต์ตื่นยัง” “ตื่นแล้ว ป๊อบมีไร ทำไมตื่นเช้าจัง” “ป๊อบตื่นมารอฟังผลคะแนนอะ กานต์ล่ะตื่นเช้าจัง” “กานต์มาวิ่งที่สวนกับแม่น่ะ” “วิ่งไมอะ กานต์ไม่รอฟังผลคะแนนสอบเหรอ” “ไม่อะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด กานต์ทำเต็มที่แล้ว” “โอเค ให้ป๊อบดูให้ไหม” “มันจะลำบากป๊อบไหมอะ” “ไม่ลำบากหรอก ป๊อบจะดูของกานต์ให้ก่อนเลย” “โอเค งั้นฝากด้วยนะ ขอบคุณนะ” “อื้อ” สาวน้อยเม้มปากยิ้ม ที่กานต์ไว้ใจให้ดูคะแนนให้โดยผ่านการอ้อนขอเอง จนเวลาล่วงผ่านมาใกล้จะถึงเวลาที่คะแนนสอบจะประกาศ เธอเข้าหน้าเว็บไซต์ของโรงเรียน กรอกข้อมูลของกานต์เรียบร้อย ด้วยความที่เธอใส่ใจหนุ่มน้อยเป็นพิเศษ ข้อมูลเลขประจำตัวนักเรียน บวกกับเลขบัตรประชาชน เธอก็สามารถจำได้อย่างขึ้นใจ เธอกด ปัด เลื่อน รีเฟรชย้ำ ๆ ตาจ้องจอรอดูผลคะแนนอย่างใจจดใจจ่อ ผลคะแนนของหนุ่มน้อยออกมา ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร อักษรตัวเลขสีทองบ่งบอกว่าคะแนนที่ได้ระดับท็อปชั้น และก็เป็นสีทองทุกวิชา หลังจากนั้นเธอจึงกรอกรหัสเพื่อเข้าระบบของเธอ หยิบสมุดดูรหัสนักเรียนบนปก พร้อมรหัสบัตรประชาชนที่ถืออยู่ในมือ เพื่อที่จะเข้าระบบเพื่อดูคะแนนของตัวเอง โน้มตัวเกร็งจดจ่อมองจอที่ค่อย ๆ เลื่อน “ปานใจ จงใจรัก” เธอพูดเสียงแผ่ว ค่อย ๆ เลื่อนหาชื่อตัวเองที่เรียนตามลำดับอักษร “ผ่าน ผ่าน ผ่าน ผ่าน ผ่าน ... สีแดง” เธอหยุดสายตาอยู่ที่ตัวเลขสีแดงตัวสุดท้าย สายตาประหม่าค่อย ๆ เลื่อนมองดูชื่อวิชาที่เป็นสีแดง “ดนตรีนาฏศิลป์” เธอทิ้งแผ่นหลังลงรับกับที่พักพิงโซฟานุ่ม “แม่” สาวน้อยร้องเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “คะแนนออกแล้วเหรอลูก” แม่เดินเร็วมาส่องดูจอโทรศัพท์ในมือเธอ “คาบเส้นทุกวิชา ... ไม่ผ่านนาฏศิลป์” แม่หรี่ตาอ่านหน้าจออย่างตั้งใจพร้อมพูดพึมพำเบา ๆ “หนูไม่ผ่านนาฏศิลป์ง่าแม่” สาวน้อยทำเสียงงอแง สั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ “ป๊อบเอ้ย แกนี่มันลูกแม่สุด ๆ” แม่กอดหัวเธอจากข้างหลัง ลูบหัวเธอเบา ๆ “แม่เห็นคะแนนหนู มึงก็นึกถึงตัวเองตอนอายุเท่าหนู คะแนนแม่ก็แบบนี้เลย แถมตกวิชาเดียวกันด้วย” แม่พูดเสียงปลอบใจลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “จริงเหรอแม่ แม่ก็ตกนาฏศิลป์เหรอ” สาวน้อยหันมาถามด้วยใบหน้าที่เปลี่ยน จากดูผิดหวังเป็นดูเยาะเย้ยในทันที “แกก็ดูสภาพแม่รำสิ ไหวไหมล่ะแกว่า” แม่ทำท่ายกไม้ยกมือรำ ทำสาวน้อยหัวเราะร่าขึ้นมาทันที “หนูก็ว่าหนูไม่ได้รำแย่นะ” สาวน้อยลุกขึ้นรำเลียนท่าแม่ “แม่ว่าแม่พอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมถึงตก” แม่หัวเราะลั่น “ท่านี้คือไรนะแม่ มันมีในข้อสอบ” สาวน้อยจีบมือสองข้างกลางหน้าอก “แม่ไม่รู้” แม่ตอบตรง ๆ “หนูเชื่อแล้วล่ะว่าแม่ตกนาฏศิลป์จริง ๆ” สาวน้อยหัวเราะเยาะแม่ที่ยืนพยายามทำท่าทาง นึกหาคำตอบให้ลูกสาว “แกมันก็ได้เลือดฉันมาเต็ม ๆ นั่นแหละย่ะ” แม่เดินเข้ามาโอบกอดลูกสาว แล้วเดินเคียงกันไปกินข้าวที่แม่เพิ่งเตรียมเสร็จพร้อมทาน สาวน้อยเดินตามแม่ โดยลืมไปว่าความคิดก่อนหน้าคือจะต้องบอกผลคะแนนสอบกับกานต์เป็นสิ่งแรก แต่ด้วยตอนนี้ เรื่องนั้นกลายเป็นเรื่องรอง เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า นำพาความสุขใจให้เธอได้เดินตามความสุขนั้นอย่างแนบชิด
Latest chapter
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
You may also like
เมียดื้อของเฮียโซล
เอวาริณ ชาริณ12.0K viewsเสือร้ายขังรัก (จบเรื่อง)
วารินทร์ทิพย์12.6K viewsฉลามไม่เคยรัก
นิยายของเนม7.6K viewsCRAZY LOVE คลั่งรัก | ฟาเรนไฮต์ (จบ)
อยู่ในตะเกียงแก้ว140.3K viewsCrazy in love วิศวะคลั่งรัก (เฌอรีน) NC18+
เรนเดียร์ B-5225.4K viewsสกายร้ายรัก (จบเรื่อง)
วารินทร์ทิพย์1.4K viewsแอคลับสาวฮอตเนิร์ด
ริตต้า6191.0K viewsLOVE ENGINEER พ่ายรักรุ่นพี่วิศวะสุดโหด
DARINRAT5.3K views
