ตอนที่ 38 ทะเลก็ดีนะ 2

“ไม่เอาแล้ว ๆ ปวดหัว ๆ เปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะค่ะ เรื่องนี้ไม่สนุกแล้ว” สาวน้อยพูดเสียงเหวี่ยงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จนพ่อกับแม่หันมองหน้ากันด้วยความตกใจ

“ลูกเราเป็นไบโพล่าไหมแม่” พ่อเอียงหน้ากระซิบถามคนข้าง ๆ เบา ๆ

“แม่ว่ามีภาวะ” แม่เอียงหน้าเข้าหา ก่อนทั้งสองจะพยักหน้ารับ แล้วดึงหน้ากลับคืนตรง

สาวน้อยหยิบหูฟัง เข้าเสียบหู เธอเร่งเสียงขั้นสุดจนเสียงเพลงดังลั่นรอดออกมาจากหูฟัง

จนเธอเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นอีกทีมองออกนอกกระจก รถก็เลี้ยวเข้าซอยที่เห็นเป็นประจำ

“ตื่นแล้วเหรอลูก แม่กำลังว่าจะปลุกอยู่พอดี” เธอถอดสายหูฟัง ม้วนเข้ากับโทรศัพท์ รถค่อย ๆ ถอยหลังเข้าช่องจอดรถของบ้าน ความมึนงงที่เพิ่งตื่น เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลงจากรถไปเธอจะไปทำอะไรต่อ

แม่กับพ่อช่วยกันขนของออกจากรถ แม่เดินขนกระเป๋าเข้าบ้านทีละใบ ส่วนพ่อแบกกล้วยเครือใหญ่ มะพร้าวทะลายใหญ่ พร้อมกับทุเรียนเต็มตะกร้าไม้สาน ทำเอาพ่อหน้าแดงร้อนเหงื่อโชกไปทั้งตัว ส่วนสาวน้อยเดินตัวเบาพร้อมกระเป๋าใบเล็กของเธอเดินขึ้นไปเก็บที่ห้อง

ออกจากบ้านย่าในช่วงสาย ๆ ถึงบ้านก็เกือบจะค่ำ แม่ที่นั่งข้างพ่อชวนพ่อคุยมาสุดทางเป็นระยะทางเกือบสามร้อยกิโลก็หมดเรี่ยวแรงทิ้งตัวลงบนโซฟารับแขก พ่อที่วางตะกร้าทุเรียนไว้หลังบ้านเสร็จ ก็ทิ้งตัวลงข้าง ๆ ด้วยความเพลีย แม่และพ่อก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

สาวน้อยกระโดดคว่ำลงบนเตียงจนตัวเธอเด้งรับความนุ่ม หน้าฟุบลงกับที่นอน ด้วยความที่นั่งมาตลอดเกือบทั้งวัน แน่นอนว่าเธอก็ต้องมีเพลียบ้าง ถึงแม้จะได้งีบไปนิดนึงสามชั่วโมงก็ตาม สุดท้ายเธอก็ผล็อยหลับตามกันไป

บ้านที่เงียบสงบท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ ทุกคนในบ้านต่างพากันหลับใหลด้วยความเพลีย จนตื่นกันอีกทีก็ค่ำ แม่ที่รับหน้าที่จัดหาอาหาร จึงให้ทางออกโดยการสั่งมาทาน จึงเรียกพ่อกับลูกมารับทราบเมนู และได้ทำการสั่งไป จนเมนูต่าง ๆ ของแต่ละคนวางอยู่ต่อหน้า

แต่ละคนก็ต่างตั้งใจจัดการกับเมนูของตัวเอง ท่ามกลางเสียงช้อนส้อมกระทบกัน ก็ไม่มีเสียงอื่นใด จนพ่อเปิดพูดขึ้น

“พรุ่งนี้ไปไหนกันต่อ” พ่อเคี้ยวเส้นใหญ่หนุบหนับ พูดเสียงอู้อี้

“แม่อยากอยู่บ้าน” แม่เคี้ยวเบาทำหน้าตาย

“หนูก็เหมือนแม่” สาวน้อยมองหน้าแม่ ทั้งคู่ยักคิ้วเข้ากัน

“แต่อีกไม่กี่วันพ่อก็กลับแล้วนะ ถ้าอยู่แต่ในบ้าน พ่อก็แทบจะไม่ได้อยู่กับลูกเลย อย่างน้อยพาลูกออกไปเที่ยวก็ยังได้ขับรถให้ ได้เห็นลูกยิ้ม” พ่อกลืนคำที่เคี้ยวอยู่ กล่าวยาวด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

สาวน้อยครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ทะเลไหมคะ”

“อื้อ ก็ดีนะ แม่ก็อยากไป” แม่ทำตาโตตื่นเต้น เปลี่ยนสีหน้าขึ้นมาจากเดิม ด้วยความอยากตามใจพ่อที่อยากทำหน้าที่พ่อที่ขาดหายไป ในช่วงเวลาที่จำกัดนี้ให้ได้มากที่สุด

“โอเค ตามนั้น” พ่อยิ้มกว้าง หลังจากที่ถูกตามใจ

“ลูกน่าจะชวนกานต์ไปด้วยนะ” จู่ ๆ พ่อก็นึกอยากจะชวนหนุ่มน้อยไปด้วย ด้วยอาจจะพอเข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวนั้น พ่อของสาวน้อย กับพ่อของหนุ่มน้อยก็เป็นเพื่อนสมัยมหาลัยด้วยกัน เมื่อตอนอยู่ที่ฟินแลนด์ จนพ่อของหนุ่มน้อยกลับมา ก็ไม่ค่อยได้พูดคุย แต่ก็ยังคงติดต่อกันอยู่ เลยพอที่จะรู้สถานการณ์นั้นเป็นอย่างดี

“ได้ใช่ไหมคะ ?” สาวน้อยเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

“ได้สิ” พ่อยิ้มรับ

“โอเคค่ะ หนูจะไปชวนกานต์ตอนนี้เลย” สาวน้อยทิ้งเส้นบะหมี่ที่คีบอยู่ วิ่งร่าขึ้นบนห้องอย่างเร็วไว ทิ้งให้พ่อกับแม่มองหน้ากันอย่างงง ๆ แล้วหลิ่วตายิ้มพร้อมกัน คล้ายจะบอกนัย ๆ ว่า “นี่สินะ ที่ลูกพูดถึง”