ตอนที่ 39 นั่งชิวอยู่ริมหาดทราย

“กานต์ พรุ่งนี้ว่างไหม”

“อยู่บ้านอ่านนิยายเรียกว่าว่างไหม ว่างแหละเนอะ 5555555”

“อ่อ ก็ป๊อบอยากจะชวนกานต์ไปทะเลด้วย”

“ไปกับแม่เหรอ”

“ใช่ ๆ พ่อพาไปน่ะ”

“พ่อป๊อบกลับมาแล้วเหรอ”

“มาแค่ 2 อาทิตย์ น่ะ เห็นว่างั้นนะ”

“อ่อ ๆ ให้กานต์ขอแม่ก่อนนะ เดี๋ยวกานต์ให้คำตอบอีกที”

“อื้อ ป๊อบรอคำตอบนะ” สาวน้อยส่งสติกเกอร์ยิ้มส่งท้ายบทสนทนา

หนุ่มน้อยปิดข้อความแล้ววางโทรศัพท์ลง หยิบหนังสือนิยายที่เปิดคว่ำไว้ ขึ้นมาอ่านต่อ

ในทุกช่วงฤดูกาลของการปิดเทอม งานอดิเรกของเขาก็คงจะหนีไม่พ้นการเคลียร์นิยายในสต๊อกที่ดองทับถมกันไว้นาน นิยายที่ชอบก็เป็นแนวรักใส ๆ น่ารัก ๆ พอได้ให้อมยิ้มไปกับเนื้อเรื่องและตัวละคร ชั้นหนังสือมุมห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือนิยายหลายร้อยเล่มเรียงวางกันเป็นชั้น ๆ อย่างเป็นระเบียบ ด้วยความสามารถในการอ่านขั้นสุด ในวัน ๆ หนึ่ง เขาสามารถอ่านจบได้เป็นสิบเล่ม

การที่สาวน้อยทักชวนให้ออกไปทะเลด้วย ก็เป็นสิ่งที่เขาก็เก็บมาคิด ด้วยความที่นิยายเล่มที่อยู่ในมือ คือเล่มสุดรองท้ายแล้วของเซตเรื่องนี้ ในใจลึก ๆ เขาก็คงยังไม่อยากให้มันจบ เพราะเซตนี้เป็นเซตจักวาลที่นานทีจะออกมาให้อ่าน และอีกไม่กี่วันเล่มสุดท้ายก็จะออก ซึ่งเขาได้สั่งพรีออเดอร์ไปแล้วเรียบร้อย เหลือเพียงแต่รอรับเท่านั้น จึงพยายามยื้ออ่านเล่มในมือให้จบช้าที่สุด รอให้เล่มสุดท้ายถึงมือ จึงจะเอาให้จบ ซึ่งก่อนหน้านั้นก็อ่านวนเล่มเก่า ๆ จนปกแทบจะขาดติดมือออกมาอยู่แล้ว

การที่ได้ออกจากบ้านก็น่าจะช่วยชะลอให้นิยายในมือจบช้าลง พอคิดได้เช่นนั้น หนุ่มน้อยก็วิ่งลงจากห้อง มาหาแม่ที่กำลังเปิดนิตยสารเล่มเก่า ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

“แม่” หนุ่มน้อยเรียกแม่ที่นั่งทบทวนเล่มนี้ ที่เขาเห็นเมื่อวานแม่ก็อ่าน และวันนี้แม่ก็ยังคงอ่านเล่มนั้นอยู่

“ฮ้ะ ฮ้ะ ว่าไงลูก” นิตยสารในมือถูกเก็บซ่อนข้างหลังคล้ายกำลังจะปกปิด

“แม่กำลังยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ ผมกวนแม่ไหม” หนุ่มน้อยเกริ่นถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่ ๆ ลูก แม่ว่าง เอ่อ ... แค่กำลังนึกทบทวนอะไรเก่า ๆ หน่อย” รอยยิ้มเผยตอบอย่างจริงใจ

“คือผมอยากจะขอแม่ไปเที่ยวทะเลกับป๊อบน่ะ --- แม่จะว่าอะไรไหมครับ”

“ได้สิลูก ถ้าลูกอยากไป ไปเลย ยิ่งเป็นบ้านป๊อบแม่ยิ่งสบายใจ --- แล้วไปวันไหน”

“พรุ่งนี้ครับ”

“โอเค ลูกจะเอาเท่าไหร่บอกแม่นะ”

หนุ่มน้อยพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อย ๆ เดินกลับขึ้นห้อง

เพียงได้ยินเสียงปิดประตู แม่ก็หยิบหนังสือที่ซ่อนไว้ออกมากางดูอีกครั้ง แม่ของหนุ่มน้อยจบออกแบบแฟชั่นเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในมหาวิทยาลัยแนวหน้าของโลก ก่อนที่เธอจะมานั่งเปิดนิตยสารเล่มเก่าเมื่อหลายสิบปีอยู่อย่างเบื่อ ๆ คิดถึงอดีตอยู่แบบนี้ ก่อนหน้าเธอเคยทำงานให้แฟชั่นโชว์ระดับโลกมาเป็นร้อย ๆ โชว์ จนมีชื่อเสียงในระดับที่ว่าค่าตัวสูงลิ่ว และนิตยสารที่เปิดอ่านอยู่ซ้ำ ๆ ก็เป็นหนึ่งในผลงานที่เธอชื่นชอบที่สุด คือชุดแฟชั่นของเหล่าคุณแม่ที่อุ้มลูกร่วมเวทีเดิน ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เธอเองรู้ว่ามีกานต์ จึงคิดโชว์นี้ขึ้น และเป็นโชว์ที่ได้รับการยกย่องกล่าวขานถึงขนาดตีพิมพ์อยู่หลายสิบสำนัก จนกระทั่ง ...

เธอตัดสินใจหอบลูกกลับเมืองไทย ด้วยเหตุผลของสุขภาพ และต้องการอยากเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง อยากสัมผัสทุกช่วงชีวิตของลูก จากงานที่เธอเคยหลงรัก จนการเข้ามาของเด็กคนหนึ่งทำให้เธอรู้ว่า ลูกคือโลกทั้งใบของเธอ เธอยอมทิ้งงานที่กำลังรุ่ง เงินเก็บที่กอบโกยมาได้ก็เก็บแบ่งสันปันส่วนไว้ให้ลูกจนสามารถจบปริญญาเอกได้สบาย ๆ ก็มีอยู่หลายครั้งที่ก็ยังคงคิดถึงงานที่รัก ยิ่งช่วงนี้แล้วเธอเองที่พบกับความโดดเดี่ยวกับการจากไปแบบยังมีชีวิตอยู่ของคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายสิบปี นั่งยิ่งทำให้เธออดคิดถึงช่วงดี ๆ ในอดีตไม่ได้

หนุ่มน้อยกดพิมพ์ข้อความพร้อมที่จะส่งบอกสาวน้อย แต่จู่ ๆ ก็คิดขึ้นว่า “แม่จะลำบากใจไหม ที่เราเอาเงินไปใช้โดยไม่มีประโยชน์ เราควรที่จะประหยัดเงินช่วยแม่หน่อยนะ มันจะดูเห็นแก่ตัวไหม ที่เราไปเที่ยวแต่แม่กลับอยู่บ้าน” ความคิดต่างเรียงร้อยเข้าแถววิ่งผ่านไปผ่านมาท่ามกลางมือที่พิมพ์ข้อความว่า “แม่อนุญาตแล้ว” แล้วมีก็เสียงดังลั่นตรงมาจากข้างล่าง

“ลูกต้องไปนะ แม่อยากให้ลูกไป อันนี้แม่จริงจัง” พอได้ยินเช่นนั้น หนุ่มน้อยก็กดส่งข้อความไปทันที

“เริ้ดมากกกกกก เจอกันพรุ่งนี้นะ” สาวน้อยส่งกลับมาอย่างเร็วแสง

“ครับแม่ ผมจะไปครับ” หนุ่มน้อยตะโกนกลับออกมาด้วยน้ำเสียงกระชับปนความอ่อนโยน แม่ได้ยินเช่นนั้นก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความปริ่มเปรมใจ

“มันต้องอย่างนี้สิลูก” แม่เอ่ยเบาในใจ

.

.

.