ตอนที่ 30 อยากกลับบ้าน! 2

ล้อเคลื่อนจากหน้าตึก มุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย คือบ้านของทั้งสองที่อยู่ถัดจากซอยนี้เพียงไม่กี่ซอย เสียงพูดคุยซักถามระหว่างแม่กับลูก ช่างเป็นบทสนทนาที่คนนอกอย่างสาวน้อยยิ้มแป้นไปกับการพูดคุยที่อบอุ่นของแม่ลูกคู่นี้เสียจริง ๆ

“หนูป๊อบแวะกินข้าวเย็นที่บ้านนะ” แม่เอ่ยชวนสาวน้อย

“จะดีเหรอคะแม่” สาวน้อยตอบกลับด้วยเสียงเกรงใจ

“ดีสิ เดี๋ยวแม่โทรบอกแม่ให้” แม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาระหว่างรอรถติดไฟแดงทางเข้าซอยบ้าน

“เอางั้นก็ได้ค่ะแม่” สาวน้อยยิ้มรับด้วยความเต็มใจ

เพียงไม่กี่นาทีก็ถึงบ้านของกานต์ แม่ถอยรถเข้าโรงรถด้วยความละเมียด ทั้งสามคนเดินลงจากรถ เข้าบ้าน พร้อมวางสัมภาระของตัวเอง นั่งลงตรงโต๊ะกินข้าว ที่มีอาหารหลากหลายเตรียมวางไว้หมดแล้ว

ในเย็นวันนั้น วงข้าวที่มีแค่กานต์และแม่ ก็ได้มีป๊อบเข้ามาร่วมด้วย บทสนทนาที่หลากหลาย เรื่องพูดคุยที่ถามตอบ ทำให้อาหารมื้อนั้นอร่อยเป็นพิเศษ เพียงไม่นานความอิ่มท้องพร้อมความอิ่มใจก็เต็มปริ่มแทบจะล้นของเขาทั้งสาม

สาวน้อยขอตัวกลับ แม่ฝากให้กานต์อยู่บ้านล็อกประตู แม่ถอยรถออกอีกครั้ง นำพาสาวน้อยกลับสู่อ้อมกอดของแม่

“แก้ว แกลักพาตัวลูกฉันเหรอ” ทันทีที่รถจอดเทียบรั้วบ้าน แม่ประภาเท้าสะเอวรอ พร้อมพูดจิกกัดขบขำ ตรงกระจกคนขับที่เลื่อนลงพูดคุยทันที สาวน้อยขอตัวลงจากรถ และเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว คล้ายกับว่าเธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจจากนี้

“ลูกแกก็เหมือนลูกชั้นนั่นแหละ อย่าขี้หวงเหมือนตอนสมัยก่อนเลยภา” แม่แก้วจิกกลับด้วยน้ำเสียงเชิงเสียดสี พร้อมหัวเราะเบา

“แกลงมานี่เลย มากินข้าวกับฉันเลย” แม่ประภาเงื้อมแขนปลดล็อกประตูจากข้างใน คว้าแขนแม่แก้วลงมา

“แล้วนี่ หนูกานต์ไม่มาด้วยเหรอ”

“นี่ไง ฉันถึงอยู่กินข้าวกับแกไม่ได้ เพราะทิ้งกานต์ไว้บ้านคนเดียวน่ะ”

“เหลี่ยมจัดไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”

“ก็แหงอยู่แล้ว ไม่มีใครทันเล่ห์แกเท่าฉันแล้วจ้า ยัยภาหมาตื่น” คำพูดของแม่แก้วทำทั้งสองหัวเราะชอบใจไปพักใหญ่ ก่อนจะทักถามชีวิตกันอยู่ครู่ เล่าเรื่องราวชีวิต แลกเปลี่ยน ปลอบใจ รวมไปถึงสมน้ำหน้า

“ฉันต้องกลับแล้ว เดี๋ยวเจอกันใหม่นะ” แม่แก้วเอ่ยกล่าว พร้อมก้าวตัวเข้าไปในรถ

“อือ ทั้งที่บ้านใกล้กันขนาดนี้ แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลยเนอะ” แม่ประภาช่วยปิดประตูรถให้

“เจอกันแก ...”

ทั้งสองมองหน้า พร้อมพูดประโยคที่พูดกันทุกครั้งที่เจอหน้า “เราจะเลี้ยงลูกไม่เปรต / เราจะเลี้ยงลูกไม่เปรต” แล้วจากลากันด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า

ทุกครั้งที่กานต์และป๊อบได้มาเล่นด้วยกันในตอนเด็ก ๆ ช่วงขวบสองขวบ เขาทั้งสองมักจะจำได้ลาง ๆ ถึงความสนิทชิดเชื้อของแม่ทั้งสอง จึงค่อย ๆ ซึมซับและรับรู้ว่า แม่แก้วและแม่ประภาเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่อนุบาล เป็นศิษย์เก่าวาสวิทฯมาด้วยกัน จึงไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนคนเดียวของป๊อบจึงเป็นกานต์ และเพื่อนสนิทของกานต์จึงเป็นป๊อบ เพราะเพื่อนสนิทของแม่ ๆ ของพวกเขา ก็น่าจะมีแค่แม่ ๆ ของอีกฝ่ายมาโดยตลอดเหมือนกัน

ค่ำคืนที่แสนว้าวุ่นของสาวน้อยกับที่เรียนพิเศษ รวมไปถึงการลักพาตัวลูกสาวเพื่อนไปร่วมโต๊ะอาหาร ก็ค่อย ๆ เคลื่อนย้ายราตรี เป็นอีกค่ำคืนที่ส่งสาวน้อยหลับใหลได้อย่างง่าย หัวถึงหมอนก็เข้าเฝ้าพระอินทร์ในทันใด

แต่ ... ค่ำคืนที่แสนธรรมดาของหนุ่มน้อย กลับกลายเป็นค่ำคืนที่หม่นหมองท่ามกลางแสงจันทร์ที่สว่างจ้าส่องผ่านม่านห้อยระย้ากระทบซีกหน้า ราวกับมีอะไรให้คิดในหัวอยู่ร้อยพันเรื่อง ท่อนแขนวางพาดหน้าผาก มองฝ้าเพดานอย่างปล่อยใจ ความคิด จินตนาการหลุดล่อง วนเวียน ตีกันอยู่ในหัว ค่ำคืนที่เงียบสงัดนี้ ช่างเป็นคืนที่นำพาห้วงนิทรามาไม่ถึงเขาเลยสักนิด